Pillowgraphies – 20-05-2026 – Châteauroux

Hypnotique, graphique, cinéphile, Pillowgraphies détourne le ballet classique, fait voler et tourbillonner les draps au son de Ravel, d’Offenbach et d’extraits de la bande-son des Sept Samouraïs de Kurosawa. Magique, les sept fantômes, sept draps blancs percés de deux trous pour les yeux – effet cartoon garanti –, apparaissent, disparaissent, traversent la scène, s’envolent, s’évaporent… jusqu’au coup de théâtre (de danse plutôt), dont on ne dira rien ! Malin, voici que ces êtres invisibles – évidemment sans pieds – affirment peu à peu une personnalité, prennent corps – pourtant dissimulés sous les fameux draps –, s’incarnent, existent peu à peu. Ils ont quelque chose à nous dire, à nous raconter. On a envie de les entendre…

Hypnotic, graphic, cinematic, Pillowgraphies hijacks classical ballet, making the sheets fly and swirl to the sound of Ravel, Offenbach and excerpts from the soundtrack of Kurosawa?s Seven Samurai. Magically, the seven ghosts – seven white sheets pierced with two eyeholes – appear, disappear, cross the stage, fly away, evaporate? until the twist of fate (a dance twist, rather), about which nothing will be said! Cleverly, these invisible beings – obviously without feet – gradually assert their personalities, take on bodies – even though they're hidden beneath the famous sheets – and gradually become flesh and blood. They have something to say, something to tell us. We want to hear them?

Hypnotisch, grafisch, cineastisch: Pillowgraphies verfremdet das klassische Ballett und lässt die Laken zu den Klängen von Ravel, Offenbach und Auszügen aus dem Soundtrack von Kurosawas Sieben Samurai fliegen und herumwirbeln. Die sieben Geister, sieben weiße Laken mit zwei Augenlöchern – ein garantierter Cartoon-Effekt -, tauchen auf, verschwinden, überqueren die Bühne, fliegen weg, lösen sich in Luft auf… bis zu einem Theater- oder Tanzcoup, über den wir nichts verraten werden Diese unsichtbaren Wesen, die offensichtlich keine Füße haben, entwickeln nach und nach eine Persönlichkeit, nehmen Körper an, obwohl sie unter den berühmten Bettlaken verborgen sind, verkörpern sich, existieren nach und nach. Sie haben uns etwas zu sagen, uns etwas zu erzählen. Man möchte ihnen zuhören

Hypnotiserend, grafisch, filmisch, Pillowgraphies kaapt het klassieke ballet en laat de lakens vliegen en wervelen op de klanken van Ravel, Offenbach en fragmenten van de soundtrack van Kurosawa's Seven Samurai. Op magische wijze verschijnen de zeven spoken, zeven witte lakens met twee ooggaten – een gegarandeerd cartoonachtig effect -, verdwijnen ze, steken ze het podium over, vliegen ze weg, verdampen ze… tot een dramatische wending (of eigenlijk een danswending), waarover niets wordt gezegd! Op een slimme manier laten deze onzichtbare wezens, duidelijk zonder voeten, geleidelijk hun persoonlijkheid gelden, krijgen ze vorm, ook al zijn ze verborgen onder de beroemde lakens, worden ze mensen van vlees en bloed en gaan ze geleidelijk aan bestaan. Ze hebben ons iets te zeggen, iets te ve

Hipnótica, gráfica, cinematográfica, Pillowgraphies secuestra el ballet clásico, haciendo volar y girar las sábanas al son de Ravel, Offenbach y fragmentos de la banda sonora de Los siete samuráis de Kurosawa. Mágicamente, los siete fantasmas, siete sábanas blancas con dos agujeros para los ojos -un efecto de dibujos animados garantizado- aparecen, desaparecen, cruzan el escenario, vuelan, se evaporan… hasta llegar a un giro dramático (o más bien un giro de baile), ¡del que no se dirá nada! Ingeniosamente, estos seres invisibles -evidentemente sin pies- afirman poco a poco su personalidad, toman forma -aunque estén ocultos bajo las famosas sábanas-, se vuelven de carne y hueso, y poco a poco existen. Tienen algo que decirnos, algo que contarnos. ¿Queremos escucharlos?

Ipnotico, grafico, cinematografico, Pillowgraphies si appropria del balletto classico, facendo volare e vorticare le lenzuola al suono di Ravel, Offenbach e di estratti dalla colonna sonora dei Sette Samurai di Kurosawa. Magicamente, i sette fantasmi, sette lenzuola bianche con due fori per gli occhi – un effetto cartoon garantito – appaiono, scompaiono, attraversano il palcoscenico, volano via, evaporano… fino a un colpo di scena (o meglio, di danza) di cui non si dirà nulla! Abilmente, questi esseri invisibili – ovviamente senza piedi – affermano gradualmente la loro personalità, prendono forma – anche se sono nascosti sotto le famose lenzuola – diventano carne e sangue, e gradualmente esistono. Hanno qualcosa da dirci, qualcosa da raccontare. Vogliamo ascoltarli?