Description
Achevée en 1964, elle est le dernier édifice public de la reconstruction de la ville et un autre exemple remarquable au Havre de l’architecture religieuse en béton. Elle succède à une église datant de 1661, détruite lors des bombardements de 1944. Sa construction confiée à Henri Colboc (Second Grand Prix de Rome) débute en 1960. Son toit représente un livre ouvert, la bible et son clocher (d’une hauteur de 42m), détaché de l’édifice, un cierge. Le bâtiment présente en ceinture haute un ensemble de vitraux dus à Jacqueline Archepel-Lelièvre tandis que ceux des deux chapelles latérales sont l’œuvre de Paul Martineau. A l’intérieur, vous découvrirez un magnifique ensemble de verrières réalisées par le maître verrier Boutzen. Une grande tapisserie intitulée Joie Pascale œuvre de Geneviève Salles (artiste et conservateur adjoint du Musée Malraux) orne depuis 1976 le mur au fond du chœur. Une curiosité : à l’intérieur de l’église est conservée une pierre de l’ancien hôtel de ville du Havre. L’église conserve également « La Vierge d’argent» (en réalité en galvanoplastie, réalisée suite au vœu émis par les Havrais de ne pas voir leur ville occupée par les Prussiens en 1870), des habits sacerdotaux, un ostensoir qui aurait été offert par Napoléon III, un autel en marbre noir allié à la pierre.
English
Completed in 1964, it is the last public building in the reconstruction of the city and another remarkable example in Le Havre of religious concrete architecture. It succeeded a church dating from 1661, destroyed during the bombardments of 1944. Its construction entrusted to Henri COLBOC (Second Grand Prix de Rome) began in 1960. Its roof represents an open book, the Bible and its bell tower (a height 42m), detached from the building, a candle. The building has a set of stained glass windows in the upper belt by Jacqueline ARCHEPEL-LELIÈVRE, while those of the two side chapels are the work of Paul MARTINEAU. Inside, you will discover a magnificent set of windows made by the master glassmaker Boutzen. A large tapestry entitled Joie Pascale, the work of Geneviève SALLES (artist and assistant curator of the Malraux Museum) has adorned the wall at the back of the choir since 1976. A curiosity: inside the church is a stone from the old town hall of Le Havre. The church also retains "The Silver Virgin" (actually in electroplating, made following the wish expressed by the people of Le Havre not to see their city occupied by the Prussians in 1870), priestly vestments, a monstrance which would have been offered by Napoleon III, an altar in black marble combined with stone.
Deutsch
Die 1964 fertiggestellte Kirche ist das letzte öffentliche Gebäude aus der Zeit des Wiederaufbaus der Stadt und ein weiteres bemerkenswertes Beispiel für religiöse Betonarchitektur in Le Havre. Sie ist der Nachfolger einer Kirche aus dem Jahr 1661, die bei den Bombenangriffen im Jahr 1944 zerstört wurde. Der Bau der Kirche wurde Henri Colboc (Second Grand Prix de Rome) anvertraut und begann 1960. Ihr Dach stellt ein aufgeschlagenes Buch, die Bibel, und ihr Glockenturm (42 m hoch), der vom Gebäude abgesetzt ist, eine Kerze dar. Die Glasfenster in den beiden Seitenkapellen wurden von Paul Martineau entworfen. Im Inneren des Gebäudes finden Sie eine Reihe von Glasfenstern, die von dem Glasermeister Boutzen geschaffen wurden. Ein großer Wandteppich mit dem Titel Joie Pascale, ein Werk von Geneviève Salles (Künstlerin und stellvertretende Konservatorin des Malraux-Museums), schmückt seit 1976 die Wand am Ende des Chors. Eine Kuriosität: Im Inneren der Kirche ist ein Stein des alten Rathauses von Le Havre aufbewahrt. Die Kirche beherbergt außerdem die "Silberne Jungfrau" (in Wirklichkeit eine Galvanoplastik, die aufgrund des Wunsches der Einwohner von Le Havre, dass ihre Stadt 1870 nicht von den Preußen besetzt werden sollte, hergestellt wurde), Priestergewänder, eine Monstranz, die angeblich von Napoleon III. gestiftet wurde, und einen Altar aus schwarzem Marmor, der mit Stein legiert ist.
