Description
Chef lieu de canton et cœur historique de la Vallée de Munster Population : 5125 habitants (source INSEE 2006) Superficie : 878 ha Présentation historique Une abbaye Munster s’est progressivement constituée autour de l’abbaye bénédictine fondée vers 660 à la confluence des deux Fecht. Cette abbaye était dédiée à Saint-Grégoire, d’où l’ancienne dénomination de Val-Saint-Grégoire pour la vallée. En 1235, l’un des abbés donne les deux tiers de ses droits de juridiction à l’empereur Frédéric II de Hohenstaufen, qui s’empresse de les transmettre peu de temps plus tard aux habitants. En 1308, la ville est entourée de remparts ; elle s’associe avec neuf autres villages de la vallée pour constituer la même année la communauté du Val et de la Ville de Munster, ou communauté du Val-Saint-Grégoire, qui va durer jusqu’en 1847. Victime de plusieurs incendies au Moyen Age, Munster entre dans la Décapole en 1354. Entre 1542 et 1559, les trois quarts des habitants passent à la Réforme protestante et, en 1575, par le traité de Kientzheim, le monastère reconnaît la liberté de confession des habitants, et s’engage à payer le pasteur de Munster. Période trouble La guerre de Trente Ans (1618-1648) est une des périodes les plus tragiques de l’histoire de la ville et de la vallée. Une cascade de malheurs s’abat sur les habitants : soldatesque, famine, épidémies et rigueur du climat en réduisent considérablement les effectifs. En 1652, les Lorrains viennent encore y faire des ravages. En 1659, le premier abbé français, Dom Charles Marchant, vient occuper le siège abbatial. L’abbaye fortement malmenée est reconstruite entre 1682 et 1686, à l’exception du palais abbatial terminé entre 1786 et 1789. Au XVIIIème siècle, les habitants se rebellent à plusieurs reprises contre l’autorité du préteur royal, refusant de payer les impôts et de prêter serment à la nouvelle constitution. Le 25 juillet 1789, la Bastille munstérienne (l’Hôtel de Ville) est prise d’assaut par les habitants de la grande vallée. Le XIXème siècle est celui de l’industrialisation et de la modernisation, de l’ouverture de la ville vers le monde extérieur. Les temps modernes En 1860 la route de la Schlucht est ouverte. La voie ferrée Munster-Colmar réalisée en 1868 est prolongée en 1893 jusqu’à Metzeral. À la veille de la Première Guerre mondiale, Munster compte 6000 habitants; c’est une ville prospère, grâce à l’industrie et au tourisme. Depuis 1871, c’est aussi un important centre douanier dû à la proximité de la frontière franco-allemande sur la crête vosgienne. Pendant la Première Guerre mondiale, Munster subit quotidiennement des bombardements et à la fin août 1915 les habitants sont évacués. Munster est détruite à 85%. Dès le lendemain de l’armistice de 1918, la reconstruction est entamée.
Occupée le 18 juin 1940 par l’armée allemande, elle est libérée le 5 février 1945. La ville aujourd’hui Munster bénéficie de l’extraordinaire attrait des paysages qui l’entourent et qui sont un capital touristique indéniable. Les difficultés rencontrées au cours des dernières années par l’industrie textile ont amené la ville à créer, à partir de 1971, une zone artisanale et industrielle dans le quartier Est, le long de la route Munster-Colmar. La Place du Marché C’est le cœur historique de la ville. Dans sa proximité immédiate a été fondée l’abbaye. Vers le nord se dresse l’Hôtel de Ville, dont la façade date de 1550. C’est ici que se réunissait le conseil de la communauté. Belle façade Renaissance, surmontée de l’aigle bicéphale, qui rappelle l’ancienne appartenance de Munster au Saint Empire romain germanique. Sur la porte d’entrée, le blason de Munster évoque la façade stylisée d’une église romane. A l’intérieur, plusieurs pierres sculptées proviennent de l’ancienne église abbatiale.
