Orchestre Dijon Bourgogne & Chœur de l'Opéra de Dijon – 21-06-2025 – Dijon

Pour fêter la musique, son pouvoir sur les âmes et les corps, quoi de mieux que les galvanisants Carmina Burana de Carl Orff? Entre sacré et profane, table des ripailles et autel des prières, cette partition hors-normes est un véritable hymne à l’art des sons. C’est au cours des années 1935 et 1936 que Carl Orff, découvrant des poèmes médiévaux du monastère de Benediktbeuern, décida d’en sélectionner vingt-quatre pour assembler le livret d’une cantate profane. Sur les manuscrits, le latin côtoyait le Haut-allemand en un joyeux mélange, de même que les références sacrées s’appliquaient à des sujets on ne peut plus terrestres: la fortune, le retour du printemps, la luxure, les plaisirs de l’alcool et du jeu… Puissant et charismatique, le style musical de Carl Orff frappe par son accessibilité: loin du modernisme de ses contemporains Bartók, Stravinski ou Schoenberg, il s’inspire de l’art de la Renaissance et du début du Baroque pour déployer des structures à la fois simples et grandioses, intensément euphoniques. Avec son célèbre chœur introductif, Ô Fortuna, que tant de spectateurs associent aux chevauchées nocturnes du film Excalibur, la partition de Carl Orff, tout anachronique qu’elle ait pu paraître en son temps, demeure grandiose et populaire: un hymne au « carmen », c’est-à-dire aux pouvoirs conjugués de la magie et du chant.

What better way to celebrate music and its power over souls and bodies than with Carl Orff's galvanising Carmina Burana? Somewhere between the sacred and the profane, the feasting table and the altar of prayer, this extraordinary score is a veritable hymn to the art of sound. It was during 1935 and 1936 that Carl Orff discovered medieval poems from the monastery of Benediktbeuern and decided to select twenty-four of them to assemble the libretto for a secular cantata. On the manuscripts, Latin rubbed shoulders with High German in a joyful mix, just as the sacred references were applied to subjects that could not be more earthly: fortune, the return of spring, lust, the pleasures of alcohol and gambling… Powerful and charismatic, Carl Orff's musical style is striking for its accessibility: Far from the modernism of his contemporaries Bartók, Stravinsky and Schoenberg, he drew his inspiration from the art of the Renaissance and early Baroque to create structures that are both simple and grandiose, intensely euphonious. With its famous opening chorus, O Fortuna, which so many audiences associate with the nocturnal rides in the film Excalibur, Carl Orff's score, however anachronistic it may have seemed in its time, remains grandiose and popular: a hymn to the "carmen", in other words to the combined powers of magic and song.

Um die Musik und ihre Macht über Körper und Seele zu feiern, gibt es nichts Besseres als Carl Orffs Carmina Burana. Diese außergewöhnliche Partitur ist eine Hymne an die Kunst der Klänge, die zwischen sakral und profan, zwischen Esstisch und Gebetsaltar angesiedelt ist. In den Jahren 1935 und 1936 entdeckte Carl Orff mittelalterliche Gedichte aus dem Kloster Benediktbeuern und beschloss, 24 davon auszuwählen, um das Libretto für eine weltliche Kantate zusammenzustellen. Die Manuskripte enthielten eine bunte Mischung aus lateinischen und hochdeutschen Texten, und die sakralen Bezüge bezogen sich auf ganz irdische Themen: Glück, die Rückkehr des Frühlings, Wollust, Alkohol und Glücksspiel… Carl Orffs Musikstil ist kraftvoll und charismatisch, aber auch sehr zugänglich: Weit entfernt vom Modernismus seiner Zeitgenossen Bartók, Strawinsky und Schönberg, lässt er sich von der Kunst der Renaissance und des Frühbarocks inspirieren, um einfache und zugleich großartige, intensiv euphonische Strukturen zu entfalten. Mit seinem berühmten Eingangschor O Fortuna, den viele Zuschauer mit den nächtlichen Ritten aus dem Film Excalibur in Verbindung bringen, ist Carl Orffs Partitur, so anachronistisch sie seinerzeit auch wirken mochte, immer noch großartig und volkstümlich: eine Hymne an das "Carmen", d.h. an die vereinte Kraft von Magie und Gesang.