Dutch
Het werd voltooid in 1964 en was het laatste openbare gebouw dat in de stad werd herbouwd. Het is nog een opmerkelijk voorbeeld van betonnen religieuze architectuur in Le Havre. Het is de opvolger van een kerk uit 1661, die werd verwoest tijdens de bombardementen van 1944. De bouw, toevertrouwd aan Henri Colboc (Tweede Grand Prix de Rome), begon in 1960. Het dak stelt een open boek voor, de Bijbel, en de klokkentoren (42 m hoog), los van het gebouw, een kaars. Jacqueline Archepel-Lelièvre ontwierp de gebrandschilderde ramen rond de top van het gebouw, terwijl Paul Martineau de ramen in de twee zijkapellen ontwierp. Binnen ontdek je een prachtige collectie gebrandschilderde ramen die zijn gemaakt door meester-glasartiest Boutzen. Een groot wandtapijt getiteld Joie Pascale, het werk van Geneviève Salles (kunstenares en assistent-conservator van het Musée Malraux), siert sinds 1976 de muur achter het koor. Een curiositeit: in de kerk ligt een steen van het voormalige stadhuis van Le Havre. De kerk herbergt ook "La Vierge d'argent" (de zilveren Madonna) (eigenlijk gemaakt van gegalvaniseerde steen, als antwoord op de wens van de inwoners van Le Havre om hun stad niet bezet te zien worden door de Pruisen in 1870), priestergewaden, een monstrans waarvan gezegd wordt dat deze geschonken is door Napoleon III en een altaar van zwart marmer gecombineerd met steen.
Español
Terminada en 1964, fue el último edificio público reconstruido en la ciudad y es otro notable ejemplo de arquitectura religiosa de hormigón en Le Havre. Es la sucesora de una iglesia de 1661, destruida en los bombardeos de 1944. Su construcción, encargada a Henri Colboc (Segundo Gran Premio de Roma), comenzó en 1960. Su tejado representa un libro abierto, la Biblia, y su campanario (42 m de altura), separado del edificio, una vela. Jacqueline Archepel-Lelièvre diseñó las vidrieras que rodean la parte superior del edificio, mientras que Paul Martineau creó las de las dos capillas laterales. En el interior, descubrirá una magnífica colección de vidrieras creadas por el maestro vidriero Boutzen. Un gran tapiz titulado Joie Pascale, obra de Geneviève Salles (artista y conservadora adjunta del Museo Malraux), adorna la pared del fondo del coro desde 1976. Una curiosidad: en el interior de la iglesia hay una piedra del antiguo ayuntamiento de Le Havre. La iglesia alberga también "La Vierge d'argent" (la Virgen de Plata) (realizada en realidad en piedra galvanoplástica, en respuesta al deseo de los habitantes de Le Havre de no ver su ciudad ocupada por los prusianos en 1870), ornamentos sacerdotales, una custodia que se dice fue donada por Napoleón III y un altar de mármol negro combinado con piedra.
Italiano
Completata nel 1964, è stato l'ultimo edificio pubblico ad essere ricostruito nella città e rappresenta un altro notevole esempio di architettura religiosa in cemento a Le Havre. Succede a una chiesa del 1661, distrutta dai bombardamenti del 1944. La sua costruzione, affidata a Henri Colboc (secondo Grand Prix de Rome), è iniziata nel 1960. Il suo tetto rappresenta un libro aperto, la Bibbia, e il suo campanile (alto 42 m), staccato dall'edificio, una candela. Jacqueline Archepel-Lelièvre ha progettato le vetrate intorno alla sommità dell'edificio, mentre Paul Martineau ha realizzato le vetrate delle due cappelle laterali. All'interno, scoprirete una magnifica collezione di vetrate create dal maestro Boutzen. Un grande arazzo intitolato Joie Pascale, opera di Geneviève Salles (artista e assistente alla curatela del Musée Malraux), adorna la parete in fondo al coro dal 1976. Una curiosità: all'interno della chiesa si trova una pietra dell'ex municipio di Le Havre. La chiesa ospita anche "La Vierge d'argent" (la Madonna d'argento) (in realtà realizzata in pietra galvanica, in risposta al desiderio degli abitanti di Le Havre di non vedere la loro città occupata dai prussiani nel 1870), paramenti sacerdotali, un ostensorio che si dice sia stato donato da Napoleone III e un altare in marmo nero combinato con la pietra.