Eglise Saint-Didier – Montbellet

L’existence de Montbellet est attestée dès 850. L’église paroissiale faisait partie, à l'origine, d’un prieuré dépendant de l'abbaye de Saint Claude dans le Jura et qui avait pour annexe la chapelle de Saint Oyen, saint jurassien. On peut observer, à l’intérieur, trois étapes de construction, selon R. Oursel : 1/ De l’époque romane, au XIIe siècle, reste la travée sous clocher avec coupole octogonale sur trompes, portée sur deux arcs latéraux qui permettent le passage du plan rectangulaire au plan carré. 2/ L’époque gothique : le chœur, de la fin du XIIIe siècle ou début XIVe, à chevet plat, est profond de deux travées, il est voûté d’ogives chanfreinées, que sépare un fort arc doubleau au cintre légèrement brisé. Il est éclairé dans l’axe par une grande fenêtre à remplage gothique à deux lancettes, sertie de pierres apparentes qui ressortent sur le chevet rouge lie de vin. Les vitraux bleus du chœur sont modernes. Les chapelles latérales carrées voûtées d’ogives sur consoles d’angle sont aussi du XIIIème. Un hagioscope (jour rectangulaire, creusé de biais) permet d’avoir vue sur le maître-autel depuis la chapelle sud. La piscine liturgique au sud, sous arcade et écoinçons ajourés de rosaces contribue à dater cette partie médiévale. 3/Début XVIIIe siècle : la nef unique rectangulaire plafonnée ne paraît pas romane, elle a été agrandie en 1702. Bâtie sur un sol pentu, elle présente une assez forte déclivité d’ouest en est : 3 marches et 5 gradins depuis le porche conduisent au premier tiers de la nef ; des bancs sont installés sur les trois derniers gradins, ce qui donne une vue plongeante sur le chœur. La nef ouvre à l’ouest par une porte en plein cintre aux arêtes chanfreinées, et au midi, par une porte secondaire en plein cintre, à deux impostes toscanes et clé de voûte gravée de l’inscription : DOMUS MEA DOMUS ORATIONIS (« Ma maison est une maison de prière »). Les travaux de restauration se sont poursuivis au XIXe et XXe.

The existence of Montbellet is attested as early as 850. The parish church was originally part of a priory dependent on the abbey of Saint Claude in the Jura and which had as an annex the chapel of Saint Oyen, a Jura saint. Inside, three construction stages can be observed, according to R. Oursel: 1/ From the Romanesque period, in the 12th century, remains the bay under the bell tower with octagonal dome on trunks, carried on two lateral arches that allow the passage from the rectangular plan to the square plan 2/ The Gothic period: the choir, from the end of the 13th century or the beginning of the 14th century, with a flat chevet, is two bays deep, it is vaulted with chamfered arches, separated by a strong double arch with a slightly broken arch. It is lit in the axis by a large window with a gothic filling with two lancets, set with visible stones that stand out against the wine-red chevet. The blue stained glass windows in the choir are modern. The square side chapels with ribbed vaults on corner brackets are also from the 13th century. A hagioscope (rectangular day, hollowed out at an angle) allows a view of the high altar from the south chapel. The liturgical pool in the south, under an arcade and spandrels with openwork rosettes, contributes to the dating of this medieval part 3 / Early eighteenth century: the single rectangular nave ceiling does not appear Romanesque, it was expanded in 1702. Built on a sloping floor, it has a fairly steep slope from west to east: 3 steps and 5 steps from the porch lead to the first third of the nave; benches are installed on the last three steps, which gives a view down to the choir. The nave opens on the west side with a semicircular door with chamfered edges, and on the south side with a secondary semicircular door with two Tuscan imposts and a keystone engraved with the inscription: DOMUS MEA DOMUS ORATIONIS ("My house is a house of prayer"). Restoration work continued in the 19th and 20th centuries.