En face de l’Hôtel de Ville, existe encore une partie de l’ancien palais abbatial datant de 1789. Il est percé d’un passage qui permet d’accéder aux ruines de l’ancien cloître. Il ne reste que peu de chose de l’abbaye : quelques arcades datant de la fin du XVIIème siècle, une aile du palais abbatial, et le bâtiment des prélats. Situé à côté des ruines du cloître, ce dernier accueille actuellement le Parc naturel régional des Ballons des Vosges et l’Office de Tourisme de la Vallée de Munster. A voir tout particulièrement une belle porte gothique dans le mur du cloître.
Sur la place du Marché, la fontaine au Lion a été érigée en 1576 par les Munstériens suite au traité de Kientzheim qui reconnaissait la liberté de confession des habitants de la vallée. La tradition orale raconte que, chaque fois que la ville était en conflit avec l’abbé, elle tournait le lion de telle manière qu’il montrait son postérieur à l’abbaye, ce qui mettait l’abbé dans une colère noire… La Grand-rue et le bâtiment de la Laub La Grand-rue, principale artère commerçante de la ville, entièrement rénovée permet de se faire une idée du dynamisme de la ville. Parallèlement à la Grand-rue, la rue St-Grégoire abrite la salle de la Laub. Cet édifice, pourvu d’arcades se trouvait à l’origine sur la place du Marché. Il a été démonté et reconstruit à l’emplacement actuel en 1867-1869. La pierre d’angle de 1503 en rappelle la date de construction. Il a servi de marché couvert, de lieu de réunion des représentants de la communauté. C’est du haut de son escalier que les décisions et les décrets du conseil étaient annoncés. Les églises L’imposante église protestante de Munster, construite de 1867 à 1873, en grès rose dans un style néoroman, se voit de loin et signe le paysage munstérien. Sur le côté sud, trois pierres tombales adossées au mur rappellent le souvenir d’anciens habitants de Munster. En face de l’église protestante se dresse l’église catholique dédiée à Saint Léger. Construite à l’emplacement d’une chapelle datant du XIIème siècle, elle a servi au culte catholique puis protestant, puis aux deux confessions sous forme de simultaneum, avant de revenir en 1874 au culte catholique. En face de la tour aux cigognes, place du marché, datant de 1872, on peut voir une maison dont la partie supérieure est rehaussée d’un colombage. Elle date de 1572 et est une des plus vieilles maisons de Munster. Rue des Clefs, se situe « s’Musikhisla », une petite maison datant de la fin du XVIIIème siècle et qui a servi de corps de garde à l’une des usines Hartmann qui se trouvait à côté. Non loin, vous trouverez l’enclos aux cigognes. En effet, depuis 1984, Munster est l’un des centres de réintroduction des cigognes en Alsace. Le parc André Hartmann Prendre à gauche de l’église protestante et remonter la rue Sébastopol en direction de la gare, dont le bâtiment date de 1868.
A proximité de la gare, visitez le parc André Hartmann réalisé sous la magistrature de Frédéric Hartmann (1857-I880). À côté du kiosque central, se trouve le rocher en granit portant une effigie en bronze de Frédéric Kirschleger, botaniste munstérien (1804-1869). Le parc Albert Schweitzer et le parc de la Fecht Il se situe en face de la place de la salle des fêtes près de l’espace culturel Saint-Grégoire. Admirez en passant la fontaine en grès rose du XVIIIème siècle. A l’origine, elle se trouvait dans l’ancien jardin à l’anglaise des Hartmann. Miraculeusement épargnée par la 1ère Guerre mondiale, elle a été déplacée en 1919. En plus du calme qui y règne, le Parc Albert Schweitzer est doté de statues : les statues de sphinx achetées en 1815 par Frédéric Hartmann et les griffons, gardiens des trésors… Plus loin, se trouve le Parc de la Fecht, dont l’étang est bordé par une statue de Neptune. Non loin de là se trouve la Piscine de Munster, le grand complexe nautique de la Vallée de Munster. La dynastie Hartmann Pendant près d’un siècle et demi, les Hartmann ont régné sur la vallée de Munster. Industriels, mécènes et hommes politiques influents, ils ont transformé en profondeur la vie des habitants, modernisant la ville et désenclavant la vallée en l’ouvrant aux innovations techniques.
