Cimetière de Chambière – Metz

Cimetière israélite et Cimetière militaire. Dès le XVIe siècle et notamment lors des trois derniers grands conflits, l’importante garnison messine dut régler le problème de ses morts. La nécropole actuelle existe depuis 1870 ; elle contient 5 014 tombes individuelles et 11 ossuaires regroupant 13 015 militaires et civils français, alliés (1 700 Russes, 103 Britanniques et 88 Italiens et 15 Belges) et allemands. Durant les trois siècles précédents, les inhumations se faisaient le plus souvent "hors les murs", dans cette île Chambière isolée, terrain vague sujet aux inondations de la Moselle, vraisemblablement autour de la "Cornue géline", métairie devenue hôpital puis blanchisserie militaire. Le futur maréchal de Belle-Isle fit construire en 1733 au Pontiffroy un hôpital "moderne" avec son champ funéraire. Mais en raison de l’exiguïté de ce dernier et des impératifs d’hygiène et d’urbanisme, il fallut inhumer, à partir de la Révolution, près de l’endroit initial. Après le drame de 1870, les Allemands firent de Chambière leur "cimetière de garnison", ouvert aux familles. N’ayant plus cette fonction après 1918, l’emplacement, dorénavant nécropole nationale, dut se réorganiser "dans les murs" et n’accueillir que des victimes de guerre.

Israelite Cemetery and Military Cemetery. As early as the 16th century and especially during the last three major conflicts, the large Messinian garrison had to deal with the problem of its dead. The present necropolis has existed since 1870; it contains 5,014 individual tombs and 11 ossuaries grouping together 13,015 French, Allied (1,700 Russians, 103 British and 88 Italians and 15 Belgians) and German soldiers and civilians. During the three previous centuries, burials were most often "outside the walls", in this isolated Chambière island, a wasteland subject to flooding by the Moselle, probably around the "Cornue géline", a small farmhouse which became a hospital and then a military laundry. The future Marshal of Belle-Isle had a "modern" hospital with its funeral field built in 1733 at Le Pontiffroy. However, due to the small size of the field and the imperatives of hygiene and town planning, it was necessary to bury, from the Revolution onwards, close to the original site. After the tragedy of 1870, the Germans made Chambière their "garrison cemetery", open to families. Not having this function after 1918, the site, now a national necropolis, had to be reorganised "within the walls" and only receive war victims.

Israelitischer Friedhof und Militärfriedhof. Seit dem 16. Jahrhundert und insbesondere während der letzten drei großen Konflikte musste die große Garnison von Metz das Problem ihrer Toten lösen. Die heutige Nekropole besteht seit 1870. Sie enthält 5.014 Einzelgräber und 11 Ossuarien mit 13.015 französischen, alliierten (1.700 Russen, 103 Briten und 88 Italiener und 15 Belgier) und deutschen Soldaten und Zivilisten. In den drei Jahrhunderten zuvor fanden die Beisetzungen meist "außerhalb der Mauern" statt, auf dieser abgelegenen Chambière-Insel, einem Ödland, das den Überschwemmungen der Mosel ausgesetzt war, wahrscheinlich um die "Cornue géline" herum, einem Pachthof, der zum Krankenhaus und später zur Militärwäscherei wurde. Der spätere Marschall von Belle-Isle ließ 1733 in Pontiffroy ein "modernes" Krankenhaus mit einem Grabfeld errichten. Aufgrund der Enge des letzteren und der hygienischen und städtebaulichen Erfordernisse musste jedoch ab der Revolution in der Nähe des ursprünglichen Ortes bestattet werden. Nach der Tragödie von 1870 machten die Deutschen Chambière zu ihrem "Garnisonsfriedhof", der den Familien offen stand. Da diese Funktion nach 1918 nicht mehr gegeben war, musste der Ort als nationale Nekropole "innerhalb der Mauern" neu organisiert werden und durfte nur noch Kriegsopfer aufnehmen.

