Eglise Saint-Antoine – Anould

L'église Saint-Antoine est reconstruite à l'emplacement de l'ancienne église détruite, sur les hauteurs du village, dominant la vallée de la Meurthe et à proximité du cimetière. Le nouvel édifice ne fait pas l'objet d'une réelle inventivité architecturale. Il conserve des dispositifs simples et traditionnels, magnifiés en façades par des blocs de grès rose des Vosges qui soulignent les angles, les piliers, les contreforts, les corniches et les baies en plein cintre. L'église se développe à partir d'un plan en croix latine composé d'une nef rectangulaire, sans bas-côté ni chapelle latérale, ouvrant sur une abside semi-circulaire, jouxtée, au Sud, par la sacristie, et au Nord, par la chaufferie. A l'Ouest, une travée supplémentaire sert de porche, sur lequel repose la tour du clocher. Le programme décoratif, relativement modeste, se distingue par la mise en oeuvre soignée de G. Loire, jouant sur le contraste entre larges surfaces aveugles et la lumière magnifiée par les vitraux, réalisés à partir de blocs de verre colorés sertis dans de larges réserves de ciment.

The church of Saint-Antoine was rebuilt on the site of the old destroyed church, on the heights of the village, overlooking the valley of the Meurthe and near the cemetery. The new building was not the object of any real architectural inventiveness. It retains simple and traditional features, magnified on the facades by blocks of pink Vosges sandstone that emphasize the angles, pillars, buttresses, cornices and round-headed bays. The church is developed from a Latin cross plan composed of a rectangular nave, without aisles or side chapel, opening on a semicircular apse, adjoined on the south by the sacristy, and on the north by the boiler room. To the west, an additional bay serves as a porch, on which the bell tower rests. The decorative program, relatively modest, is distinguished by the careful implementation of G. Loire, playing on the contrast between large blind surfaces and the light magnified by the stained glass windows, made from blocks of colored glass set in large cement reserves.

Die Kirche Saint-Antoine wurde an der Stelle der zerstörten alten Kirche wieder aufgebaut, auf den Anhöhen des Dorfes, mit Blick auf das Tal der Meurthe und in der Nähe des Friedhofs. Das neue Gebäude ist nicht gerade von architektonischem Erfindungsreichtum geprägt. Es behält einfache und traditionelle Formen bei, die an den Fassaden durch Blöcke aus rosafarbenem Vogesensandstein, die die Ecken, Säulen, Strebepfeiler, Gesimse und Rundbogenöffnungen betonen, hervorgehoben werden. Die Kirche hat einen Grundriss in Form eines lateinischen Kreuzes mit einem rechteckigen Schiff ohne Seitenschiffe und Seitenkapellen, das sich auf eine halbrunde Apsis öffnet, an die im Süden die Sakristei und im Norden der Heizraum angrenzen. Im Westen dient ein zusätzliches Feld als Vorhalle, auf der der Turm des Glockenturms ruht. Das relativ bescheidene dekorative Programm zeichnet sich durch die sorgfältige Umsetzung von G. Loire aus, die mit dem Kontrast zwischen den großen blinden Flächen und dem Licht spielt, das durch die Glasfenster verherrlicht wird, die aus farbigen Glasblöcken bestehen, die in große Zementreserven eingefasst sind.

De kerk Saint-Antoine werd herbouwd op de plaats van de oude verwoeste kerk, op de hoogten van het dorp, met uitzicht op de vallei van de Meurthe en vlakbij het kerkhof. Het nieuwe gebouw was niet het voorwerp van echte architectonische inventiviteit. Het heeft eenvoudige en traditionele kenmerken, op de gevels vergroot door blokken roze zandsteen uit de Vogezen die de hoeken, pilaren, steunberen, kroonlijsten en rondbogen benadrukken. De kerk heeft een Latijns kruisplan met een rechthoekig schip, zonder zijbeuken of zijkapellen, dat uitkomt op een halfronde apsis, aan de zuidkant begrensd door de sacristie en aan de noordkant door het ketelhuis. In het westen doet een extra travee dienst als portiek, waarop de klokkentoren rust. Het relatief bescheiden decoratieve programma onderscheidt zich door de zorgvuldige uitvoering van G. Loire, die speelt met het contrast tussen grote blinde vlakken en het licht dat wordt vergroot door de glas-in-loodramen, gemaakt van gekleurde glasblokken die in grote cementreservoirs zijn gezet.

La iglesia de Saint-Antoine fue reconstruida en el lugar de la antigua iglesia destruida, en las alturas del pueblo, con vistas al valle del Meurthe y cerca del cementerio. El nuevo edificio no fue objeto de ninguna invención arquitectónica real. Conserva rasgos sencillos y tradicionales, magnificados en las fachadas por bloques de piedra arenisca rosa de los Vosgos que resaltan los ángulos, los pilares, los contrafuertes, las cornisas y los vanos semicirculares. La iglesia tiene una planta de cruz latina con una nave rectangular, sin pasillos ni capillas laterales, que se abre a un ábside semicircular, contiguo al sur por la sacristía y al norte por la sala de calderas. Al oeste, una crujía adicional sirve de porche, sobre el que se apoya el campanario. El programa decorativo, relativamente modesto, se distingue por la cuidadosa ejecución de G. Loire, que juega con el contraste entre las grandes superficies ciegas y la luz magnificada por las vidrieras, realizadas con bloques de vidrio de colores colocados en grandes reservas de cemento.

La chiesa di Saint-Antoine è stata ricostruita sul luogo della vecchia chiesa distrutta, sulle alture del villaggio, con vista sulla valle della Meurthe e vicino al cimitero. Il nuovo edificio non è stato oggetto di una vera e propria inventiva architettonica. Conserva caratteristiche semplici e tradizionali, amplificate sulle facciate da blocchi di arenaria rosa dei Vosgi che sottolineano gli angoli, i pilastri, i contrafforti, i cornicioni e le campate semicircolari. La chiesa ha una pianta a croce latina con una navata rettangolare, senza navate né cappelle laterali, che si apre su un'abside semicircolare, adiacente a sud alla sacrestia e a nord al locale caldaie. A ovest, un'ulteriore campata funge da portico, su cui poggia il campanile. Il programma decorativo, relativamente modesto, si distingue per l'attenta realizzazione di G. Loire, che gioca sul contrasto tra le grandi superfici cieche e la luce amplificata dalle vetrate, realizzate con blocchi di vetro colorato incastonati in grandi riserve di cemento.