Le fondateur de la famille est André Hartmann (1746-1837). Arrivé à Munster en 1783, il s’associe à Riegé pour la direction d’une usine textile. En octobre 1789, il est seul propriétaire de l’usine et en 1818 il crée avec ses deux fils, Frédéric et Henry, une nouvelle société : Hartmann et Fils. Il fut un des premiers maires de Munster. Frédéric Hartmann-Metzger (1772-1861), fils aîné d’André Hartmann, est élevé en 1846 au rang de pair de France. Avec son frère Henry, il fait construire, de 1840 à 1860, la route de la Schlucht. Jacques Hartmann (1774-1839) est le fondateur de la filature du Hammer, construite à partir de 1818, et qui fut considérée comme l’un des plus beaux bâtiments industriels d’Alsace. Frédéric Hartmann (1822-1880), après des études d’avocat à Paris, vient s’occuper des affaires familiales à Munster. Maire de Munster de 1857 à 1880, il modernise et agrandit sa ville en faisant construire un nouveau quartier, la ligne de chemin de fer Munster-Colmar (1868), le temple protestant, l’école maternelle et l’école supérieure ou Realschule. Il fut également membre du Conseil général du Haut-Rhin et député protestataire à Bordeaux en 1871.
English
County town and historic heart of the Munster Valley Population: 5125 (source INSEE 2006) Surface area: 878 ha Historical presentation An abbey Munster gradually grew up around the Benedictine abbey founded around 660 at the confluence of the two Fecht rivers. This abbey was dedicated to Saint-Grégoire, hence the former name of Val-Saint-Grégoire for the valley. In 1235, one of the abbots donated two-thirds of his jurisdictional rights to Emperor Frederick II of Hohenstaufen, who promptly transferred them to the inhabitants. In 1308, the town was surrounded by ramparts, and joined forces with nine other villages in the valley to form the Val et Ville de Munster community, or Val-Saint-Grégoire community, which lasted until 1847. The victim of several fires in the Middle Ages, Munster became part of the Decapolis in 1354. Between 1542 and 1559, three-quarters of the population embraced the Protestant Reformation, and in 1575, under the Treaty of Kientzheim, the monastery recognized the inhabitants? freedom of confession, and undertook to pay the Munster pastor. Turbulent times The Thirty Years? War (1618-1648) was one of the most tragic periods in the history of the town and valley. A cascade of misfortunes befell the town?s inhabitants: soldiery, famine, epidemics and a harsh climate considerably reduced their numbers. In 1652, the Lorrains again came to wreak havoc. In 1659, the first French abbot, Dom Charles Marchant, occupied the abbey seat. The badly damaged abbey was rebuilt between 1682 and 1686, with the exception of the abbot?s palace, completed between 1786 and 1789. In the 18th century, the inhabitants repeatedly rebelled against the authority of the royal praetor, refusing to pay taxes and swearing an oath to the new constitution. On July 25, 1789, the Munster Bastille (Hôtel de Ville) was stormed by the inhabitants of the greater valley. The 19th century saw industrialization and modernization, and the opening up of the town to the outside world. Modern times In 1860, the Schlucht road was opened. The Munster-Colmar railroad, built in 1868, was extended to Metzeral in 1893. On the eve of the First World War, Munster had a population of 6,000; it was a prosperous town, thanks to industry and tourism. Since 1871, it has also been an important customs center, due to its proximity to the Franco-German border on the Vosges ridge. During the First World War, Munster came under daily bombardment, and by the end of August 1915, the town was evacuated. Munster was 85% destroyed. Reconstruction began the day after the 1918 armistice.
