Victorien – 04-10-2025 – Marseille 5e Arrondissement

Il y a eu d’abord Tous les matins, balade slamée déployant toute l’ivresse d’être en couple. Puis Embrasse-moi, entre rêverie amoureuse et message de pré-rupture… Avec ces deux titres, Victorien a posé ses couleurs sur la saison pop : un ton romantique sans illusion, le goût de la mélodie limpide, l’urgence de la franchise sur lui-même, son couple, ses sentiments… Maintenant, avec Me voilà, son premier EP, Victorien fait vraiment découvrir un univers d’auteur, compositeur et interprète. On avait commencé par ne connaître que sa voix quand il est passé par la 11e saison de Star Academy. On y avait découvert son timbre précis, fait pour la confidence autant que pour la déclaration enflammée. On ne connaissait pas encore ses talents de créateur rêveur et réaliste à la fois, qui avoue volontiers qu’il « aime bien l’idée du peu » – un piano, une guitare, une rythmique dépouillée au plus près de la voix. Si Victorien passe de la chanson au slam, c’est parce que « quand me vient la première phrase d’un texte, elle est parlée ou chantée, et tout le reste suit », dit-il. Ensuite, avec texte et mélodie, il s’installe en studio avec l’un ou l’autre de ses deux complices, le chanteur-rappeur Achile et le parolier-compositeur Armand Auclair (un des quatre frères du groupe Hopen). Et, ensemble, ils polissent ces chansons dans lesquelles Victorien aime, s’impatiente, souffre, désire, espère ou se souvient que tout a peut-être commencé – comme tout le monde – à cinq ans en voyant Johhny sur un écran. Pourtant, dans sa famille, la musique n’a pas beaucoup de place. Ses premières chansons marquantes ? Henri Dès dans la voiture de ses parents et Jacques Brel dans celle de son grand-père. « À douze ans, un prof – que je n’aime pas beaucoup, d’ailleurs – réclame un poème pendant un devoir sur table. Ensuite, je continue à en écrire. » Victorien n’a jamais chanté dans un micro devant un public, n’a jamais pris un cours de chant… Pour lui, la Star Ac’ sera effectivement une école. Il apprend beaucoup, interprète Retiens les rêves de et avec Grand Corps Malade (« mon idole »), découvre qu’il aime vraiment chanter. Il est éliminé en cinquième semaine, sans douleur ni déception. La fin de l’émission le laisse libre de tout – poursuivre ou s’arrêter, choisir son port d’attache esthétique, constituer une équipe, élire un label… Et il peut alors étendre ses ailes, écrire de nouvelles chansons, slalomer entre les émotions, dire toujours la plus juste vérité d’un jeune homme libre et avide de bonheur. Le voilà.

First there was Tous les matins, a slam poetry ballad about the exhilaration of being in a relationship. Then there was Embrasse-moi, somewhere between a love reverie and a pre-breakup message… With these two titles, Victorien has set his colors on the pop season: a romantic tone without illusion, a taste for limpid melody, the urgency of frankness about himself, his relationship and his feelings… Now, with Me voilà, his first EP, Victorien is truly revealing his world as a songwriter and performer. At first, we only knew his voice when he appeared on the 11th season of Star Academy. There we discovered his precise timbre, made for confidence as much as for fiery declarations. What we didn't know was his talent as a dreamy yet realistic creator, who readily admits that he "likes the idea of the little"? a piano, a guitar, a stripped-down rhythm section as close as possible to the voice. Victorien makes the transition from song to slam because "when the first sentence of a text comes to me, it's spoken or sung, and everything else follows," he says. Then, with text and melody, he goes into the studio with one or other of his two accomplices, singer-rapper Achile and lyricist-composer Armand Auclair (one of the four brothers in the group Hopen). And, together, they polish these songs in which Victorien loves, is impatient, suffers, desires, hopes or remembers that perhaps it all began – like everyone else – at the age of five, when he saw Johhny on a screen. Yet, in his family, music doesn't have much of a place. His first memorable songs? Henri Dès in his parents? car, and Jacques Brel in his grandfather?s car. "At the age of twelve, a teacher – whom I didn't like very much, by the way – asked me to write a poem during a homework assignment. After that, I kept on writing them Victorien has never sung into a microphone in front of an audience, never taken a singing lesson… For him, Star Ac? will indeed be a school. He learned a lot, performed Retiens les rêves by and with Grand Corps Malade ("my idol"), and discovered that he really liked singing. He was eliminated in the fifth week, without pain or disappointment. The end of the show leaves him free to do whatever he wants – continue or stop, choose his aesthetic home base, put together a team, elect a label… And then he can spread his wings, write new songs, slalom between emotions, always telling the most accurate truth of a free young man eager for happiness. And here he is.

