Description
Une adresse discrète pour ne pas dire secrète. A Aix-en-Provence, le Coude à Coude s’est installé au cœur même de la ville mais à Marseille, c’est sur le chemin de Mazargues, non loin du Corbusier, que le Coude à Coude a jeté son dévolu. Un parking, des hangars, un club de sport et une entrée encadrée par deux oliviers. Passé le portail, une belle terrasse avec fontaine, style « place de village » et une chaude ambiance qui donne le sourire. « Nous sommes un restaurant, un bar à vins, qui propose des plats soignés, à partager ou pas », sourit Patrice qui fait visiter les lieux. A l’étage, un bar à spiritueux et vins, un fumoir, et une furieuse envie de vivre ici dans cet immense loft qui mêle le style Peaky Blinders à celui des faubourgs industriels. Sur la terrasse, ça joue de la guitare, tout le quartier est là, chacun savoure son moment. En cuisine, le chef Valentin Bezin (ex-Sépia) semble un chef d’orchestre. Il est partout, zieute le passe, veille aux cuissons, rythme le service comme un pro. Un savoir-faire qui va se vérifier tout au long du repas. La carte est bien pensée et fait un petit pas de côté pour surprendre les habitudes ; il en va des accras de merlan et seiche, du crudo de sériole-sauce punzu melon et tagètes, de l’os à moelle rôti sauce vierge-haricots sautés et couteaux. Il ne faut parfois pas grand chose pour séduire : du beurre de sauge dans les moules gratinées au parmesan, quelques shiitakés pour l’œuf parfait-crémeux de pommes de terre. On aime l’idée d’un tarama fouetté au piment et croquant de sarrasin soufflé. L’excellent poulpe grillé, charnu à point, croustille comme saisi à la plancha et se baigne d’un jus de viande. Une laitue romaine braisée twistée aux cerises pickles, dynamise l’assiette. La tagliata de taureau de Camargue, d’une belle tendreté, joue la carte acide d’une sauce chimichurri, twistée par une gelée de citron et écorces blanches et quelques mini poivrons jaunes et rouges. Irréprochable. Les vins corses, c’est l’une des fiertés de Patrice, qui bombe le torse à l’évocation de la rarissime cuvée Granit (blanc) du domaine Vacceli (enivrant sciaccarellu, vin blanc sapide et acidulé, légèrement boisé), ou de cet introuvable Chioso Nostro (toujours chez Vacceli) qui magnifie les apéritifs (merci le vermentino). Cet hiver, on reviendra déguster un figatellu « mais de Corse du Nord que je trouve moins gras que celui du Sud », explique encore Patrick. L’île flottante sera parfaite, le blanc cubique surnageant une crème anglaise épaisse comme une sauce addictive, surlignée de caramel. Alors faut-il aller dîner au Coude à Coude ? Oui bien sûr, d’abord pour la cuisine qui respecte les recettes mais sait imposer le style et la personnalité de Valentin Bezin. Oui pour la terrasse, la cave, les comptoirs et l’ambiance amicale loin, très loin, de l’esprit m’as-tu-vu qui règne chez certains voisins du quartier. Oui tout simplement car jamais on n’aurait imaginé une si belle transformation des anciennes huileries Reggio… On s’y est plu et on a promis d’y revenir, très vite.