Occupied by the German army on June 18, 1940, Munster was liberated on February 5, 1945. The town today Munster benefits from the extraordinary appeal of the surrounding countryside, which is an undeniable tourist attraction. The difficulties encountered by the textile industry in recent years led the town to create, from 1971 onwards, a craft and industrial zone in the eastern quarter, along the Munster-Colmar road. Market Square This is the historic heart of the town. The abbey was founded in its immediate vicinity. To the north stands the town hall, whose façade dates back to 1550. It was here that the town council met. The beautiful Renaissance facade, topped by the double-headed eagle, is a reminder of Munster?s former membership of the Holy Roman Empire. On the entrance door, the Munster coat of arms evokes the stylized façade of a Romanesque church. Inside, many of the carved stones come from the former abbey church.
Opposite the Town Hall, part of the former abbey palace dating from 1789 still stands. A passageway leads to the ruins of the former cloister. Little remains of the abbey: a few arcades dating from the late 17th century, a wing of the abbot?s palace, and the prelates? building. Located next to the ruins of the cloister, the latter now houses the Ballons des Vosges Regional Nature Park and the Munster Valley Tourist Office. Particularly noteworthy is a beautiful Gothic door in the cloister wall.
On the Place du Marché, the Lion Fountain was erected in 1576 by the Munster inhabitants following the Treaty of Kientzheim, which recognized the freedom of confession of the valley's inhabitants. Oral tradition has it that, whenever the town was in conflict with the abbot, it turned the lion in such a way that it showed its posterior to the abbey, thus infuriating the abbot? The main street and the Laub building The Grand-rue, the city's main shopping street, has been completely renovated to give you an idea of the city's dynamism. Parallel to the Grand-rue, rue St-Grégoire is home to the Laub hall. This arcaded building originally stood on the Place du Marché. It was dismantled and rebuilt on its present site in 1867-1869. The 1503 cornerstone is a reminder of its date of construction. It served as a covered market and meeting place for community representatives. Council decisions and decrees were announced from the top of the staircase. The churches Munster?s imposing Protestant church, built between 1867 and 1873 in neo-Romanesque pink sandstone, can be seen from afar and is a landmark in the Munster landscape. On the south side, three gravestones leaning against the wall recall the memory of former inhabitants of Munster. Opposite the Protestant church stands the Catholic church dedicated to Saint Léger. Built on the site of a 12th-century chapel, it was first used for Catholic worship, then for Protestant worship, then for both denominations in a simultaneum, before reverting to Catholic worship in 1874. Opposite the stork tower on the Place du Marché, dating from 1872, is a house with a half-timbered roof. Dating from 1572, it is one of the oldest houses in Munster. Rue des Clefs is home to "s?Musikhisla", a small house dating from the late 18th century, which served as a guardhouse for one of the nearby Hartmann factories. Not far away is the stork enclosure. Since 1984, Munster has been one of Alsace?s centers for the reintroduction of storks. André Hartmann Park Turn left at the Protestant church and walk up Rue Sébastopol towards the station, whose building dates from 1868.
Near the station, visit the André Hartmann park, built under the magistrature of Frédéric Hartmann (1857-I880). Next to the central kiosk is a granite boulder bearing a bronze effigy of Frédéric Kirschleger, the Münster botanist (1804-1869). Albert Schweitzer Park and Fecht Park Opposite the Place de la Salle des Fêtes, near the Espace Culturel Saint-Grégoire. Admire the 18th-century pink sandstone fountain. It originally stood in the Hartmann?s former English garden. Miraculously spared during WW1, it was moved in 1919. In addition to its tranquil setting, the Parc Albert Schweitzer boasts a number of statues: the sphinx statues purchased in 1815 by Frédéric Hartmann and the griffins, guardians of the treasures? Further on is the Parc de la Fecht, whose pond is bordered by a statue of Neptune. Not far from here is the Piscine de Munster, the Munster Valley's major water sports complex. The Hartmann dynasty For almost a century and a half, the Hartmanns ruled the Munster valley. Industrialists, patrons of the arts and influential politicians, they profoundly transformed the lives of the inhabitants, modernizing the town and opening up the valley to technical innovations.
