Description
L’église paroissiale, d’abord connue comme « Sainte Marie de Marignane », est passée sous la titulature de Notre-Dame de Nazareth puis le patronage de Saint-Nicolas. Elle n’a cessé de s’agrandir depuis sa première mention au XIe siècle. Le noyau en serait quatre chapelles latérales nord, ultérieurement doublées par une grande nef aboutissant à un chœur pentagonal caractéristique des années 1360-1370, à l’origine abondamment éclairé par cinq baies. Fragilisée à une date inconnue (XVe ou tout début XVIe siècle ?), le berceau brisé de la nef a été refait, abaissé et consolidé par une succession d’onze arcs doubleaux de belle pierre blonde de molasse. Le XVIe siècle marque la période la plus riche de son histoire. Deux chapelles sont venues accoster le chœur vers 1520, suivie d’une surélévation de la tour occidentale, probablement défensive sur le rempart à l’origine, devenue clocher en l’honneur de François Ier entre 1533 et 1535, timbré de son écu royal personnel (aujourd’hui disparu). Il abrite une tribune délicatement voûtée à lierne et tierceron, le tout confié au lapicide aixois Guillaume Benoît secondé par le Marignanais Maurice Reynier. De cette même période date vraisemblablement le voûtement des chapelles latérales, reposant sur des culots figurés, au sein desquels on remarque une salamandre couronnée. S’en est suivie la construction de la sacristie, aussi voûtée, vers 1570, puis l’adjonction d’une chapelle latérale du Purgatoire au sud vers 1665. C’est de ce côté que s’est achevée la symétrie du bâtiment dans les années 1840, par l’érection des dernières chapelles sur terrain argileux, d’où leur voûtes en plâtre soutenues par des arcs en bois imitant la pierre. Définitivement orientée est-ouest, l’église s’est ouverte à l’occident sous le clocher en 1823, accessible par un nouveau parvis donnant sur un boulevard extérieur aéré. On distingue au nord l’extension de la chapelle des pénitents blancs, bâtie entre 1609 et 1610 par les frères Roman, associée à l’église en 1804 et amputée de son chœur en 1903. Il en reste aujourd’hui le tableau du retable figurant la Circoncision, peinte en 1624 par Esprit Castagnier de Marseille d’après le chef-d’œuvre du Brugeois Louis Finson (aujourd’hui visible dans le salon rouge de l’Hôtel de Ville-Château des Covet). Le chœur de l’église conserve, lui, le monumental et triomphal retable de noyer doré probablement offert par Anne de France, dame de Marignane entre 1521 et 1522. Il met à l’honneur la descendance de sainte Anne et des saintes Maries dont l’église possédait de rares reliques, jusqu’à la Nativité abritée sous l’arche centrale. Exécuté dans l’entourage de Jean Guiramand, une partie en est attribuable au sculpteur Jean Paumier dit Lagrimo, payé à Marignane en 1522. Deux grandes toiles le côtoient dans le chœur, un saint Eloi entre saint Clair et sainte Marguerite provenant de l’autel de cette confrérie et peint par Honoré de Caron de Saint-Mitre en 1646, et un saint François de Paule en prière (école marseillaise des environs de 1700) transféré de la chapelle du couvent des pères Minimes. Les parois du monument sont ponctuées d’un important ensemble de verrières du maître aixois Louis André, datées de 1895 à 1897, de laquelle émerge un Baptême du Christ éclairant les fonts baptismaux, assemblé d’après l’œuvre du peintre nazaréen Julius Schnorr von Carosfeld. Classée monument historique en 1992, l’église a fait l’objet d’une récente restauration, désormais remise en valeur par le remodelage intégral de ses abords. Source Patrick Varrot, historien d’art – Février 2021
English
The parish church, first known as "Sainte Marie de Marignane", became known as Notre-Dame de Nazareth and then as Saint-Nicolas It has been constantly growing since its first mention in the 11th century The core would be four north side chapels, later doubled by a large nave leading to a pentagonal choir characteristic of the years 1360-1370, originally abundantly lit by five bays. Weakened at an unknown date (15th or early 16th century?), the broken barrel of the nave was rebuilt, lowered and consolidated by a succession of eleven double arches of beautiful blonde molasse stone The 16th century marks the richest period of its history. Two chapels were added to the choir around 1520, followed by an elevation of the western tower, probably originally defensive on the rampart, which