Description
Mise en scène Sylvie Pothier avec Sandrine Manteau et Jocelyn Saviard (piano). Jacques Prévert disait de la voix de Marianne Oswald qu’elle était celle de ceux qui ne chantaient pas, de ceux qui ne chantaient plus ou qui n’avaient jamais osé chanter, une voix de tour du monde, d’émigrée, de naufragée… Jean Cocteau la baptisa « La torche du chant », Albert Camus l’entendait violente et tendre, lave passionnée et source fraîche… Marianne chanta la révolte, le désespoir et la difficulté de vivre avec d’autant plus d’acuité et d’urgence qu’elle les avaient vécus dans son enfance, elle cria les mots de ses amis poètes à gorge déployée, elle qui, adolescente, avait failli perdre la voix. Sa trajectoire fut aussi stupéfiante et têtue que son œuvre.
English
Directed by Sylvie Pothier with Sandrine Manteau and Jocelyn Saviard (piano). Jacques Prévert described Marianne Oswald's voice as that of those who did not sing, of those who no longer sang or who had never dared to sing, a voice from around the world, of an emigrant, a castaway… Jean Cocteau called her "The torch of song", Albert Camus heard her as violent and tender, a passionate lava and a fresh spring… Marianne sang of revolt, despair and the difficulties of living with all the more acuity and urgency because she had experienced them as a child. She shouted the words of her poet friends at the top of her voice, having almost lost her voice as a teenager. Her trajectory was as astonishing and stubborn as her work.
Deutsch
Inszenierung Sylvie Pothier mit Sandrine Manteau und Jocelyn Saviard (Klavier). Jacques Prévert sagte über Marianne Oswalds Stimme, sie sei die Stimme derer, die nicht singen, derer, die nicht mehr singen oder die es nie gewagt hatten zu singen, die Stimme einer Weltreise, einer Emigrantin, einer Schiffbrüchigen… Jean Cocteau nannte sie "Die Fackel des Gesangs", Albert Camus verstand sie als gewalttätig und zärtlich, als leidenschaftliche Lava und frische Quelle… Marianne sang von der Revolte, der Verzweiflung und den Schwierigkeiten des Lebens, und zwar umso schärfer und dringender, als sie diese in ihrer Kindheit erlebt hatte. Sie schrie die Worte ihrer Dichterfreunde aus voller Kehle, nachdem sie als Teenager fast ihre Stimme verloren hatte. Ihr Weg war so atemberaubend und eigensinnig wie ihr Werk.
Dutch
Regie: Sylvie Pothier met Sandrine Manteau en Jocelyn Saviard (piano). Jacques Prévert beschreef Marianne Oswalds stem als die van hen die niet zongen, van hen die niet meer zongen of nooit hadden durven zingen, een stem van een wereldreiziger, een emigrant, een schipbreukeling? Jean Cocteau noemde het "de fakkel van het lied", Albert Camus hoorde het als gewelddadig en teder, een hartstochtelijke lava en een frisse bron? Marianne zong over opstand, wanhoop en de moeilijkheden van het leven met des te meer scherpte en urgentie omdat ze die als kind had ervaren. Ze schreeuwde de woorden van haar dichterlijke vrienden uit volle borst mee, nadat ze als tiener bijna haar stem was kwijtgeraakt. Haar traject was net zo verbazingwekkend en koppig als haar werk.
Español
Dirigida por Sylvie Pothier con Sandrine Manteau y Jocelyn Saviard (piano). Jacques Prévert describió la voz de Marianne Oswald como la de los que no cantaban, de los que ya no cantaban o de los que nunca se habían atrevido a cantar, una voz de viajera alrededor del mundo, de emigrante, de náufraga? Jean Cocteau la llamaba "la antorcha del canto", Albert Camus la escuchaba violenta y tierna, lava apasionada y manantial fresco? Marianne cantó a la rebelión, a la desesperación, a las dificultades de la vida, con más agudeza y urgencia por haberlas experimentado de niña, gritando a voz en cuello las palabras de sus amigos poetas, que casi habían perdido la voz de adolescentes. Su trayectoria fue tan asombrosa y obstinada como su obra.
Italiano
Regia di Sylvie Pothier con Sandrine Manteau e Jocelyn Saviard (pianoforte). Jacques Prévert ha descritto la voce di Marianne Oswald come quella di chi non ha cantato, di chi non ha più cantato o non ha mai osato cantare, la voce di un viaggiatore intorno al mondo, di un emigrante, di un naufrago? Jean Cocteau la chiamava "la torcia del canto", Albert Camus la sentiva violenta e tenera, una lava appassionata e una fresca sorgente? Marianne ha cantato la rivolta, la disperazione e le difficoltà della vita con un'acutezza e un'urgenza ancora maggiori perché le ha vissute da bambina; ha gridato a squarciagola le parole dei suoi amici poeti, dopo aver quasi perso la voce da adolescente. La sua traiettoria è stata sorprendente e ostinata come il suo lavoro.