Description
C’ÉTAIT DIT. C’ÉTAIT ÉCRIT. C’ÉTAIT LA FIN. Il fallait Se faire une raison. Les Sheriff avaient explosé Sous le soleil de plomb italien, lors d’une tournée de squats mal famés et bouges sordides, loin des feux de la rampe qu’on leur réservait dans l’Hexagone. Le vingt et unième siècle était encore une chimère et le nom des Sheriff figurait désormais sur la longue liste des groupes qu’on aime et qu’on ne reverrait plus.
Mais, comme dans les meilleures sagas, le clap de fin n’en était pas un. Un concert inattendu devant 7 000 personnes à Montpellier avait remis le feu aux poudres sans que personne n’y pense vraiment, n’était-ce pas un concert d’adieu ? Avaient suivi un triple album live et un DVD. Un testament, vraiment ? Non, car en garçons bien élevés, Les Sheriff décidaient bientôt d’écrire une dernière page en allant saluer leurs fans de France et d’ailleurs. Un concert par région, hi
English
IT WAS SAID. IT WAS WRITTEN. IT WAS THE END. We had to come to terms with it. The Sheriffs had exploded under the blazing Italian sun, on a tour of squalid squats and squalid bars, far from the limelight that had been reserved for them in France. The twenty-first century was still a chimera, and the Sheriffs? name was now on the long list of bands we loved and would never see again.
But, as in the best sagas, it wasn't the end. An unexpected concert in front of a 7,000-strong crowd in Montpellier had set the world alight without anyone really thinking about it, but wasn't it a farewell concert? A triple live album and DVD followed. A testament, really? No, because like well-behaved boys, Les Sheriff soon decided to write a final page by going out to greet their fans in France and beyond. One concert per region, hi
Deutsch
ES WAR GESAGT. ES WAR GESCHRIEBEN. DAS WAR DAS ENDE. Man musste sich damit abfinden. Die Sheriffs waren unter der brennenden Sonne Italiens explodiert, auf einer Tour durch verrufene Hausbesetzungen und schäbige Spelunken, weit weg vom Rampenlicht, das ihnen in Frankreich zuteil wurde. Das einundzwanzigste Jahrhundert war noch ein Hirngespinst und der Name der Sheriffs stand auf der langen Liste der Bands, die man liebt und die man nie wieder sehen würde.
Doch wie in den besten Sagas war die Schlussklappe keine Schlussklappe. Ein unerwartetes Konzert vor 7000 Menschen in Montpellier hatte das Feuer erneut entfacht, ohne dass jemand wirklich darüber nachdachte – war das nicht ein Abschiedskonzert? Es folgten ein dreifaches Live-Album und eine DVD. Ein Testament, wirklich? Nein, denn als gut erzogene Jungs beschlossen Les Sheriff bald, eine letzte Seite zu schreiben, indem sie ihre Fans i
Dutch
HET WAS GEZEGD. HET WAS GESCHREVEN. HET WAS HET EINDE. Je moest een beslissing nemen. De Sheriffs waren ontploft onder de blakende Italiaanse zon, op een tournee langs smerige kraakpanden en smerige bars, ver van de schijnwerpers die in Frankrijk voor hen waren gereserveerd. De eenentwintigste eeuw was nog steeds een hersenschim en de naam Sheriff stond nu op de lange lijst van bands waar we van hielden en die we nooit meer zouden zien.
Maar, zoals in de beste saga's, was dit niet het einde. Een onverwacht concert voor 7.000 mensen in Montpellier had de boel op stelten gezet zonder dat iemand er echt bij had stilgestaan, maar was het geen afscheidsconcert? Dit werd gevolgd door een driedubbel live album en een DVD. Was het echt een testament? Nee, want als brave jongens besloten Les Sheriff al snel hun laatste pagina te schrijven door hun fans in Frankrijk en elders te gaan begroeten. E
Español
SE DIJO. ESTABA ESCRITO. ERA EL FINAL. Había que decidirse. Los Sheriff habían estallado bajo el ardiente sol italiano, en una gira por okupas y bares míseros, lejos del protagonismo que se les había reservado en Francia. El siglo XXI era aún una quimera, y el nombre de Sheriff figuraba ahora en la larga lista de bandas que amábamos y que nunca volveríamos a ver.
Pero, como en las mejores sagas, no era el final. Un concierto inesperado ante 7.000 personas en Montpellier había puesto las cosas en marcha sin que nadie lo pensara realmente, pero ¿no era un concierto de despedida? Le siguieron un triple álbum en directo y un DVD. ¿Era realmente un testamento? No, porque, como chicos bien educados, Les Sheriff decidieron muy pronto escribir su última página saliendo a saludar a sus fans en Francia y en el resto del mundo. Un concierto por región, hi
Italiano
È STATO DETTO. ERA SCRITTO. ERA LA FINE. Bisognava decidere. Gli Sheriff erano esplosi sotto il sole cocente dell'Italia, in un tour di squallidi squat e squallidi bar, lontani dalle luci della ribalta che erano state loro riservate in Francia. Il ventunesimo secolo era ancora una chimera, e il nome Sheriff faceva ormai parte della lunga lista di band che amavamo e che non avremmo mai più rivisto.
Ma, come nelle migliori saghe, non era la fine. Un concerto inaspettato di fronte a 7.000 persone a Montpellier aveva infiammato le cose senza che nessuno ci pensasse veramente, ma non era forse un concerto d'addio? A questo seguirono un triplo album dal vivo e un DVD. Era davvero un testamento? No, perché da bravi ragazzi, i Les Sheriff hanno presto deciso di scrivere la loro ultima pagina andando a salutare i loro fan in Francia e altrove. Un concerto per regione, ciao