The family's founder was André Hartmann (1746-1837). Arriving in Munster in 1783, he joined forces with Riegé to run a textile mill. By October 1789, he was the sole owner of the mill, and in 1818 he and his two sons, Frédéric and Henry, founded a new company: Hartmann et Fils. He was one of Munster?s first mayors. Frédéric Hartmann-Metzger (1772-1861), André Hartmann?s eldest son, was elevated to the rank of Peer de France in 1846. With his brother Henry, he built the Schlucht road between 1840 and 1860. Jacques Hartmann (1774-1839) founded the Hammer spinning mill, built in 1818 and considered one of Alsace?s finest industrial buildings. Frédéric Hartmann (1822-1880), after studying law in Paris, came to Munster to look after the family business. Mayor of Munster from 1857 to 1880, he modernized and expanded the town, building a new district, the Munster-Colmar railroad line (1868), the Protestant church, the nursery school and the Realschule. He was also a member of the Haut-Rhin General Council and a protest deputy in Bordeaux in 1871.
Deutsch
Kantonshauptstadt und historisches Zentrum des Munstertals Bevölkerung: 5125 Einwohner (Quelle: INSEE 2006) Fläche: 878 ha Historische Darstellung Eine Abtei Munster entstand nach und nach um die Benediktinerabtei herum, die um 660 am Zusammenfluss der beiden Fecht gegründet wurde. Diese Abtei war Saint-Grégoire geweiht, daher die alte Bezeichnung Val-Saint-Grégoire für das Tal. Im Jahr 1235 übergab einer der Äbte zwei Drittel seiner Gerichtsrechte an Kaiser Friedrich II. von Hohenstaufen, der sie kurz darauf an die Einwohner weitergab. Im Jahr 1308 wurde die Stadt von einer Stadtmauer umgeben. Im selben Jahr schloss sie sich mit neun anderen Dörfern des Tals zur Gemeinschaft des Münstertals und der Stadt Münster oder Gemeinschaft des Val-Saint-Grégoire zusammen, die bis 1847 bestand. Im Mittelalter wurde Munster Opfer mehrerer Brände und trat 1354 der Dekapolis bei. Zwischen 1542 und 1559 traten drei Viertel der Einwohner zur protestantischen Reformation über. 1575 erkannte das Kloster im Vertrag von Kientzheim die Konfessionsfreiheit der Einwohner an und verpflichtete sich, den Pastor von Munster zu bezahlen. Unruhige Zeiten Der Dreißigjährige Krieg (1618-1648) ist eine der tragischsten Perioden in der Geschichte der Stadt und des Tals. Die Einwohner wurden von einer Kaskade des Unglücks heimgesucht: Soldateska, Hungersnot, Epidemien und ein hartes Klima ließen ihre Zahl drastisch sinken. Im Jahr 1652 kamen die Lothringer erneut, um die Stadt zu verwüsten. Im Jahr 1659 besetzte der erste französische Abt, Dom Charles Marchant, den Abteisitz. Die stark in Mitleidenschaft gezogene Abtei wurde zwischen 1682 und 1686 wiederaufgebaut, mit Ausnahme des Abteipalastes, der zwischen 1786 und 1789 fertiggestellt wurde. Jahrhundert rebellierten die Einwohner mehrmals gegen die Autorität des königlichen Prätors, weigerten sich, Steuern zu zahlen und den Eid auf die neue Verfassung zu leisten. Am 25. Juli 1789 wurde die Munsteraner Bastille (das Rathaus) von den Bewohnern des großen Tals gestürmt. Das 19. Jahrhundert war das Jahrhundert der Industrialisierung und Modernisierung und der Öffnung der Stadt gegenüber der Außenwelt. Die moderne Zeit Im Jahr 1860 wird die Straße nach La Schlucht eröffnet. Die 1868 errichtete Eisenbahnlinie Munster-Colmar wird 1893 bis Metzeral verlängert. Am Vorabend des Ersten Weltkriegs zählt Munster 6000 Einwohner und ist dank der Industrie und des Tourismus eine wohlhabende Stadt. Seit 1871 ist die Stadt aufgrund ihrer Nähe zur deutsch-französischen Grenze auf dem Vogesenkamm auch ein wichtiges Zollzentrum. Während des Ersten Weltkriegs wurde Munster täglich bombardiert und Ende August 1915 wurden die Einwohner evakuiert. Munster wurde zu 85% zerstört. Am Tag nach dem Waffenstillstand von 1918 wird mit dem Wiederaufbau begonnen.