became a bell tower in honor of François I between 1533 and 1535, stamped with his personal royal shield (now gone). It shelters a tribune delicately vaulted with lierne and tierceron, the whole entrusted to the Aixois lapicide Guillaume Benoît assisted by the Marignanais Maurice Reynier. The vaulting of the side chapels, resting on figurative bases, in which a crowned salamander can be seen, probably dates from this same period This was followed by the construction of the sacristy, also vaulted, around 1570, then the addition of a side chapel of Purgatory to the south around 1665 It is on this side that the symmetry of the building was completed in the 1840s, by the erection of the last chapels on clay soil, hence their plaster vaults supported by wooden arches imitating stone Definitely oriented east-west, the church opened up to the west under the bell tower in 1823, accessible by a new forecourt overlooking an airy outdoor boulevard One can see to the north the extension of the chapel of the white penitents, built between 1609 and 1610 by the Roman brothers, associated with the church in 1804 and amputated of its choir in 1903. The altarpiece of the Circumcision, painted in 1624 by Esprit Castagnier of Marseille after the masterpiece of the Bruges artist Louis Finson, remains (today visible in the red room of the Hôtel de Ville-Château des Covet). The choir of the church preserves the monumental and triumphal altarpiece of gilded walnut probably offered by Anne de France, lady of Marignane between 1521 and 1522. It honors the descendants of Saint Anne and the Holy Marys, whose relics were rare in the church, up to the Nativity sheltered under the central arch. Executed in the entourage of Jean Guiramand, part of it is attributable to the sculptor Jean Paumier, known as Lagrimo, paid in Marignane in 1522. Two large canvases are next to it in the choir, a Saint Eloi between Saint Clair and Saint Marguerite coming from the altar of this brotherhood and painted by Honoré de Caron de Saint-Mitre in 1646, and a Saint François de Paule in prayer (Marseille school of around 1700) transferred from the chapel of the convent of the Minimes fathers The walls of the monument are punctuated by an important group of stained glass windows by the Aix master Louis André, dated from 1895 to 1897, from which emerges a Baptism of Christ illuminating the baptismal font, assembled after the work of the Nazarene painter Julius Schnorr von Carosfeld Classified as a historical monument in 1992, the church has recently been restored and its surroundings have been completely remodeled. Source Patrick Varrot, art historian – February 2021
Deutsch
Die Pfarrkirche, die zunächst als "Sainte Marie de Marignane" bekannt war, wurde unter der Titulatur Notre-Dame de Nazareth und später unter das Patronat von Saint-Nicolas gestellt Seit ihrer ersten Erwähnung im 11. Jahrhundert ist sie stetig gewachsen Ihr Kern bestand aus vier nördlichen Seitenkapellen, die später von einem großen Schiff verdoppelt wurden, das in einen für die Jahre 1360-1370 charakteristischen fünfeckigen Chor mündete, der ursprünglich durch fünf Buchten reichlich beleuchtet wurde. Zu einem unbekannten Zeitpunkt (15. oder ganz am Anfang des 16. Jahrhunderts?) wurde die gebrochene Tonne des Kirchenschiffs erneuert, abgesenkt und durch eine Folge von elf Doppelbögen aus schönem blondem Molassegestein verstärkt Das 16. Jahrhundert markiert die reichste Periode in der Geschichte der Kirche. Um 1520 wurden zwei Kapellen an den Chor angebaut, gefolgt von einer Erhöhung des westlichen Turms, der ursprünglich wahrscheinlich zur Verteidigung auf der Stadtmauer diente und zu Ehren von Franz I. zwischen 1533 und 1535 zum Glockenturm wurde, der mit seinem persönlichen königlichen Wappenschild gestempelt war (heute nicht mehr vorhanden). Er beherbergt eine Tribüne mit einem zarten Kreuzgewölbe, das dem Aachener Steinmetz Guillaume Benoît anvertraut wurde, der von Maurice Reynier aus Marignano unterstützt wurde. Die Gewölbe der Seitenkapellen stammen wahrscheinlich aus der gleichen Zeit und ruhen auf figürlich gestalteten Gewölbekappen, in denen ein gekrönter Salamander zu sehen ist Um 1570 wurde die ebenfalls gewölbte Sakristei gebaut, und um 1665 wurde eine Seitenkapelle des Fegefeuers im Süden hinzugefügt Auf dieser Seite wurde die Symmetrie des Gebäudes in den 1840er Jahren