La guerre n'a pas un visage de femme – 05-05-2026 – Châteauroux

C’est un de ces appartements communautaires de l’après-guerre soviétique. On s’y entasse, on partage tant bien que mal cuisine et sanitaires. Dans ce décor de linge qui sèche, face à une jeune journaliste, des femmes venues des quatre coins du pays, sortent de leur silence. Staline les a envoyées adolescentes au front quand l’armée d’Hitler était aux portes de Moscou. Svetlana Alexievitch, en ce printemps 1975, recueille leurs récits par centaines. L’enfer n’est pas racontable, alors elles seules peuvent se comprendre. En se révélant, l’Histoire peu à peu « s’humanise », la pièce se charge en odeurs et couleurs, remonte le cours du temps. Julie Deliquet interroge la condition des femmes touchées par les guerres en général, celles oubliées par l’Histoire.

It's one of those post-Soviet war communal apartments. People cram into it, sharing kitchen and bathroom facilities as best they can. In this setting of drying laundry, women from all over the country speak out in front of a young journalist. Stalin sent them to the front as teenagers when Hitler?s army was at the gates of Moscow. In the spring of 1975, Svetlana Alexievitch collected hundreds of their stories. Hell cannot be told, so only they can understand themselves. As history is revealed, it gradually becomes "humanized", and the play is filled with smells and colors, moving back in time. Julie Deliquet examines the condition of women affected by wars in general, those forgotten by History.

Es ist eine dieser Gemeinschaftswohnungen aus der sowjetischen Nachkriegszeit. Die Menschen drängen sich dort zusammen und teilen sich so gut es geht Küche und Sanitäranlagen. In dieser Umgebung, in der die Wäsche trocknet, brechen Frauen aus dem ganzen Land gegenüber einer jungen Journalistin ihr Schweigen. Stalin schickte sie als Teenager an die Front, als Hitlers Armee vor den Toren Moskaus stand. Swetlana Alexijewitsch sammelt im Frühjahr 1975 Hunderte von Berichten. Die Hölle ist nicht erzählbar, also können nur sie sich selbst verstehen. Indem sie sich selbst offenbaren, wird die Geschichte nach und nach "menschlich", das Stück lädt sich mit Gerüchen und Farben auf und dreht den Lauf der Zeit zurück. Julie Deliquet hinterfragt die Situation von Frauen, die von Kriegen im Allgemeinen

Het is een van die gemeenschappelijke flats uit de Sovjetoorlog. Mensen proppen zich erin en delen de keuken en badkamer zo goed mogelijk. Tegen deze achtergrond van drogend wasgoed spreken vrouwen uit het hele land in het bijzijn van een jonge journalist. Stalin stuurde hen als tieners naar het front toen het leger van Hitler voor de poorten van Moskou stond. In de lente van 1975 verzamelde Svetlana Alexievitch honderden van hun verhalen. De hel kan niet verteld worden, dus alleen zij kunnen zichzelf begrijpen. Naarmate het verhaal zich ontvouwt, wordt het geleidelijk aan "vermenselijkt", wordt het stuk gevuld met geuren en kleuren en gaat het terug in de tijd. Julie Deliquet onderzoekt de toestand van vrouwen die getroffen zijn door oorlogen in het algemeen, vrouwen die vergeten zijn do

Es uno de esos pisos comunales de la posguerra soviética. La gente se hacina en él, compartiendo como puede la cocina y el cuarto de baño. Sobre este telón de fondo de ropa secándose, mujeres de todo el país hablan delante de un joven periodista. Stalin las envió al frente cuando eran adolescentes, cuando el ejército de Hitler estaba a las puertas de Moscú. En la primavera de 1975, Svetlana Alexievitch recopiló cientos de sus historias. El infierno no se puede contar, así que sólo ellos pueden entenderse a sí mismos. A medida que la historia se desarrolla, se va "humanizando", la obra se llena de olores y colores, y retrocede en el tiempo. Julie Deliquet examina la condición de las mujeres afectadas por las guerras en general, las olvidadas por la Historia.

È uno di quegli appartamenti comunali del dopoguerra sovietico. Le persone vi si ammassano, condividendo al meglio la cucina e i bagni. Su questo sfondo di panni stesi, donne provenienti da tutto il Paese parlano davanti a una giovane giornalista. Stalin le aveva mandate al fronte da adolescenti, quando l'esercito di Hitler era alle porte di Mosca. Nella primavera del 1975, Svetlana Alexievitch ha raccolto centinaia di loro storie. L'inferno non può essere raccontato, quindi solo loro possono capire se stessi. Man mano che la storia si dipana, si "umanizza", lo spettacolo si riempie di odori e colori e torna indietro nel tempo. Julie Deliquet esamina la condizione delle donne colpite dalle guerre in generale, quelle dimenticate dalla Storia.