Les Roches – Mouthe

Chez Cornet, ce n’est pas un chalet d’alpage, plutôt une ferme où l’on habitait à l’année autrefois de manière certaine. La conception de la bâtisse, comme la présence de champs de proximité, est là pour le prouver. Et pourtant, et cela apparemment depuis le début du XXe siècle, l’endroit fut amodié à des éleveurs de bétail, en particulier à un Suisse, citoyen du village des Charbonnières : le Gros Elie Rochat des Charbonnières. Le Gros Elie, ça, c'était un costaud. Mais aussi un gars intrépide et un peu « gonflé », la main sur le cœur pourtant. Trop. Ses largesses, surtout au temps de la montée, où il invitait presque tout un chacun, devaient un jour le mettre sur la paille et l'obliger à vendre sa ferme.

Chez Cornet is not an alpine chalet, but rather a farmhouse where people once lived year-round. The design of the building, and the presence of nearby fields, are proof of this. And yet, apparently since the beginning of the 20th century, the site has been leased to cattle breeders, in particular to a Swiss citizen of the village of Les Charbonnières: Gros Elie Rochat des Charbonnières. Le Gros Elie was a big man. But he was also an intrepid chap, a little "puffed up" but with his hand on his heart. Too much so. His largesse, especially at the time of the rise, when he invited almost everyone, was one day to put him out of business and force him to sell his farm.

Chez Cornet ist keine Almhütte, sondern eher ein Bauernhof, auf dem früher mit Sicherheit das ganze Jahr über gewohnt wurde. Die Bauweise des Gebäudes und die nahegelegenen Felder sprechen dafür. Jahrhunderts an Viehzüchter verpachtet, insbesondere an einen Schweizer, der Bürger des Dorfes Les Charbonnières war: Gros Elie Rochat des Charbonnières. Der Gros Elie, das war ein kräftiger Kerl. Aber auch ein unerschrockener und ein wenig "aufgeblasener" Kerl, mit der Hand auf dem Herzen. Zu viel. Seine Großzügigkeit, vor allem zur Zeit des Aufstiegs, als er fast jeden einlud, sollte ihn eines Tages in den Ruin treiben und ihn dazu zwingen, seinen Hof zu verkaufen.

Chez Cornet is geen chalet in de Alpen, maar eerder een boerderij waar vroeger het hele jaar door mensen woonden. Het ontwerp van het gebouw, net als de nabijgelegen velden, is hiervan het bewijs. En toch is het terrein blijkbaar sinds het begin van de 20e eeuw verhuurd aan veehouders, in het bijzonder aan een Zwitser uit het dorp Les Charbonnières: Gros Elie Rochat des Charbonnières. Gros Elie was een groot man. Maar hij was ook een onverschrokken kerel en een beetje een deugniet, maar met zijn hand op zijn hart. Te veel zelfs. Zijn vrijgevigheid, vooral tijdens de beklimming, toen hij bijna iedereen uitnodigde, zou hem op een dag failliet doen gaan en hem dwingen zijn boerderij te verkopen.

Chez Cornet no es un chalet alpino, sino una granja donde se vivía todo el año. El diseño del edificio, al igual que los campos cercanos, es prueba de ello. Y sin embargo, al parecer desde principios del siglo XX, el lugar se alquiló a ganaderos, en concreto a un ciudadano suizo del pueblo de Les Charbonnières: Gros Elie Rochat des Charbonnières. Gros Elie era un hombre grande. Pero también era un tipo intrépido y un poco hinchado, pero con la mano en el corazón. Demasiado. Su generosidad, sobre todo en la época de la ascensión, cuando invitaba a casi todo el mundo, fue un día a dejarle sin negocio y obligarle a vender su granja.

Chez Cornet non è uno chalet alpino, ma piuttosto una fattoria dove si viveva tutto l'anno. Il design dell'edificio, così come i campi vicini, ne sono la prova. Eppure, a quanto pare dall'inizio del XX secolo, il sito è stato affittato ad allevatori di bestiame, in particolare a un cittadino svizzero del villaggio di Les Charbonnières: Gros Elie Rochat des Charbonnières. Gros Elie era un uomo grande. Ma era anche un tipo intrepido e un po' snob, ma con la mano sul cuore. Troppo. La sua generosità, soprattutto al momento della scalata, quando invitava quasi tutti, un giorno lo avrebbe messo fuori gioco e costretto a vendere la sua fattoria.