Die Existenz von Montbellet ist seit 850 belegt. Die Pfarrkirche gehörte ursprünglich zu einem Priorat, das von der Abtei Saint Claude im Jura abhing und als Anhang die Kapelle von Saint Oyen, einem Heiligen aus dem Jura, hatte. Im Inneren kann man laut R. Oursel drei Bauphasen beobachten: 1/ Aus der romanischen Epoche im 12. Jahrhundert bleibt das Joch unter dem Glockenturm mit einer achteckigen Kuppel auf Trompeten, die von zwei Seitenbögen getragen wird, die den Übergang vom rechteckigen zum quadratischen Grundriss ermöglichen. 2/ Gotik: Der Chor aus dem späten 13. oder frühen 14. Jahrhundert mit flachem Kopfende ist zwei Joche tief und mit abgeschrägten Kreuzrippen gewölbt, die durch einen starken Doppelbogen mit leicht gebrochenem Bogen getrennt sind. Er wird in der Achse durch ein großes Fenster mit gotischer Füllung und zwei Lanzetten beleuchtet, das mit sichtbaren Steinen besetzt ist, die auf dem weinroten Kopfende hervorstechen. Die blauen Glasfenster im Chor sind modern. Die quadratischen Seitenkapellen mit Kreuzrippengewölbe auf Eckkonsolen stammen ebenfalls aus dem 13. Ein Hagioskop (rechteckiger, schräg ausgehöhlter Tag) ermöglicht von der Südkapelle aus den Blick auf den Hauptaltar. Das liturgische Becken im Süden unter einer Arkade und mit Rosetten durchbrochenen Ecken trägt zur Datierung dieses Teils in das Mittelalter bei. 3/Anfang 18. Jahrhundert: Das einzige rechteckige Kirchenschiff mit Decke scheint nicht romanisch zu sein, sondern wurde 1702 vergrößert. Es wurde auf einem abschüssigen Boden errichtet und weist ein ziemlich starkes Gefälle von Westen nach Osten auf: 3 Stufen und 5 Abstufungen von der Vorhalle aus führen in das erste Drittel des Kirchenschiffs; auf den letzten drei Abstufungen sind Bänke aufgestellt, die einen Tiefblick auf den Chor ermöglichen. Das Kirchenschiff öffnet sich nach Westen durch eine Rundbogentür mit abgeschrägten Kanten und nach Süden durch eine zweite Rundbogentür mit zwei toskanischen Kämpfern und einem Schlussstein mit der Inschrift: DOMUS MEA DOMUS ORATIONIS ("Mein Haus ist ein Haus des Gebets"). Die Restaurierungsarbeiten wurden im 19. und 20.

Het bestaan van Montbellet wordt al in 850 bevestigd. De parochiekerk maakte oorspronkelijk deel uit van een priorij die afhankelijk was van de abdij van Saint Claude in de Jura, die de kapel van Saint Oyen, een heilige uit de Jura, als bijgebouw had. Volgens R. Oursel zijn er binnen drie bouwfasen waar te nemen: 1/ Uit de romaanse periode, in de 12e eeuw, resteert de travee onder de klokkentoren met een achthoekige koepel op stammen, ondersteund door twee zijbogen die de overgang van de rechthoekige naar de vierkante plattegrond mogelijk maken 2/ De gotische periode: het koor, uit het einde van de 13e eeuw of het begin van de 14e eeuw, met een plat chevet, is twee traveeën diep en is gewelfd met afgeschuinde ogieven, gescheiden door een sterke dubbele boog met een licht gebroken boog. Het wordt in de as verlicht door een groot raam met een gotische vulling met twee lancetten, bezet met zichtbare stenen die afsteken tegen het wijnrode chevet. De blauwe gebrandschilderde ramen in het koor zijn modern. De vierkante zijkapellen met geribde gewelven op hoekbeugels zijn ook 13e eeuws. Een hagioscoop (een rechthoekig, schuin gat) geeft zicht op het hoogaltaar vanuit de zuidelijke kapel. Het liturgisch zwembad in het zuiden, onder een arcade en borstweringen met opengewerkte rozetten, draagt bij tot de datering van dit middeleeuwse deel 3/Vroeg 18e eeuw: het enkele rechthoekige schip met plafond lijkt niet Romaans; het werd in 1702 uitgebreid. Gebouwd op een schuine vloer, heeft het een vrij steile helling van west naar oost: 3 treden en 5 verdiepingen vanaf het portaal leiden naar het eerste derde deel van het schip; op de laatste drie verdiepingen zijn banken geplaatst, die uitzicht geven op het koor. Het schip opent naar het westen met een rondboogdeur met afgeschuinde randen, en naar het zuiden met een tweede rondboogdeur met twee Toscaanse imposten en een sluitsteen met het opschrift: DOMUS MEA DOMUS ORATIONIS ("Mijn huis is een huis van gebed"). De restauratiewerkzaamheden gingen door in de 19e en 20e eeuw.