Die Stadt wurde am 18. Juni 1940 von der deutschen Armee besetzt und am 5. Februar 1945 befreit. Die Stadt heute Munster profitiert von der außerordentlichen Attraktivität der Landschaft, die es umgibt und die ein unbestreitbares touristisches Kapital darstellt. Die Schwierigkeiten, mit denen die Textilindustrie in den letzten Jahren zu kämpfen hatte, veranlassten die Stadt, ab 1971 ein Gewerbe- und Industriegebiet im Ostviertel entlang der Straße Munster-Colmar einzurichten. Der Marktplatz Er ist das historische Herz der Stadt. In seiner unmittelbaren Nähe wurde die Abtei gegründet. Im Norden steht das Rathaus, dessen Fassade aus dem Jahr 1550 stammt. Hier versammelte sich der Rat der Gemeinde. Schöne Renaissancefassade mit dem doppelköpfigen Adler, der an die frühere Zugehörigkeit Münsters zum Heiligen Römischen Reich Deutscher Nation erinnert. Auf der Eingangstür erinnert das Wappen von Munster an die stilisierte Fassade einer romanischen Kirche. Im Inneren des Gebäudes befinden sich mehrere Steinmetzarbeiten, die aus der ehemaligen Abteikirche stammen.
Gegenüber dem Rathaus existiert noch ein Teil des ehemaligen Abteipalastes aus dem Jahr 1789. Durch einen Durchgang gelangt man zu den Ruinen des ehemaligen Klosters. Von der Abtei ist nicht mehr viel übrig: einige Arkaden aus dem späten 17. Jahrhundert, ein Flügel des Abteipalastes und das Prälatengebäude. Letzteres befindet sich neben den Ruinen des Klosters und beherbergt heute den Parc naturel régional des Ballons des Vosges und das Office de Tourisme de la Vallée de Munster (Fremdenverkehrsamt des Munstertals). Besonders sehenswert ist eine schöne gotische Tür in der Mauer des Klosters.
Auf dem Marktplatz wurde der Löwenbrunnen 1576 von den Munsteranern nach dem Vertrag von Kientzheim errichtet, der die Konfessionsfreiheit der Bewohner des Tals anerkannte. Mündlichen Überlieferungen zufolge drehte die Stadt den Löwen jedes Mal, wenn sie mit dem Abt in Konflikt geriet, so, dass er der Abtei sein Hinterteil zeigte, was den Abt in Rage versetzte Die Hauptstraße und das Laub-Gebäude Die vollständig renovierte Grand-rue, die Haupteinkaufsstraße der Stadt, ermöglicht es, sich ein Bild von der Dynamik der Stadt zu machen. Parallel zur Grand-rue befindet sich in der Rue St-Grégoire der Saal der Laub. Dieses mit Arkaden versehene Gebäude befand sich ursprünglich auf dem Marktplatz. Es wurde 1867-1869 abgebaut und an der heutigen Stelle wieder aufgebaut. Der Eckstein aus dem Jahr 1503 erinnert an das Baudatum. Es diente als Markthalle und als Versammlungsort für die Vertreter der Gemeinde. Von seiner Treppe aus wurden die Entscheidungen und Erlasse des Rates verkündet. Die Kirchen Die imposante protestantische Kirche von Munster, die von 1867 bis 1873 aus rosa Sandstein im neoromanischen Stil erbaut wurde, ist weithin sichtbar und prägt die Landschaft von Munster. Auf der Südseite erinnern drei an die Wand gelehnte Grabsteine an ehemalige Einwohner von Munster. Gegenüber der protestantischen Kirche steht die katholische Kirche, die dem Heiligen Leger geweiht ist. Sie wurde an der Stelle einer Kapelle aus dem 12. Jahrhundert erbaut und diente zunächst dem katholischen, dann dem protestantischen Gottesdienst, später beiden Konfessionen in Form eines Simultaneums, bevor sie 1874 wieder dem katholischen Gottesdienst zugeführt wurde. Gegenüber