durch die Errichtung der letzten Kapellen auf lehmigem Boden vollendet, weshalb ihre Gewölbe aus Gips von steinimitierenden Holzbögen getragen wurden Die Kirche, die nun endgültig in Ost-West-Richtung ausgerichtet war, öffnete sich 1823 unter dem Glockenturm nach Westen und war über einen neuen Vorplatz zugänglich, der auf einen luftigen äußeren Boulevard führte Im Norden ist die Erweiterung der Kapelle der weißen Büßer zu erkennen, die zwischen 1609 und 1610 von den Brüdern Roman erbaut wurde, 1804 mit der Kirche verbunden und 1903 um ihren Chor gekürzt wurde. Das Altarbild, das die Beschneidung darstellt, wurde 1624 von Esprit Castagnier aus Marseille nach dem Meisterwerk des Brüggers Louis Finson gemalt (heute im roten Salon des Hôtel de Ville-Château des Covet zu sehen). Im Chor der Kirche ist hingegen der monumentale und triumphale Altaraufsatz aus vergoldetem Walnussholz erhalten, der wahrscheinlich von Anne de France, der Dame von Marignane, zwischen 1521 und 1522 gestiftet wurde. Es zeigt die Nachkommen der heiligen Anna und der heiligen Marien, von denen die Kirche seltene Reliquien besaß, bis hin zur Geburt Christi, die unter dem zentralen Bogen aufbewahrt wird. Das Werk wurde im Umkreis von Jean Guiramand angefertigt, ein Teil davon ist dem Bildhauer Jean Paumier, genannt Lagrimo, zuzuschreiben, der 1522 in Marignane bezahlt wurde. Zwei große Gemälde hängen im Chor neben ihm: ein heiliger Eloi zwischen dem heiligen Clair und der heiligen Marguerite, der vom Altar dieser Bruderschaft stammt und 1646 von Honoré de Caron de Saint-Mitre gemalt wurde, und ein heiliger Franz von Paule im Gebet (Marseiller Schule um 1700), der aus der Kapelle des Klosters der Minimes-Patres übertragen wurde Die Wände des Monuments sind mit einer bedeutenden Gruppe von Glasmalereien des Aachener Meisters Louis André aus den Jahren 1895 bis 1897 geschmückt. Daraus ragt eine Taufe Christi hervor, die das Taufbecken beleuchtet und nach dem Werk des Nazarener Malers Julius Schnorr von Carosfeld zusammengestellt wurde Die 1992 unter Denkmalschutz gestellte Kirche wurde kürzlich restauriert und durch die Neugestaltung der gesamten Umgebung aufgewertet. Quelle Patrick Varrot, Kunsthistoriker – Februar 2021
Dutch
De parochiekerk, eerst bekend als "Sainte Marie de Marignane", werd bekend als Notre-Dame de Nazareth en vervolgens als Saint-Nicolas Het is blijven groeien sinds de eerste vermelding in de 11e eeuw De kern zou bestaan uit vier noordelijke zijkapellen, later verdubbeld door een groot schip dat leidt naar een vijfhoekig koor dat kenmerkend is voor de jaren 1360-1370, oorspronkelijk overvloedig verlicht door vijf traveeën. Op een onbekende datum (15e of begin 16e eeuw?) werd de gebroken wieg van het schip herbouwd, verlaagd en geconsolideerd door een opeenvolging van elf dubbele bogen van mooie blonde molassesteen De 16e eeuw markeert de rijkste periode in zijn geschiedenis. Twee kapellen werden rond 1520 aan het koor toegevoegd, gevolgd door de verhoging van de westelijke toren, die waarschijnlijk oorspronkelijk een verdedigingstoren op de vestingmuur was, en die tussen 1533 en 1535 een klokkentoren werd ter ere van François I, gestempeld met zijn persoonlijk koninklijk schild (dat nu verdwenen is). Het herbergt een tribune, delicaat gewelfd met lierne en tierceron, alles toevertrouwd aan de steenhouwer van Aix, Guillaume Benoît, bijgestaan door Maurice Reynier uit Marignane. Het gewelf van de zijkapellen, rustend op figuratieve sokkels, waarin een gekroonde salamander te zien is, dateert waarschijnlijk uit dezelfde periode Rond 1570 volgde de bouw van de sacristie, eveneens met gewelven, en rond 1665 de toevoeging van een zijkapel van het Vagevuur in het zuiden Aan deze kant werd de symmetrie van het gebouw voltooid in de jaren 1840, met de bouw van de laatste kapellen op kleigrond, vandaar hun gipsen gewelven ondersteund door houten bogen die steen imiteren De kerk, die duidelijk oost-west georiënteerd was, opende zich in 1823 onder de klokkentoren naar het westen, toegankelijk via een nieuw voorplein met uitzicht op een luchtige buitenboulevard In het noorden ziet men de uitbreiding van de kapel van de witte boetelingen, gebouwd tussen 1609 en 1610 door de Romeinse broeders, die in 1804 met de kerk werd verbonden en waarvan het koor in 1903 werd verwijderd. Het altaarstuk met de besnijdenis, in 1624 geschilderd door