Wat is een betere manier om muziek en haar kracht over ziel en lichaam te vieren dan met Carl Orffs meeslepende Carmina Burana? Ergens tussen het heilige en het profane, de feesttafel en het gebedsaltaar, is deze buitengewone partituur een ware lofzang op de kunst van het geluid. In 1935 en 1936 ontdekte Carl Orff middeleeuwse gedichten uit het klooster van Benediktbeuern en besloot hij er vierentwintig uit te kiezen om het libretto voor een wereldlijke cantate uit samen te stellen. Op de manuscripten wreef Latijn en Hoogduits in een vrolijke mix, net zoals de heilige verwijzingen werden toegepast op onderwerpen die niet aardser konden zijn: fortuin, de terugkeer van de lente, lust, de geneugten van alcohol en gokken? De muzikale stijl van Carl Orff is krachtig en charismatisch en opvallend toegankelijk: ver van het modernisme van zijn tijdgenoten Bartók, Stravinsky en Schönberg haalt hij zijn inspiratie uit de kunst van de Renaissance en de vroege Barok, waarbij hij structuren gebruikt die zowel eenvoudig als grandioos, intens welluidend zijn. Met zijn beroemde openingskoor, Ô Fortuna, dat zo veel toeschouwers associëren met de nachtelijke ritten in de film Excalibur, blijft de partituur van Carl Orff, hoe anachronistisch het in zijn tijd ook leek, grandioos en populair: een hymne aan de "carmen", met andere woorden aan de gecombineerde krachten van magie en zang.

¿Qué mejor manera de celebrar la música y su poder sobre las almas y los cuerpos que con la galvanizante Carmina Burana de Carl Orff? A medio camino entre lo sagrado y lo profano, la mesa del festín y el altar de la oración, esta extraordinaria partitura es un verdadero himno al arte del sonido. Fue durante los años 1935 y 1936 cuando Carl Orff descubrió poemas medievales del monasterio de Benediktbeuern y decidió seleccionar veinticuatro de ellos para montar el libreto de una cantata profana. En los manuscritos, el latín se codeaba con el alto alemán en una alegre mezcla, al igual que las referencias sagradas se aplicaban a temas que no podían ser más terrenales: la fortuna, el regreso de la primavera, la lujuria, los placeres del alcohol y el juego.. Potente y carismático, el estilo musical de Carl Orff es sorprendentemente accesible: lejos del modernismo de sus contemporáneos Bartók, Stravinsky y Schoenberg, se inspira en el arte del Renacimiento y del primer Barroco, desplegando estructuras a la vez sencillas y grandiosas, intensamente eufónicas. Con su famoso estribillo inicial, Ô Fortuna, que tantos espectadores asocian a los paseos nocturnos de la película Excalibur, la partitura de Carl Orff, por anacrónica que pudiera parecer en su época, sigue siendo grandiosa y popular: un himno al "carmen", es decir, a los poderes combinados de la magia y el canto.

Quale modo migliore di celebrare la musica e il suo potere sulle anime e sui corpi se non con i galvanizzanti Carmina Burana di Carl Orff? A metà strada tra il sacro e il profano, tra la tavola imbandita e l'altare della preghiera, questa straordinaria partitura è un vero e proprio inno all'arte del suono. Fu tra il 1935 e il 1936 che Carl Orff scoprì delle poesie medievali provenienti dal monastero di Benediktbeuern e decise di selezionarne ventiquattro per assemblare il libretto di una cantata profana. Sui manoscritti, il latino si mescolava con l'alto tedesco in un'allegra mescolanza, così come i riferimenti sacri erano applicati a soggetti che non potevano essere più terreni: la fortuna, il ritorno della primavera, la lussuria, i piaceri dell'alcol e del gioco d'azzardo? Potente e carismatico, lo stile musicale di Carl Orff è straordinariamente accessibile: lontano dal modernismo dei suoi contemporanei Bartók, Stravinsky e Schoenberg, si ispira all'arte del Rinascimento e del primo Barocco, utilizzando strutture semplici e grandiose allo stesso tempo, intensamente eufoniche. Con il suo famoso coro iniziale, Ô Fortuna', che tanti spettatori associano alle cavalcate notturne del film Excalibur, la partitura di Carl Orff, per quanto anacronistica possa essere sembrata ai suoi tempi, rimane grandiosa e popolare: un inno al "carmen", in altre parole ai poteri combinati della magia e del canto.