dem Storchenturm auf dem Marktplatz aus dem Jahr 1872 befindet sich ein Haus, dessen oberer Teil durch ein Fachwerk erhöht ist. Es stammt aus dem Jahr 1572 und ist eines der ältesten Häuser in Münster. In der Rue des Clefs befindet sich "s?Musikhisla", ein kleines Haus aus dem späten 18. Jahrhundert, das als Wachhaus für eine der Hartmann-Fabriken diente, die sich in der Nähe befand. Nicht weit entfernt finden Sie das Storchengehege. Seit 1984 ist Munster nämlich eines der Zentren für die Wiederansiedlung von Störchen im Elsass. Der André-Hartmann-Park Gehen Sie links von der protestantischen Kirche die Rue Sébastopol hinauf in Richtung des Bahnhofs, dessen Gebäude aus dem Jahr 1868 stammt.
Besuchen Sie in der Nähe des Bahnhofs den Park André Hartmann, der unter der Amtszeit von Frédéric Hartmann (1857-I880) angelegt wurde. Neben dem zentralen Kiosk befindet sich ein Granitfelsen mit einem Bronzebildnis des Münsteraner Botanikers Frédéric Kirschleger (1804-1869). Der Albert-Schweitzer-Park und der Fechtpark Er befindet sich gegenüber dem Platz vor der Festhalle in der Nähe des Kulturzentrums Saint-Grégoire. Bewundern Sie im Vorbeigehen den Brunnen aus rosafarbenem Sandstein aus dem 18. Jahrhundert. Ursprünglich befand er sich im ehemaligen englischen Garten der Hartmanns. Wie durch ein Wunder blieb er im Ersten Weltkrieg verschont und wurde 1919 an einen anderen Ort verlegt. Neben der Ruhe, die dort herrscht, gibt es im Albert-Schweitzer-Park auch Statuen: die Sphinx-Statuen, die 1815 von Frédéric Hartmann gekauft wurden, und die Greife, die die Schätze bewachen Etwas weiter entfernt befindet sich der Parc de la Fecht, dessen Teich von einer Neptunstatue gesäumt wird. Nicht weit davon entfernt befindet sich das Schwimmbad von Munster, der große Wassersportkomplex des Munstertals. Die Hartmann-Dynastie Fast eineinhalb Jahrhunderte lang herrschten die Hartmanns über das Münstertal. Als Industrielle, Mäzene und einflussreiche Politiker haben sie das Leben der Einwohner grundlegend verändert, die Stadt modernisiert und das Tal für technische Innovationen geöffnet.
Der Gründer der Familie ist André Hartmann (1746-1837). Er kam 1783 nach Munster und schloss sich mit Riegé zusammen, um eine Textilfabrik zu leiten. Im Oktober 1789 war er alleiniger Besitzer der Fabrik und 1818 gründete er mit seinen beiden Söhnen Frédéric und Henry eine neue Firma: Hartmann et Fils. Er war einer der ersten Bürgermeister von Munster. Frédéric Hartmann-Metzger (1772-1861), der älteste Sohn von André Hartmann, wurde 1846 in den Rang eines Pairs von Frankreich erhoben. Zusammen mit seinem Bruder Henry ließ er von 1840 bis 1860 die Straße zur Schlucht bauen. Jacques Hartmann (1774-1839) war der Gründer der Hammerspinnerei, die ab 1818 erbaut wurde und als eines der schönsten Industriegebäude im Elsass galt. Frédéric Hartmann (1822-1880) studierte in Paris Rechtswissenschaften und kam nach Munster, um sich um die Familienangelegenheiten zu kümmern. Von 1857 bis 1880 war er Bürgermeister von Munster und modernisierte und vergrößerte seine Stadt durch den Bau eines neuen Stadtviertels, der Eisenbahnlinie Munster-Colmar (1868), des protestantischen Tempels, des Kindergartens und der höheren Schule oder Realschule. Er war außerdem Mitglied des Generalrats des Departements Haut-Rhin und 1871 Protestabgeordneter in Bordeaux.
