Spectacle Face aux murs – 30-09-2026 – Thionville

Face aux murs explore la mécanique des rapports humains dans un monde en perpétuel mouvement. Damien DROIN plonge au cœur d’une révolte intérieure, racontant les moments de vertiges et de doutes qu’il peut traverser face aux autres et à lui-même. Pour autant, ce récit se veut optimiste, explorant les capacités de l’homme à s’adapter, se dépasser, à recommencer et à se réinventer. Pour chaque mur construit, une échelle peut être bricolée. Pour chaque chute, un envol peut être rêvé. Six acrobates solitaires se retrouvent sur un vertigineux mur en plexiglas que deux trampolines entourent. Tour à tour témoin et acteur de ses désirs et de ses doutes, chaque personnage explore sa part d’ombre et son courage enfoui. Le courage d’abandonner ? Le courage de continuer ? Dans un décor en constante transformation, les univers de chacun basculent de manière inattendue. Au-delà de son aspect très esthétique, la scénographie acrobatique nous permet de plonger dans les batailles intimes et les défis communs auxquels nous sommes tous.tes confronté.es. Immense et infranchissable, un mur sur scène sépare les personnes, les idées, les espaces. Un seul côté en est visible, l’autre restant ouvert à l’imagination. Les chutes et les envols deviennent les métaphores d’un monde auquel il convient non de s’adapter, mais que l’on peut s’approprier. Car comment faire société quand l’exclusion et l’individualisme sont devenus la norme ? Cette pièce nous dévoile une histoire kaléidoscopique où le corps humain devient un espace de liberté et où la relation avec l’autre se révèle souvent le seul réconfort contre l’appel du vide.

*Face aux murs* explores the dynamics of human relationships in a world in constant flux. Damien DROIN delves into the heart of an inner turmoil, recounting the moments of disorientation and doubt he experiences in his interactions with others and with himself. Nevertheless, this story aims to be optimistic, exploring humanity’s capacity to adapt, to push beyond one’s limits, to start over, and to reinvent oneself. For every wall built, a ladder can be cobbled together. For every fall, a flight can be dreamed of. Six solitary acrobats find themselves on a dizzying Plexiglas wall flanked by two trampolines. By turns witness and participant in their own desires and doubts, each character explores their inner darkness and their hidden courage. The courage to let go? The courage to carry on? In a constantly shifting setting, each character’s world is turned upside down in unexpected ways. Beyond its highly aesthetic appeal, the acrobatic set design allows us to delve into the inner struggles and shared challenges we all face. Immense and insurmountable, a wall on stage separates people, ideas, and spaces. Only one side is visible; the other remains open to the imagination. Falls and leaps become metaphors for a world to which we should not simply adapt, but which we can make our own. For how can we build community when exclusion and individualism have become the norm? This play unveils a kaleidoscopic story in which the human body becomes a space of freedom and in which our relationship with others often proves to be the only solace against the call of the void.

„Face aux murs“ untersucht die Dynamik zwischenmenschlicher Beziehungen in einer Welt, die ständig in Bewegung ist. Damien DROIN taucht tief in eine innere Revolte ein und erzählt von den Momenten des Schwindels und der Zweifel, die er im Umgang mit anderen und mit sich selbst durchleben kann. Dennoch ist diese Erzählung optimistisch angelegt und lotet die Fähigkeiten des Menschen aus, sich anzupassen, über sich hinauszuwachsen, neu anzufangen und sich neu zu erfinden. Für jede errichtete Mauer lässt sich eine Leiter basteln. Für jeden Sturz lässt sich ein Aufschwung erträumen. Sechs einsame Akrobaten finden sich auf einer schwindelerregenden Plexiglaswand wieder, die von zwei Trampolinen umgeben ist. Mal als Zeuge, mal als Akteur ihrer Sehnsüchte und Zweifel erkundet jede Figur ihre Schattenseiten und ihren verborgenen Mut. Der Mut, aufzugeben? Der Mut, weiterzumachen? In einem sich ständig wandelnden Bühnenbild geraten die Welten jedes Einzelnen auf unerwartete Weise ins Wanken. Über ihren rein ästhetischen Aspekt hinaus ermöglicht uns die akrobatische Bühnenbildgestaltung, in die inneren Kämpfe und gemeinsamen Herausforderungen einzutauchen, mit denen wir alle konfrontiert sind. Eine riesige, unüberwindbare Wand auf der Bühne trennt Menschen, Ideen und Räume voneinander. Nur eine Seite ist sichtbar, die andere bleibt der Fantasie überlassen. Stürze und Höhenflüge werden zu Metaphern für eine Welt, an die man sich nicht anpassen muss, sondern die man sich zu eigen machen kann. Denn wie soll man Gemeinschaft schaffen, wenn Ausgrenzung und Individualismus zur Norm geworden sind? Dieses Stück enthüllt uns eine kaleidoskopische Geschichte, in der der menschliche Körper zu einem Raum der Freiheit wird und in der sich die Beziehung zum anderen oft als einziger Trost gegen den Ruf der Leere erweist.