Esprit Castagnier uit Marseille naar het meesterwerk van de Brugse kunstenaar Louis Finson (nu te zien in de rode zaal van het Hôtel de Ville-Château des Covet), is nog steeds aanwezig. In het koor van de kerk bevindt zich het monumentale en triomfantelijke altaarstuk van verguld notenhout dat waarschijnlijk tussen 1521 en 1522 werd geschonken door Anne de France, vrouwe van Marignane. Het eert de afstammelingen van de Heilige Anna en de Heilige Maria's, waarvan de kerk zeldzame relikwieën bezit, tot aan de Geboorte die onder de centrale boog is ondergebracht. Uitgevoerd in de entourage van Jean Guiramand, is een deel toe te schrijven aan de beeldhouwer Jean Paumier, bekend als Lagrimo, die in 1522 in Marignane werd betaald. Twee grote doeken staan ernaast in het koor, een Saint Eloi tussen Saint Clair en Saint Marguerite uit het altaar van deze broederschap en geschilderd door Honoré de Caron de Saint-Mitre in 1646, en een Saint François de Paule in gebed (school van Marseille rond 1700) overgebracht uit de kapel van het klooster van de paters Minimes De muren van het monument worden onderbroken door een belangrijke groep gebrandschilderde ramen van de Aix meester Louis André, gedateerd van 1895 tot 1897, waaruit een Doop van Christus tevoorschijn komt die de doopvont verlicht, samengesteld naar het werk van de Nazarener schilder Julius Schnorr von Carosfeld De kerk, die in 1992 op de monumentenlijst is geplaatst, is onlangs gerestaureerd en de omgeving is volledig heringericht. Bron Patrick Varrot, kunsthistoricus – februari 2021
Español
La iglesia parroquial, primero conocida como "Sainte Marie de Marignane", pasó a llamarse Notre-Dame de Nazareth y luego Saint-Nicolas Ha seguido creciendo desde su primera mención en el siglo XI El núcleo serían cuatro capillas laterales del norte, duplicadas posteriormente por una gran nave que conduce a un coro pentagonal característico de los años 1360-1370, originalmente abundantemente iluminado por cinco crujías. Debilitada en una fecha desconocida (¿siglo XV o muy principios del XVI?), la cuna rota de la nave fue reconstruida, rebajada y consolidada por una sucesión de once arcos dobles de hermosa piedra rubia de molasa El siglo XVI marca el período más rico de su historia. Alrededor de 1520 se añadieron dos capillas al coro, y a continuación se levantó la torre occidental, que probablemente era originalmente una torre defensiva en la muralla, y que se convirtió en un campanario en honor a Francisco I entre 1533 y 1535, estampado con su escudo real personal (hoy desaparecido). Alberga una galería delicadamente abovedada con lierne y tierceron, todo ello encargado al cantero de Aix Guillaume Benoît ayudado por el marignanés Maurice Reynier. La bóveda de las capillas laterales, que descansa sobre bases figurativas, en las que se puede ver una salamandra coronada, data probablemente de esta misma época A esto le siguió la construcción de la sacristía, también abovedada, hacia 1570, y luego la adición de una capilla lateral del Purgatorio al sur hacia 1665 La simetría del edificio se completó en este lado en la década de 1840 con la erección de las últimas capillas sobre suelo arcilloso, de ahí sus bóvedas de yeso sostenidas por arcos de madera que imitan la piedra Orientada definitivamente de este a oeste, la iglesia se abrió al oeste bajo el campanario en 1823, al que se accede a través de un nuevo patio delantero que da a un aireado bulevar exterior Al norte, se puede ver la ampliación de la capilla de los penitentes blancos, construida entre 1609 y 1610 por los hermanos romanos, asociada a la iglesia en 1804 y separada de su coro en 1903. Se conserva el cuadro del retablo de la Circuncisión, pintado en 1624 por el marsellés Esprit Castagnier a partir de la obra maestra del artista de Brujas Louis Finson (actualmente visible en la sala roja del Hôtel de Ville-Château des Covet). El coro de la iglesia conserva el monumental y triunfal retablo de nogal dorado, probablemente ofrecido por Ana de Francia, señora de Marignane entre 1521 y 1522. Honra a los descendientes de Santa Ana y de las Santas Marías, de las que la iglesia poseía raras reliquias, hasta la Natividad alojada bajo el arco central. Realizada en el entorno de Jean Guiramand, parte de ella es atribuible al escultor Jean Paumier, conocido como Lagrimo, que fue pagado en Marignane en 1522. Junto a él, en el