Der erste Teil war Tous les matins, eine Slam-Ballade, die den Rausch des Zusammenseins in einer Beziehung entfaltet. Dann Embrasse-moi, eine Mischung aus Liebesträumen und einer Botschaft vor der Trennung… Mit diesen beiden Titeln hat Victorien seine Farben in der Pop-Saison festgelegt: ein romantischer Ton ohne Illusionen, die Vorliebe für klare Melodien, die Dringlichkeit, ehrlich über sich selbst, seine Beziehung und seine Gefühle zu sprechen… Jetzt, mit Me voilà, seiner ersten EP, lässt Victorien die Welt eines Autors, Komponisten und Interpreten wirklich entdecken. Zunächst kannte man nur seine Stimme, als er an der 11. Staffel von Star Academy teilnahm. Dort entdeckte man sein präzises Timbre, das sowohl für vertrauliche Gespräche als auch für flammende Erklärungen geeignet ist. Noch nicht bekannt waren seine Talente als verträumter und zugleich realistischer Schöpfer, der gerne zugibt, dass ihm "die Idee des Wenigen gefällt": ein Klavier, eine Gitarre, eine schlichte Rhythmik, die der Stimme so nahe wie möglich kommt. Der Grund, warum Victorien vom Chanson zum Slam übergeht, ist, dass "wenn mir der erste Satz eines Textes einfällt, er gesprochen oder gesungen wird, und alles andere folgt", sagt er. Mit Text und Melodie geht er dann mit dem einen oder anderen seiner beiden Komplizen, dem Sänger und Rapper Achile und dem Texter und Komponisten Armand Auclair (einem der vier Brüder der Gruppe Hopen), ins Studio. Und gemeinsam polieren sie diese Lieder, in denen Victorien liebt, ungeduldig ist, leidet, sich wünscht, hofft oder sich daran erinnert, dass vielleicht alles – wie bei jedem anderen – mit fünf Jahren begann, als er Johhny auf einer Leinwand sah. In seiner Familie hat Musik jedoch keinen großen Stellenwert. Seine ersten prägenden Lieder? Henri Dès im Auto seiner Eltern und Jacques Brel im Auto seines Großvaters. "Mit zwölf Jahren verlangt ein Lehrer – den ich übrigens nicht sehr mag – bei einer Tischaufgabe ein Gedicht. Danach schreibe ich weiter Victorien hat noch nie vor Publikum in ein Mikrofon gesungen oder Gesangsunterricht genommen… Für ihn ist die Star Ac? eine Schule. Er lernt viel, singt Retiens les rêves von und mit Grand Corps Malade ("mein Idol") und entdeckt, dass er wirklich gerne singt. Er scheidet in der fünften Woche aus, ohne Schmerzen oder Enttäuschung. Das Ende der Sendung lässt ihm die Freiheit, alles zu tun – weiterzumachen oder aufzuhören, seinen ästhetischen Heimathafen zu wählen, ein Team zusammenzustellen, ein Label zu wählen? Und dann kann er seine Flügel ausbreiten, neue Lieder schreiben, zwischen den Emotionen Slalom laufen und immer die Wahrheit eines freien und glückshungrigen jungen Mannes sagen. Hier ist er.