La existencia de Montbellet está atestiguada desde el año 850. La iglesia parroquial formaba parte originalmente de un priorato dependiente de la abadía de Saint Claude en el Jura, que tenía como anexo la capilla de Saint Oyen, un santo del Jura. En el interior se observan tres etapas de construcción, según R. Oursel: 1/ De la época románica, en el siglo XII, queda el vano bajo el campanario con una cúpula octogonal sobre trompas, sostenida por dos arcos laterales que permiten el paso de la planta rectangular a la cuadrada 2/ La época gótica: el coro, de finales del siglo XIII o principios del XIV, con una cabecera plana, tiene dos tramos de profundidad y está abovedado con ojivas achaflanadas, separadas por un fuerte arco doble ligeramente roto. Está iluminada en el eje por un gran ventanal con relleno gótico y dos lancetas, engastadas con piedras visibles que destacan sobre el chevet rojo vino. Las vidrieras azules del coro son modernas. Las capillas laterales cuadradas con bóvedas de crucería sobre ménsulas en las esquinas son también del siglo XIII. Un hagioscopio (un agujero rectangular e inclinado) permite ver el altar mayor desde la capilla sur. La pileta litúrgica situada al sur, bajo una arcada y unas enjutas con rosetones, ayuda a fechar esta parte del edificio en la Edad Media 3/A principios del siglo XVIII: la nave única rectangular con techo no parece ser románica; fue ampliada en 1702. Construida sobre un suelo inclinado, tiene una pendiente bastante pronunciada de oeste a este: 3 escalones y 5 gradas desde el pórtico conducen al primer tercio de la nave; en las tres últimas gradas se han instalado bancos que permiten ver el coro. La nave se abre en el lado oeste con una puerta semicircular con bordes achaflanados, y en el lado sur con una puerta secundaria semicircular con dos impostas toscanas y una clave grabada con la inscripción: DOMUS MEA DOMUS ORATIONIS ("Mi casa es una casa de oración"). Los trabajos de restauración continuaron en los siglos XIX y XX.

L'esistenza di Montbellet è attestata già nell'850. La chiesa parrocchiale faceva originariamente parte di un priorato dipendente dall'abbazia di Saint Claude nel Giura, che aveva come annesso la cappella di Saint Oyen, un santo del Giura. Secondo R. Oursel, all'interno si possono osservare tre fasi di costruzione: 1/ Del periodo romanico, nel XII secolo, rimane la campata sotto il campanile con una cupola ottagonale su tronchi, sostenuta da due archi laterali che permettono il passaggio dalla pianta rettangolare a quella quadrata 2/ Il periodo gotico: il coro, della fine del XIII secolo o dell'inizio del XIV secolo, con un chevet piatto, è profondo due campate ed è voltato con ogive smussate, separate da un forte arco doppio con un arco leggermente spezzato. È illuminata nell'asse da un finestrone con riempimento gotico e due monofore, incastonate con pietre a vista che spiccano sul chevet rosso vino. Le vetrate blu del coro sono moderne. Anche le cappelle laterali quadrate con volte a crociera su mensole angolari risalgono al XIII secolo. Un agioscopio (un foro rettangolare inclinato) permette di vedere l'altare maggiore dalla cappella sud. La vasca liturgica a sud, sotto un'arcata e un pennacchio con rosoni, contribuisce a datare questa parte dell'edificio al Medioevo 3/inizio XVIII secolo: l'unica navata rettangolare con soffitto non sembra essere romanica; fu ampliata nel 1702. Costruita su un piano inclinato, presenta una pendenza abbastanza accentuata da ovest a est: 3 gradini e 5 gradini dal portico conducono al primo terzo della navata; sugli ultimi tre gradini sono installate delle panchine, che consentono una vista sul coro. La navata centrale si apre sul lato ovest con una porta semicircolare con bordi smussati e sul lato sud con una porta secondaria semicircolare con due imposte toscane e una chiave di volta su cui è incisa l'iscrizione: DOMUS MEA DOMUS ORATIONIS ("La mia casa è una casa di preghiera"). I lavori di restauro sono proseguiti nel XIX e XX secolo.