English
A discreet, not to say secret, address. In Aix-en-Provence, Le Coude à Coude has set up shop in the very heart of the city, but in Marseille, it's on the Chemin de Mazargues, not far from Le Corbusier, that Le Coude à Coude has set its sights. A parking lot, sheds, a sports club and an entrance framed by two olive trees. Beyond the gate, a beautiful terrace with fountain, "village square" style, and a warm atmosphere that puts a smile on your face. "We're a restaurant and wine bar, offering carefully prepared dishes, to share or not," smiles Patrice, who shows visitors around. Upstairs, there's a spirits and wine bar, a smoking room, and a furious desire to live here in this huge loft that blends the Peaky Blinders style with that of the industrial suburbs. On the terrace, guitars are being played, the whole neighborhood is here, and everyone is savoring the moment. In the kitchen, chef Valentin Bezin (ex-Sépia) seems like an orchestra conductor. He's everywhere, keeping an eye on the pass, watching over the cooking and pacing the service like a pro. His savoir-faire is evident throughout the meal. The menu is well thought-out and takes a small step aside to surprise the usual: whiting and cuttlefish accras, yellowtail crudo with melon and tagetes punzu sauce, roast marrow bone with sauce vierge, sautéed beans and razor clams. Sometimes it doesn't take much to seduce: sage butter in mussels au gratin with Parmesan, a few shiitakes for the perfect egg and potato cream. We like the idea of a tarama whipped with chilli and crunchy puffed buckwheat. The excellent grilled octopus, fleshy to perfection, crisps up as if seared a la plancha and bathed in a meat jus. Braised romaine lettuce with a cherry pickle twist energizes the plate. The tender Camargue bull tagliata plays the acidic card of a chimichurri sauce, with a twist of lemon and white peel jelly and a few mini yellow and red peppers. Irreproachable. Corsican wines are one of Patrice's pride and joys, and he swells his chest at the mention of the rare Cuvée Granit (white) from the Vacceli estate (an intoxicating sciaccarellu, a sapid, acidic white wine with a hint of oak), or the unobtainable Chioso Nostro (also from Vacceli), which makes a wonderful aperitif (thanks to the vermentino). This winter, we'll be back for a figatellu, "but from Northern Corsica, which I find less fatty than that from the South", explains Patrick. The floating island will be perfect, with the cubic white floating in a thick custard like an addictive sauce, highlighted with caramel. So, should you dine at Coude à Coude? Yes, of course, first and foremost for the cuisine, which respects the recipes but knows how to impose Valentin Bezin's style and personality. Yes, for the terrace, the cellar, the counters and the friendly atmosphere, far, far removed from the m'as-tu-vu spirit that prevails among some of the neighborhood's neighbors. Yes, simply because we never imagined such a beautiful transformation of the former Reggio oil mills… We liked it here and promised to come back, very soon.
Deutsch
Eine diskrete, um nicht zu sagen geheime Adresse. In Aix-en-Provence hat sich Coude à Coude im Herzen der Stadt niedergelassen, aber in Marseille ist es der Chemin de Mazargues, unweit von Le Corbusier, wo Coude à Coude seine Wurzeln hat. Ein Parkplatz, Schuppen, ein Sportclub und ein Eingang, der von zwei Olivenbäumen eingerahmt wird. Hinter dem Tor befindet sich eine schöne Terrasse mit Brunnen im Stil eines Dorfplatzes und eine warme Atmosphäre, die ein Lächeln auf die Lippen zaubert. "Wir sind ein Restaurant und eine Weinbar, die gepflegte Gerichte anbietet, die man teilen kann oder auch nicht", lächelt Patrice, der die Gäste durch die Räumlichkeiten führt. Im Obergeschoss gibt es eine Bar für Spirituosen und Weine, einen Raucherraum und die Lust, hier in diesem riesigen Loft zu leben, das den Stil der Peaky Blinders mit dem der Industrievororte mischt. Auf der Terrasse wird Gitarre gespielt, die ganze Nachbarschaft ist da und jeder genießt seinen Moment. In der Küche wirkt der Chefkoch Valentin Bezin (ehemals Sepia) wie ein Orchesterchef. Er ist überall, beobachtet den Pass, achtet auf das Garen und rhythmisiert den Service wie ein Profi. Ein Können, das sich während des gesamten Essens beweisen wird. Die