Eerst was er Tous les matins, een slam poetry ballade over de opwinding van het hebben van een relatie. Dan was er Embrasse-moi, ergens tussen een mijmering over liefde en een pre-break-up boodschap… Met deze twee nummers heeft Victorien zijn zinnen gezet op het popseizoen: een romantische toon zonder illusie, een voorliefde voor heldere melodie, de urgentie van openhartigheid over zichzelf, zijn relatie, zijn gevoelens… Nu, met Me voilà, zijn eerste EP, onthult Victorien echt zijn wereld als songwriter en performer. In het begin kenden we zijn stem alleen van zijn optreden in het 11e seizoen van Star Academy. Daar ontdekten we zijn precieze timbre, gemaakt voor zowel zelfvertrouwen als vurige verklaringen. Wat we niet wisten was zijn talent als creatieve dromer en realist tegelijk, die grif toegeeft dat hij "houdt van het idee van een beetje"? een piano, een gitaar, een uitgeklede ritmesectie zo dicht mogelijk bij zijn stem. Victorien schakelt over van song naar slam omdat "wanneer de eerste zin van een tekst tot me komt, deze wordt uitgesproken of gezongen, en al de rest volgt", zegt hij. Vervolgens gaat hij met tekst en melodie de studio in met een van zijn twee handlangers, zanger-rapper Achile en tekstschrijver-componist Armand Auclair (een van de vier broers van de groep Hopen). Samen polijsten ze deze liedjes waarin Victorien liefheeft, ongeduldig is, lijdt, verlangt, hoopt of zich herinnert dat het misschien allemaal begon – zoals bij iedereen – toen hij vijf jaar oud was, toen hij Johhny op een scherm zag. En toch is er in zijn familie niet veel plaats voor muziek. Zijn eerste memorabele liedjes? Henri Dès in de auto van zijn ouders en Jacques Brel in de auto van zijn opa. "Toen ik twaalf was, vroeg een leraar – die ik overigens niet erg mocht – me een gedicht te schrijven voor een huiswerkopdracht. Daarna ben ik ze blijven schrijven Victorien heeft nooit voor een publiek in een microfoon gezongen, nooit zangles gehad… Voor hem zal Star Ac? inderdaad een leerschool zijn. Hij leerde veel, trad op met Retiens les rêves van en met Grand Corps Malade ("mijn idool") en ontdekte dat hij zingen echt leuk vond. Hij werd geëlimineerd in de vijfde week, zonder pijn of teleurstelling. Het einde van de show liet hem vrij om te doen wat hij wilde – doorgaan of stoppen, zijn esthetische thuisbasis kiezen, een team samenstellen, een label kiezen? En dan kan hij zijn vleugels uitslaan, nieuwe liedjes schrijven, slalommen tussen emoties, altijd de meest accurate waarheid vertellen van een vrije jongeman die hongerig is naar geluk. En hier is hij dan.

Primero fue Tous les matins, una balada de poesía slam sobre la alegría de estar en una relación. Y Embrasse-moi, entre el ensueño amoroso y el mensaje previo a una ruptura… Con estos dos temas, Victorien ha puesto sus colores en la temporada pop: un tono romántico sin ilusiones, el gusto por la melodía límpida, la urgencia de la franqueza sobre sí mismo, su relación, sus sentimientos… Ahora, con Me voilà, su primer EP, Victorien revela realmente su universo de compositor e intérprete. Al principio, sólo conocíamos su voz cuando apareció en la 11ª temporada de Star Academy. Allí descubrimos su timbre preciso, hecho tanto para la confianza como para las declaraciones ardientes. Lo que no sabíamos era su talento de soñador creativo y realista al mismo tiempo, que admite sin reparos que le "gusta la idea de un poco"… un piano, una guitarra, una sección rítmica despojada lo más cerca posible de su voz. Victorien pasa de la canción al slam porque "cuando me llega la primera frase de un texto, se habla o se canta, y todo lo demás viene después", dice. Luego, con texto y melodía, se mete en el estudio con uno u otro de sus dos cómplices, el cantante y rapero Achile y el letrista y compositor Armand