Spectacle de danse : Pas perdus – 01-04-2027 – Forbach

Nouveau venu sur la scène chorégraphique et ancien élève de l’école de danse l’Opéra national de Paris, Anatole Hossenlopp explore les instants suspendus au creux de nos quotidiens avec sa nouvelle création Pas perdus – en référence à la salle du même nom que l’on retrouve dans les édifices publics. Située dans cet espace de passage, la pièce met en scène des corps pris dans le flux, d’où surgissent parfois un regard, un geste, un contact qui semble arrêter le temps. Portée par la musique jazz du Köln Concert de Keith Jarrett, l’un des plus grands pianiste et improvisateur de l’histoire, le spectacle joue sur des variations rythmiques entre mouvement et immobilité, tension et relâchement. La danse déplie ces micro-moments – un souffle, un effleurement – pour en révéler l’épaisseur sensible. Pas perdus interroge notre rapport au temps et souligne la puissance du lien humain. Sans oublier que notre humanité se manifeste pleinement dans ces instants fragiles et essentiels.^ A partir de 8ans.

A newcomer to the dance scene and a former student of the Paris National Opera School, Anatole Hossenlopp explores those suspended moments in the midst of our daily lives with his new creation, *Pas perdus?*, a reference to the waiting rooms of the same name found in public buildings. Set in this transitional space, the piece features bodies caught up in the flow, from which a glance, a gesture, or a touch sometimes emerges that seems to stop time. Set to the jazz music of Keith Jarrett’s *Köln Concert*—one of the greatest pianists and improvisers in history—the performance plays on rhythmic variations between movement and stillness, tension and release. The dance unfolds these micro-moments—a breath, a brush—to reveal their sensory depth. *Pas perdus* explores our relationship with time and highlights the power of human connection. Not to mention that our humanity is most fully expressed in these fragile and essential moments.^ For ages 8 and up.

Als Newcomer in der Choreografieszene und ehemaliger Schüler der Tanzschule der Opéra national de Paris erforscht Anatole Hossenlopp mit seiner neuen Choreografie „Pas perdus?“ die schwebenden Momente inmitten unseres Alltags – in Anlehnung an den gleichnamigen Raum, den man in öffentlichen Gebäuden findet. In diesem Durchgangsraum inszeniert das Stück Körper, die im Strom des Geschehens gefangen sind, aus dem manchmal ein Blick, eine Geste oder eine Berührung hervortritt, die die Zeit anzuhalten scheint. Begleitet von der Jazzmusik des „Köln Concert“ von Keith Jarrett, einem der größten Pianisten und Improvisatoren der Geschichte, spielt die Aufführung mit rhythmischen Variationen zwischen Bewegung und Stillstand, Spannung und Entspannung. Der Tanz entfaltet diese Mikromomente – einen Atemzug, eine Berührung – um ihre sinnliche Tiefe zu offenbaren. „Pas perdus“ hinterfragt unser Verhältnis zur Zeit und unterstreicht die Kraft menschlicher Verbundenheit. Nicht zu vergessen, dass sich unsere Menschlichkeit gerade in diesen zerbrechlichen und entscheidenden Augenblicken voll und ganz offenbart.^ Ab 8 Jahren.

Als nieuwkomer in de danswereld en voormalig leerling van de dansschool van de Opéra national de Paris, Anatole Hossenlopp verkent de momenten die in ons dagelijks leven even stil lijken te staan met zijn nieuwe creatie *Pas perdus?*, een verwijzing naar de gelijknamige ruimte die we in openbare gebouwen aantreffen. Het stuk speelt zich af in deze doorgangsruimte en toont lichamen die meegesleept worden door de stroom, waaruit soms een blik, een gebaar of een aanraking opduikt die de tijd lijkt stil te zetten. Gedragen door de jazzmuziek van het ‘Köln Concert’ van Keith Jarrett, een van de grootste pianisten en improvisatoren uit de geschiedenis, speelt de voorstelling met ritmische variaties tussen beweging en stilstand, spanning en ontspanning. De dans ontvouwt deze micro-momenten – een ademtocht, een lichte aanraking – om de gevoelige diepgang ervan te onthullen. Pas perdus stelt onze relatie tot de tijd ter discussie en benadrukt de kracht van de menselijke band. En niet te vergeten: onze menselijkheid komt juist volledig tot uiting in deze kwetsbare en essentiële momenten.^ Vanaf 8 jaar.

Recién llegado al mundo de la coreografía y antiguo alumno de la Escuela de Danza de la Ópera Nacional de París, Anatole Hossenlopp explora los instantes suspendidos en lo más recóndito de nuestra vida cotidiana con su nueva creación «Pas perdus?», en referencia a la sala del mismo nombre que se encuentra en los edificios públicos. Situada en este espacio de paso, la obra pone en escena cuerpos atrapados en el flujo, de donde a veces surge una mirada, un gesto, un contacto que parece detener el tiempo. Acompañado por la música de jazz del «Köln Concert» de Keith Jarrett, uno de los pianistas e improvisadores más importantes de la historia, el espectáculo juega con variaciones rítmicas entre el movimiento y la inmovilidad, la tensión y la relajación. La danza despliega estos micromomentos —un suspiro, un roce— para revelar su profundidad sensible. Pas perdus cuestiona nuestra relación con el tiempo y subraya el poder del vínculo humano. Sin olvidar que nuestra humanidad se manifiesta plenamente en esos instantes frágiles y esenciales.^ A partir de 8 años.

Nuovo volto sulla scena coreografica ed ex allievo della Scuola di danza dell’Opéra nazionale di Parigi, Anatole Hossenlopp esplora gli istanti sospesi nel cuore della nostra quotidianità con la sua nuova creazione *Pas perdus?*, in riferimento all’omonima sala che si trova negli edifici pubblici. Ambientato in questo spazio di passaggio, lo spettacolo mette in scena corpi trascinati dal flusso, da cui talvolta emergono uno sguardo, un gesto, un contatto che sembrano fermare il tempo. Accompagnato dalla musica jazz del «Köln Concert» di Keith Jarrett, uno dei più grandi pianisti e improvvisatori della storia, lo spettacolo gioca sulle variazioni ritmiche tra movimento e immobilità, tensione e distensione. La danza dispiega questi micro-momenti – un soffio, un sfioramento – per rivelarne la profondità sensoriale. «Pas perdus» interroga il nostro rapporto con il tempo e sottolinea la potenza del legame umano. Senza dimenticare che la nostra umanità si manifesta pienamente proprio in questi istanti fragili ed essenziali.^ A partire dagli 8 anni.