Face aux murs onderzoekt de dynamiek van menselijke relaties in een wereld die voortdurend in beweging is. Damien DROIN duikt in het hart van een innerlijke opstand en vertelt over de momenten van duizeligheid en twijfel die hij kan doormaken in de omgang met anderen en met zichzelf. Toch is dit verhaal optimistisch van toon en verkent het het vermogen van de mens om zich aan te passen, zijn grenzen te verleggen, opnieuw te beginnen en zichzelf opnieuw uit te vinden. Voor elke muur die wordt opgetrokken, kan er een ladder in elkaar worden geknutseld. Voor elke val kan er weer van een nieuwe vlucht worden gedroomd. Zes eenzame acrobaten bevinden zich op een duizelingwekkende muur van plexiglas die door twee trampolines wordt omringd. Beurtelings getuige en hoofdrolspeler van zijn verlangens en twijfels, verkent elk personage zijn schaduwkant en zijn verborgen moed. De moed om op te geven? De moed om door te gaan? In een decor dat voortdurend verandert, kantelen de werelden van elk personage op onverwachte wijze. Naast het zeer esthetische aspect laat de acrobatische scenografie ons onderdompelen in de innerlijke worstelingen en gemeenschappelijke uitdagingen waarmee we allemaal worden geconfronteerd. Een immense en onoverkomelijke muur op het podium scheidt mensen, ideeën en ruimtes. Slechts één kant ervan is zichtbaar, de andere blijft overgelaten aan de verbeelding. Vallen en opstijgen worden metaforen voor een wereld waaraan we ons niet hoeven aan te passen, maar die we ons eigen kunnen maken. Want hoe kunnen we samenleven als uitsluiting en individualisme de norm zijn geworden? Dit stuk onthult ons een caleidoscopisch verhaal waarin het menselijk lichaam een ruimte van vrijheid wordt en waarin de relatie met de ander vaak de enige troost blijkt te zijn tegen de lokroep van de leegte.

«Face aux murs» explora la dinámica de las relaciones humanas en un mundo en constante movimiento. Damien DROIN se adentra en el corazón de una rebelión interior, narrando los momentos de vértigo y dudas que puede atravesar frente a los demás y frente a sí mismo. Sin embargo, este relato pretende ser optimista, ya que explora la capacidad del ser humano para adaptarse, superarse, volver a empezar y reinventarse. Por cada muro construido, se puede improvisar una escalera. Por cada caída, se puede soñar con un vuelo. Seis acróbatas solitarios se encuentran en un vertiginoso muro de plexiglás rodeado por dos camas elásticas. Por turnos, como testigos y protagonistas de sus deseos y dudas, cada personaje explora su lado oscuro y su valor oculto. ¿El valor de rendirse? ¿El valor de seguir adelante? En un escenario en constante transformación, los mundos de cada uno dan un giro inesperado. Más allá de su aspecto muy estético, la escenografía acrobática nos permite sumergirnos en las luchas íntimas y los retos comunes a los que todos y todas nos enfrentamos. Inmenso e infranqueable, un muro en el escenario separa a las personas, las ideas y los espacios. Solo se ve un lado, mientras que el otro queda abierto a la imaginación. Las caídas y los vuelos se convierten en metáforas de un mundo al que no hay que adaptarse, sino que podemos hacer nuestro. Porque, ¿cómo se puede convivir cuando la exclusión y el individualismo se han convertido en la norma? Esta obra nos desvela una historia caleidoscópica en la que el cuerpo humano se convierte en un espacio de libertad y en la que la relación con el otro suele ser el único consuelo frente a la llamada del vacío.

*Face aux murs* esplora le dinamiche dei rapporti umani in un mondo in continuo movimento. Damien DROIN si immerge nel cuore di una rivolta interiore, raccontando i momenti di vertigine e di dubbio che può attraversare di fronte agli altri e a se stesso. Ciononostante, questo racconto vuole essere ottimista, esplorando le capacità dell’uomo di adattarsi, superare i propri limiti, ricominciare e reinventarsi. Per ogni muro costruito, si può improvvisare una scala. Per ogni caduta, si può sognare un volo. Sei acrobati solitari si ritrovano su un vertiginoso muro di plexiglas circondato da due trampolini. A turno testimone e protagonista dei propri desideri e dei propri dubbi, ogni personaggio esplora la propria parte d’ombra e il proprio coraggio sepolto. Il coraggio di arrendersi? Il coraggio di andare avanti? In una scenografia in continua trasformazione, gli universi di ciascuno subiscono svolte inaspettate. Al di là del suo aspetto altamente estetico, la scenografia acrobatica ci permette di immergerci nelle battaglie intime e nelle sfide comuni che tutti noi dobbiamo affrontare. Immane e invalicabile, un muro sul palcoscenico separa le persone, le idee, gli spazi. Ne è visibile solo un lato, mentre l’altro rimane aperto all’immaginazione. Le cadute e i voli diventano metafore di un mondo al quale non bisogna adattarsi, ma che si può fare proprio. Perché come si fa a vivere in società quando l’esclusione e l’individualismo sono diventati la norma? Questo spettacolo ci svela una storia caleidoscopica in cui il corpo umano diventa uno spazio di libertà e in cui il rapporto con l’altro si rivela spesso l’unico conforto contro il richiamo del vuoto.