Joodse begraafplaats en militaire begraafplaats. Vanaf de 16e eeuw en vooral tijdens de laatste drie grote conflicten kreeg het grote Messingse garnizoen te maken met het probleem van zijn doden. De huidige necropolis bestaat sinds 1870; er zijn 5.014 individuele graven en 11 ossuariums met 13.015 Franse, geallieerde (1.700 Russen, 103 Britten, 88 Italianen en 15 Belgen) en Duitse soldaten en burgers. In de drie voorgaande eeuwen werd meestal "buiten de muren" begraven, op dit geïsoleerde eiland van Chambière, een woestenij die onderhevig was aan overstromingen van de Moezel, waarschijnlijk rond de "Cornue géline", een pachtboerderij die een ziekenhuis werd en vervolgens een militaire wasserij. In 1733 liet de toekomstige maarschalk van Belle-Isle in de Pontiffroy een "modern" ziekenhuis bouwen met een eigen begraafplaats. Vanwege de geringe omvang van deze laatste en de eisen van hygiëne en stedenbouw was het echter noodzakelijk om na de Revolutie de doden in de buurt van de oorspronkelijke plaats te begraven. Na het drama van 1870 maakten de Duitsers van Chambière hun "garnizoensbegraafplaats", open voor families. Omdat het na 1918 deze functie niet meer had, moest de site, nu een nationale necropolis, "binnen de muren" worden gereorganiseerd en alleen nog oorlogsslachtoffers herbergen.

Cementerio judío y cementerio militar. A partir del siglo XVI, y sobre todo durante los tres últimos grandes conflictos, la gran guarnición mesina tuvo que enfrentarse al problema de sus muertos. La necrópolis actual existe desde 1870; contiene 5.014 tumbas individuales y 11 osarios con 13.015 soldados y civiles franceses, aliados (1.700 rusos, 103 británicos, 88 italianos y 15 belgas) y alemanes. Durante los tres siglos anteriores, los entierros se realizaban con mayor frecuencia "fuera de las murallas", en esta isla aislada de la Chambière, un terreno baldío sometido a las inundaciones del Mosela, probablemente en torno a la "Cornue géline", una granja de arrendatarios que se convirtió en un hospital y luego en un lavadero militar. En 1733, el futuro mariscal de Belle-Isle hizo construir un hospital "moderno" en el Pontiffroy con su propio cementerio. Sin embargo, debido a las reducidas dimensiones de ésta y a los imperativos de higiene y urbanismo, tras la Revolución fue necesario enterrar a los muertos cerca del lugar original. Tras la tragedia de 1870, los alemanes hicieron de Chambière su "cementerio de guarnición", abierto a las familias. Como después de 1918 ya no tenía esta función, el recinto, convertido en necrópolis nacional, tuvo que ser reorganizado "intramuros" y acoger únicamente a las víctimas de la guerra.

Cimitero ebraico e cimitero militare. A partire dal XVI secolo e soprattutto durante gli ultimi tre grandi conflitti, la grande guarnigione messinese dovette affrontare il problema dei suoi morti. L'attuale necropoli esiste dal 1870; contiene 5.014 tombe singole e 11 ossari con 13.015 soldati e civili francesi, alleati (1.700 russi, 103 britannici, 88 italiani e 15 belgi) e tedeschi. Durante i tre secoli precedenti, le sepolture venivano effettuate più spesso "fuori dalle mura", su quest'isola isolata della Chambière, un terreno incolto soggetto alle inondazioni della Mosella, probabilmente intorno alla "Cornue géline", una fattoria di affittuari che divenne un ospedale e poi una lavanderia militare. Nel 1733, il futuro maresciallo di Belle-Isle fece costruire un ospedale "moderno" al Pontiffroy con un proprio cimitero. Tuttavia, a causa delle dimensioni ridotte di quest'ultimo e degli imperativi igienici e urbanistici, dopo la Rivoluzione è stato necessario seppellire i morti vicino al sito originale. Dopo la tragedia del 1870, i tedeschi fecero di Chambière il loro "cimitero di guarnigione", aperto alle famiglie. Poiché dopo il 1918 non aveva più questa funzione, il sito, ora necropoli nazionale, doveva essere riorganizzato "all'interno delle mura" e ospitare solo vittime di guerra.