Speisekarte ist gut durchdacht und macht einen kleinen Schritt zur Seite, um die Gewohnheiten zu überraschen; das gilt für die Accras vom Wittling und Tintenfisch, das Crudo von Serriole mit Melonen-Punzu-Sauce und Tagetes, den gebratenen Markknochen mit jungfräulicher Sauce, sautierten Bohnen und Messern. Manchmal braucht es nicht viel, um zu begeistern: Salbeibutter in den mit Parmesan überbackenen Muscheln, ein paar Shiitake-Pilze für das Eierparfait mit Kartoffelpüree. Uns gefällt die Idee eines Tarama mit Chili und knusprigem Buchweizenpuffern. Der ausgezeichnete gegrillte Oktopus ist fleischig, knusprig wie auf der Plancha angebraten und wird in einem Fleischsaft gebadet. Ein geschmorter Römersalat mit Kirschen und Gewürzgurken bringt Schwung auf den Teller. Die zarte Tagliata vom Camargue-Stier spielt mit der Säurekarte einer Chimichurri-Sauce, die mit Zitronengelee und weißen Schalen sowie einigen gelben und roten Mini-Paprikas verfeinert wird. Unfehlbar. Die korsischen Weine sind Patrices ganzer Stolz. Er beugt seinen Oberkörper, wenn er die äußerst seltene Cuvée Granit (weiß) vom Weingut Vacceli (berauschender Sciaccarellu, ein saftiger und säuerlicher Weißwein mit leichten Holznoten) oder den unauffindbaren Chioso Nostro (ebenfalls vom Weingut Vacceli) erwähnt, der ein wunderbarer Aperitif ist (dank des Vermentino). In diesem Winter werden wir wieder einen Figatellu probieren, aber aus Nordkorsika, den ich weniger fett finde als den aus dem Süden", erklärt Patrick weiter. Die schwimmende Insel wird perfekt sein, da das kubische Weiß auf einer dicken englischen Creme schwimmt, die wie eine süchtig machende Soße mit Karamell überzogen ist. Sollte man also im Coude à Coude essen gehen? Ja, natürlich, zunächst einmal wegen der Küche, die sich an die Rezepte hält, aber auch den Stil und die Persönlichkeit von Valentin Bezin durchzusetzen weiß. Ja, wegen der Terrasse, des Kellers, der Theken und der freundlichen Atmosphäre, die weit, weit entfernt ist von dem M?tzengeist, der bei manchen Nachbarn im Viertel herrscht. Ja, weil wir uns nie hätten vorstellen können, dass die ehemaligen Ölmühlen Reggio so schön umgebaut werden würden Es gefiel uns sehr gut und wir versprachen, bald wiederzukommen.
Dutch
Een discreet, om niet te zeggen geheim adres. In Aix-en-Provence heeft de Coude à Coude zich in het hart van de stad gevestigd, maar in Marseille heeft de Coude à Coude zijn zinnen gezet op de chemin de Mazargues, niet ver van Le Corbusier. Een parkeerplaats, loodsen, een sportclub en een entree omlijst door twee olijfbomen. Achter de poort ligt een prachtig terras met een fontein, in de stijl van een dorpsplein, en een warme sfeer die een glimlach op je gezicht tovert. "We zijn een restaurant en wijnbar, met zorgvuldig bereide gerechten, om te delen of niet," lacht Patrice, die bezoekers rondleidt. Boven is er een sterke drank- en wijnbar, een rookruimte en een woest verlangen om hier te wonen in deze enorme loft die de stijl van de Peaky Blinders mengt met die van de industriële buitenwijken. Op het terras wordt op gitaren gespeeld, de hele buurt is er en iedereen geniet van zijn moment. In de keuken is chef-kok Valentin Bezin (ex-Sépia) als een orkestleider. Hij is overal, houdt de pas in de gaten, bewaakt het koken en houdt de bediening in de gaten als een professional. Zijn expertise is duidelijk zichtbaar tijdens de hele maaltijd. Het menu is goed doordacht en neemt een kleine stap opzij om het gebruikelijke te verrassen: accras van wijting en inktvis, crudo van geelstaart met meloen en punzu-saus van tagetes, geroosterde mergpijpjes met sauce vierge, gesauteerde bonen en scheermessen. Soms is er niet veel voor nodig om je over de streep te trekken: salieboter in de gegratineerde mosselen met Parmezaan, een paar shiitakes voor de eierparfait en aardappelcrème. Wij vinden het idee van een tarama opgeklopt met chili en knapperige gepofte boekweit lekker. De uitstekende gegrilde octopus, met perfect vlees, knapperig alsof hij a la plancha is dichtgeschroeid en baadt in de vleessappen. Gestoofde romaine sla met een twist van augurk maakt het geheel wat levendiger. De prachtig malse tagliata van Camargue stier speelt de zure kaart van een chimichurri saus, met een twist van citroengelei en witte schil en een paar mini gele en rode