C'est comme ça ! Clashes Licking – 04-10-2025 – Château-Thierry

Dans Clashes Licking, Catol Teixeira danse avec le trouble et envoie valser les normes de beauté, d’identité et de contrôle pour laisser place à la danse. Sur pointes, comme au ballet à Rio, dans les airs, en latex ou jouant avec une perruque, iel clashe les assignations pour mieux exister, en mettant en mouvement son identité. Habité·e par les fantômes de sa mémoire, du Brésil ou d’une histoire de la danse, autant que par la figure du faune de Nijinski, ce corps chargé apparaît comme une caisse de résonance de souvenirs aussi doux que traumatiques. Avec toute son étrangeté, Catol Teixeira cherche un chemin vers le terrain mystérieux qu’est la mémoire portée par le corps, objet et sujet. Entre d’audacieuses résonances, son geste se défait et se charge au détour de quelques repères comme la répétition. Catol Teixeira joue avec l’imprévisible, négocie avec le risque, pour favoriser les espaces de friction et de vibration.

In Clashes Licking, Catol Teixeira dances with disorder, tossing aside norms of beauty, identity and control to make way for dance. On pointe, as at the ballet in Rio, in the air, in latex or playing with a wig, he clashes assignments to better exist, setting his identity in motion. Inhabited by the ghosts of his memory, of Brazil or of the history of dance, as much as by the figure of Nijinsky?s faun, this charged body appears as a sounding board for memories as sweet as they are traumatic. With all her strangeness, Catol Teixeira seeks a path towards the mysterious terrain of memory carried by the body, object and subject. Between daring resonances, her gesture unravels and takes on a new charge at the turn of a few landmarks, such as repetition. Catol Teixeira plays with the unpredictable, negotiating with risk to encourage spaces of friction and vibration.

In Clashes Licking tanzt Catol Teixeira mit der Unruhe und schickt die Normen von Schönheit, Identität und Kontrolle zum Teufel, um Platz für den Tanz zu machen. Auf Spitzenschuhen, wie beim Ballett in Rio, in der Luft, in Latex oder mit einer Perücke spielend, klammert er sich an Zuweisungen, um besser zu existieren, indem er seine Identität in Bewegung setzt. Dieser aufgeladene Körper, der von den Geistern seiner Erinnerung, Brasiliens oder einer Tanzgeschichte sowie von Nijinskis Figur des Fauns bewohnt wird, erscheint wie ein Resonanzkörper für ebenso süße wie traumatische Erinnerungen. Mit all ihrer Seltsamkeit sucht Catol Teixeira einen Weg in das geheimnisvolle Terrain der Erinnerung, die vom Körper getragen wird, der Objekt und Subjekt zugleich ist. Zwischen gewagten Resonanzen löst sich ihre Geste auf und lädt sich auf dem Umweg über einige Anhaltspunkte wie die Wiederholung auf. Catol Teixeira spielt mit dem Unvorhersehbaren, verhandelt mit dem Risiko, um die Räume der Reibung und der Vibration zu fördern.

In Clashes Licking danst Catol Teixeira met wanorde, verbrijzelt ze normen van schoonheid, identiteit en controle om plaats te maken voor dans. Op spitzen, zoals op het ballet in Rio, in de lucht, in latex of spelend met een pruik, botst hij met toewijzingen om beter te kunnen bestaan, door zijn identiteit in beweging te zetten. Bewoond door de geesten van zijn geheugen, van Brazilië of van een dansgeschiedenis, zowel als door de figuur van de faun van Nijinsky, lijkt dit geladen lichaam een klankbord voor even zoete als traumatische herinneringen. Met al haar vreemdheid zoekt Catol Teixeira een weg naar het mysterieuze terrein van het geheugen dat gedragen wordt door het lichaam, object en subject. Tussen gedurfde resonanties ontrafelt haar gebaar zich en wordt het geladen met enkele referentiepunten zoals herhaling. Catol Teixeira speelt met het onvoorspelbare, onderhandelt met risico's om ruimtes van wrijving en vibratie aan te moedigen.

En Clashes Licking, Catol Teixeira baila con el desorden, haciendo añicos los cánones de belleza, identidad y control para dejar paso a la danza. En puntas, como en el ballet de Río, en el aire, en látex o jugando con una peluca, choca con las asignaciones para existir mejor, poniendo en movimiento su identidad. Habitado por los fantasmas de su memoria, de Brasil o de una historia de la danza, tanto como por la figura del fauno de Nijinsky, este cuerpo cargado aparece como una caja de resonancia de recuerdos tan dulces como traumáticos. Con toda su extrañeza, Catol Teixeira busca un camino hacia el misterioso terreno de la memoria transportada por el cuerpo, objeto y sujeto. Entre resonancias atrevidas, su gesto se deshace y se carga de algunos puntos de referencia como la repetición. Catol Teixeira juega con lo imprevisible, negociando con el riesgo para propiciar espacios de fricción y vibración.

In Clashes Licking, Catol Teixeira danza con il disordine, mandando in frantumi gli standard di bellezza, identità e controllo per lasciare spazio alla danza. Sulle punte, come al balletto di Rio, in aria, in latex o giocando con una parrucca, si scontra con le assegnazioni per esistere meglio, mettendo in moto la sua identità. Abitato dai fantasmi della sua memoria, del Brasile o della storia della danza, tanto quanto dalla figura del fauno di Nijinsky, questo corpo carico appare come una cassa di risonanza di ricordi tanto dolci quanto traumatici. Con tutta la sua stranezza, Catol Teixeira cerca un percorso verso il misterioso terreno della memoria portata dal corpo, oggetto e soggetto. Tra audaci risonanze, il suo gesto si dipana e si carica di alcuni punti di riferimento come la ripetizione. Catol Teixeira gioca con l'imprevedibile, negoziando con il rischio per favorire spazi di attrito e vibrazione.