Auclair (uno de los cuatro hermanos del grupo Hopen). Juntos, pulen estas canciones en las que Victorien ama, se impacienta, sufre, desea, espera o recuerda que quizá todo empezó -como todo el mundo- a los cinco años, cuando vio a Johhny en una pantalla. Y sin embargo, en su familia, la música no tiene mucha importancia. ¿Sus primeras canciones memorables? Henri Dès en el coche de sus padres y Jacques Brel en el de su abuelo. "Cuando tenía doce años, un profesor -que, por cierto, no me caía muy bien- me pidió que escribiera un poema como deberes. Después, seguí escribiéndolos Victorien nunca ha cantado ante un micrófono, nunca ha recibido clases de canto… Para él, Star Ac? será realmente una escuela. Aprendió mucho, interpretó Retiens les rêves de y con Grand Corps Malade ("mi ídolo"), y descubrió que le gustaba mucho cantar. Fue eliminado en la quinta semana, sin pena ni gloria. El final del programa le dejó libre para hacer lo que quisiera: continuar o parar, elegir su base estética, formar un equipo, elegir una discográfica? Y entonces podrá desplegar sus alas, escribir nuevas canciones, hacer eslalon entre emociones, contando siempre la verdad más exacta de un joven libre y hambriento de felicidad. Y aquí está.

Prima c'era Tous les matins, una ballata in stile slam poetry sull'euforia di avere una relazione. Poi c'è stata Embrasse-moi, a metà tra una fantasticheria d'amore e un messaggio pre-rottura… Con questi due brani, Victorien ha puntato i suoi colori sulla stagione del pop: un tono romantico senza illusioni, un gusto per la melodia limpida, l'urgenza della franchezza su se stesso, la sua relazione, i suoi sentimenti… Ora, con Me voilà, il suo primo EP, Victorien sta davvero rivelando il suo mondo di autore e interprete. All'inizio abbiamo conosciuto la sua voce solo quando è apparso nell'undicesima stagione di Star Academy. Lì abbiamo scoperto il suo timbro preciso, fatto per la sicurezza e per le dichiarazioni di fuoco. Quello che non sapevamo era il suo talento di sognatore creativo e realista allo stesso tempo, che ammette prontamente che "gli piace l'idea di un po'"? un pianoforte, una chitarra, una sezione ritmica spoglia e il più possibile vicina alla sua voce. Victorien passa dalla canzone allo slam perché "quando la prima frase di un testo mi arriva, viene pronunciata o cantata, e tutto il resto segue", dice. Poi, con testo e melodia, entra in studio con uno dei suoi due complici, il cantante-rapper Achile e il paroliere-compositore Armand Auclair (uno dei quattro fratelli del gruppo Hopen). Insieme, lucidano queste canzoni in cui Victorien ama, è impaziente, soffre, desidera, spera o ricorda che forse tutto è iniziato – come tutti – all'età di cinque anni, quando ha visto Johhny su uno schermo. Eppure, nella sua famiglia, la musica non ha molto spazio. Le sue prime canzoni memorabili? Henri Dès nell'auto dei genitori e Jacques Brel in quella del nonno. "Quando avevo dodici anni, un insegnante – che tra l'altro non mi piaceva molto – mi chiese di scrivere una poesia per un compito a casa. Da allora ho continuato a scriverle Victorien non ha mai cantato in un microfono davanti a un pubblico, non ha mai preso lezioni di canto… Per lui, Star Ac? sarà davvero una scuola. Impara molto, esegue Retiens les rêves di e con Grand Corps Malade ("il mio idolo") e scopre che gli piace molto cantare. È stato eliminato alla quinta settimana, senza dolore o delusione. La fine dello show lo ha lasciato libero di fare ciò che voleva: continuare o smettere, scegliere la sua base estetica, mettere insieme una squadra, eleggere un'etichetta? E poi potrà spiegare le sue ali, scrivere nuove canzoni, fare lo slalom tra le emozioni, raccontando sempre la verità più accurata di un giovane libero e affamato di felicità. Ed eccolo qui.