pepertjes. Onberispelijk. Corsicaanse wijnen zijn een van Patrice's trots en hij zwelt op bij het noemen van de uiterst zeldzame Cuvée Granit (wit) van het landgoed Vacceli (een bedwelmende sciaccarellu, een sapachtige, zure witte wijn met een vleugje eikenhout), of de onverkrijgbare Chioso Nostro (ook van Vacceli), die een heerlijk aperitief is (dankzij de vermentino). Deze winter komen we terug voor een figatellu, "maar dan van Noord-Corsica, die ik minder vet vind dan die uit het zuiden", legt Patrick uit. Het drijvende eiland zal perfect zijn, met het kubusvormige wit bovenop een dikke vla als een verslavende saus, geaccentueerd met karamel. Dus moet je gaan eten bij Le Coude à Coude? Ja, natuurlijk, in de eerste plaats voor de keuken, die de recepten respecteert maar de stijl en persoonlijkheid van Valentin Bezin weet op te leggen. Ja, voor het terras, de kelder, de toonbanken en de vriendelijke sfeer, ver, ver weg van de m?as-tu-vu geest van sommige buren in de omgeving. Ja, gewoon omdat we ons nooit zo'n prachtige transformatie van de oude oliemolens van Reggio hadden kunnen voorstellen We vonden het leuk en we beloofden om terug te komen, heel snel.
Español
Una dirección discreta, por no decir secreta. En Aix-en-Provence, el Coude à Coude se ha instalado en pleno centro de la ciudad, pero en Marsella, es en el chemin de Mazargues, no lejos de Le Corbusier, donde el Coude à Coude ha puesto sus miras. Un aparcamiento, cobertizos, un club deportivo y una entrada enmarcada por dos olivos. Más allá de la puerta, una hermosa terraza con una fuente, al estilo de una plaza de pueblo, y un ambiente cálido que dibuja una sonrisa en el rostro. "Somos un restaurante y vinoteca, que ofrece platos preparados con esmero, para compartir o no", sonríe Patrice, que enseña el local a los visitantes. Arriba, hay un bar de licores y vinos, una sala para fumadores y unas ganas locas de vivir aquí, en este enorme loft que mezcla el estilo de Peaky Blinders con el de los suburbios industriales. En la terraza, suenan las guitarras, está todo el vecindario y todos saborean su momento. En la cocina, el chef Valentin Bezin (ex-Sépia) es como un director de orquesta. Está en todas partes, pendiente del pase, vigilando la cocción y marcando el ritmo del servicio como un profesional. Su pericia es evidente durante toda la comida. El menú está bien pensado y da un pequeño paso al lado para sorprender a los habituales: accras de pescadilla y sepia, crudo de rabo amarillo con melón y salsa punzu de tagetes, hueso de tuétano asado con salsa vierge, judías salteadas y navajas. A veces no hace falta mucho para conquistarte: mantequilla de salvia en los mejillones gratinados con parmesano, unos shiitakes para el parfait de huevo y crema de patata. Nos gusta la idea de una tarama batida con guindilla y crujiente de trigo sarraceno inflado. El excelente pulpo a la brasa, carnoso a la perfección, crujiente como hecho a la plancha y bañado en los jugos de la carne. La lechuga romana estofada con un toque de pepinillos anima el plato. La tierna tagliata de toro de Camargo juega la carta ácida de una salsa chimichurri, con un toque de gelatina de limón y piel blanca y unos mini pimientos amarillos y rojos. Irreprochable. Los vinos corsos son uno de los orgullos de Patrice, que hincha el pecho al mencionar el rarísimo Cuvée Granit (blanco) de la finca Vacceli (un embriagador sciaccarellu, vino blanco sápido y ácido con un toque de roble), o el inalcanzable Chioso Nostro (también de Vacceli), que constituye un aperitivo maravilloso (gracias al vermentino). Este invierno, volveremos a por un figatellu, "pero del norte de Córcega, que me parece menos graso que el del sur", explica Patrick. La isla flotante será perfecta, con el blanco cúbico coronando un flan espeso como una salsa adictiva, realzada con caramelo. Entonces, ¿debería ir a cenar a Le Coude à Coude? Sí, por supuesto, ante todo por la cocina, que respeta las recetas pero sabe imponer el estilo y la personalidad de Valentin Bezin. Sí, por la terraza, la bodega, los mostradores y el ambiente acogedor, muy, muy alejado del espíritu m?as-tu-vu de algunos vecinos de la zona. Sí, simplemente porque nunca imaginamos una transformación tan maravillosa de los antiguos molinos de aceite de Reggio? Nos gustó y prometimos volver, muy pronto.