coro, se encuentran dos grandes lienzos, un San Eloi entre San Clair y Santa Margarita procedente del altar de esta cofradía y pintado por Honoré de Caron de Saint-Mitre en 1646, y un San Francisco de Paule en oración (escuela marsellesa de hacia 1700) trasladado desde la capilla del convento de los padres Minimes Las paredes del monumento están jalonadas por un importante grupo de vidrieras del maestro de Aix Louis André, fechadas entre 1895 y 1897, de las que emerge un Bautismo de Cristo que ilumina la pila bautismal, montado según la obra del pintor nazareno Julius Schnorr von Carosfeld Declarada monumento histórico en 1992, la iglesia ha sido recientemente restaurada y sus alrededores han sido completamente remodelados. Fuente Patrick Varrot, historiador del arte – Febrero 2021
Italiano
La chiesa parrocchiale, prima nota come "Sainte Marie de Marignane", divenne nota come Notre-Dame de Nazareth e poi come Saint-Nicolas Ha continuato a crescere dalla sua prima menzione nell'XI secolo Il nucleo sarebbe costituito da quattro cappelle laterali settentrionali, poi raddoppiate da un'ampia navata che conduce a un coro pentagonale caratteristico degli anni 1360-1370, in origine abbondantemente illuminato da cinque campate. Indebolita in una data sconosciuta (XV o primissimo XVI secolo?), la culla spezzata della navata fu ricostruita, abbassata e consolidata da una successione di undici archi doppi di bella pietra molassa bionda Il XVI secolo segna il periodo più ricco della sua storia. Intorno al 1520 furono aggiunte due cappelle al coro, seguite dall'innalzamento della torre occidentale, che probabilmente in origine era una torre difensiva sul bastione, e che tra il 1533 e il 1535 divenne un campanile in onore di Francesco I, con impresso il suo scudo reale personale (oggi scomparso). Ospita una galleria delicatamente voltata a lierne e tierceron, il tutto affidato allo scalpellino di Aix Guillaume Benoît coadiuvato dal marignanese Maurice Reynier. La volta delle cappelle laterali, che poggiano su basi figurative, in cui è visibile una salamandra coronata, risale probabilmente a questo stesso periodo Seguì la costruzione della sacrestia, anch'essa a volta, intorno al 1570, quindi l'aggiunta di una cappella laterale del Purgatorio a sud, intorno al 1665 La simmetria dell'edificio fu completata su questo lato negli anni Quaranta del XIX secolo con l'erezione delle ultime cappelle su terreno argilloso, da cui le volte in gesso sostenute da archi in legno che imitano la pietra Decisamente orientata in senso est-ovest, la chiesa fu aperta a ovest sotto il campanile nel 1823, accessibile attraverso un nuovo piazzale che si affaccia su un arioso viale esterno A nord, si nota l'ampliamento della cappella dei penitenti bianchi, costruita tra il 1609 e il 1610 dai frati romani, associata alla chiesa nel 1804 e staccata dal coro nel 1903. Rimane la pala d'altare della Circoncisione, dipinta nel 1624 da Esprit Castagnier di Marsiglia dopo il capolavoro dell'artista di Bruges Louis Finson (oggi visibile nella sala rossa dell'Hôtel de Ville-Château des Covet). Il coro della chiesa conserva la monumentale e trionfale pala d'altare in noce dorata, probabilmente offerta da Anna di Francia, signora di Marignane, tra il 1521 e il 1522. Onora i discendenti di Sant'Anna e delle Sante Marie, di cui la chiesa possedeva rare reliquie, fino alla Natività custodita sotto l'arco centrale. Eseguita nell'entourage di Jean Guiramand, parte di essa è attribuibile allo scultore Jean Paumier, detto Lagrimo, pagato a Marignane nel 1522. Accanto ad essa, nel coro, si trovano due grandi tele, un Sant'Eloi tra Saint Clair e Saint Marguerite proveniente dall'altare di questa confraternita e dipinto da Honoré de Caron de Saint-Mitre nel 1646, e un San Francesco di Paule in preghiera (scuola marsigliese del 1700 circa) trasferito dalla cappella del convento dei padri Minimi Le pareti del monumento sono punteggiate da un importante gruppo di vetrate del maestro di Aix Louis André, datate tra il 1895 e il 1897, da cui emerge un Battesimo di Cristo che illumina il fonte battesimale, assemblato dopo l'opera del pittore nazareno Julius Schnorr von Carosfeld Classificata come monumento storico nel 1992, la chiesa è stata recentemente restaurata e i suoi dintorni sono stati completamente rimodellati. Fonte Patrick Varrot, storico dell'arte – febbraio 2021