Italiano
Un indirizzo discreto, per non dire segreto. Se ad Aix-en-Provence la Coude à Coude si è insediata nel cuore della città, a Marsiglia è sul chemin de Mazargues, non lontano da Le Corbusier, che la Coude à Coude ha messo gli occhi. Un parcheggio, capannoni, un club sportivo e un ingresso incorniciato da due ulivi. Oltre il cancello c'è una bella terrazza con una fontana, in stile piazza del paese, e un'atmosfera calda che fa sorridere. "Siamo un ristorante e un wine bar, che offre piatti preparati con cura, da condividere o meno", sorride Patrice, che accompagna i visitatori. Al piano superiore, c'è un bar per liquori e vini, una sala fumatori e una voglia matta di vivere qui, in questo enorme loft che fonde lo stile di Peaky Blinders con quello della periferia industriale. Sulla terrazza si suonano le chitarre, c'è tutto il vicinato e tutti si godono il momento. In cucina, lo chef Valentin Bezin (ex-Sépia) è come un direttore d'orchestra. È ovunque, tiene d'occhio il passaggio, controlla la cottura e scandisce il servizio come un professionista. La sua competenza è evidente durante tutto il pasto. Il menu è ben studiato e fa un piccolo passo indietro per sorprendere i soliti: accras di merlano e seppie, crudo di ricciola con melone e salsa punzu di tagetes, ossobuco arrosto con salsa vierge, fagioli saltati e vongole veraci. A volte basta poco per conquistarci: burro di salvia nelle cozze gratinate con parmigiano, qualche shiitake per il parfait di uova e la crema di patate. Ci piace l'idea di una tarama montata con peperoncino e grano saraceno soffiato croccante. L'eccellente polpo alla griglia, dalla carne perfetta, è croccante come se fosse scottato a la plancha ed è immerso nei succhi della carne. La lattuga romana brasata con un tocco di sottaceti ciliegia ravviva il tutto. La tenerissima tagliata di toro della Camargue gioca la carta acida della salsa chimichurri, con un tocco di gelatina di limone e scorza bianca e qualche mini peperone giallo e rosso. Ineccepibile. I vini corsi sono uno dei vanti di Patrice, che si gonfia il petto quando si parla della rarissima Cuvée Granit (bianco) della tenuta Vacceli (uno sciaccarellu inebriante, un vino bianco sapido e acido con una nota di rovere), o dell'introvabile Chioso Nostro (sempre di Vacceli), che è un ottimo aperitivo (grazie al vermentino). Quest'inverno torneremo per un figatellu, "ma della Corsica del Nord, che trovo meno grasso di quello del Sud", spiega Patrick. L'isola galleggiante sarà perfetta, con il bianco cubico che sormonta una densa crema pasticcera come una salsa coinvolgente, sottolineata dal caramello. Allora, è il caso di andare a cenare da Le Coude à Coude? Sì, certo, innanzitutto per la cucina, che rispetta le ricette ma sa imporre lo stile e la personalità di Valentin Bezin. Sì, per la terrazza, la cantina, i banconi e l'atmosfera amichevole, molto lontana dallo spirito "as-tu-vu" di alcuni vicini della zona. Sì, semplicemente perché non avremmo mai immaginato una così meravigliosa trasformazione dei vecchi frantoi di Reggio? Ci è piaciuto e ci siamo ripromessi di tornare, molto presto.