Dutch
Hoofdstad van het kanton en historisch hart van de Munster Vallei Bevolking: 5125 (bron INSEE 2006) Oppervlakte: 878 ha Historische presentatie Een abdij Munster groeide geleidelijk rond de benedictijnenabdij die rond 660 werd gesticht aan de samenvloeiing van de twee Fecht-rivieren. Deze abdij was gewijd aan Saint-Grégoire, vandaar de oude naam Val-Saint-Grégoire voor de vallei. In 1235 schonk een van de abten tweederde van zijn jurisdictierechten aan keizer Frederik II van Hohenstaufen, die ze prompt doorgaf aan de inwoners. In 1308 werd de stad omringd door stadsmuren en in hetzelfde jaar verenigde het zich met negen andere dorpen in de vallei tot de gemeenschap van de Vallei en de Stad Munster, of de gemeenschap Val-Saint-Grégoire, die tot 1847 bleef bestaan. Munster, slachtoffer van verschillende branden in de Middeleeuwen, werd in 1354 onderdeel van de Decapolis. Tussen 1542 en 1559 nam driekwart van de inwoners de protestantse reformatie aan en in 1575 erkende het klooster bij het Verdrag van Kientzheim de belijdenisvrijheid van de inwoners en verplichtte het zich om de pastoor van Munster te betalen. Turbulente tijden De Dertigjarige Oorlog (1618-1648) was een van de meest tragische periodes in de geschiedenis van de stad en de vallei. Een stortvloed van tegenslagen trof de inwoners: soldaten, hongersnood, epidemieën en een ruw klimaat verminderden hun aantal aanzienlijk. In 1652 kwamen de Lorrains opnieuw verwoestingen aanrichten. In 1659 nam de eerste Franse abt, Dom Charles Marchant, de abdij over. De zwaar beschadigde abdij werd tussen 1682 en 1686 herbouwd, met uitzondering van het paleis van de abt, dat tussen 1786 en 1789 werd voltooid. In de 18e eeuw kwamen de inwoners herhaaldelijk in opstand tegen het gezag van de koninklijke praetor. Ze weigerden belasting te betalen en een eed af te leggen op de nieuwe grondwet. Op 25 juli 1789 werd de Bastille van Munster (het stadhuis) bestormd door de inwoners van de grote vallei. De negentiende eeuw was een tijd van industrialisatie en modernisering, waarin de stad zich openstelde voor de buitenwereld. Moderne tijden De Schluchtweg werd in 1860 geopend. De spoorlijn Munster-Colmar, gebouwd in 1868, werd in 1893 verlengd tot Metzeral. Aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog had Munster 6.000 inwoners; het was een welvarende stad dankzij de industrie en het toerisme. Sinds 1871 is het ook een belangrijk douanecentrum, vanwege de nabijheid van de Frans-Duitse grens op de Vogezen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd Munster dagelijks gebombardeerd en eind augustus 1915 werden de inwoners geëvacueerd. Munster werd voor 85% verwoest. De wederopbouw begon de dag na de wapenstilstand van 1918.
Munster werd op 18 juni 1940 door het Duitse leger bezet en op 5 februari 1945 bevrijd. De stad vandaag Munster profiteert van de buitengewone aantrekkingskracht van het omliggende platteland, dat een onmiskenbare toeristische trekpleister is. De moeilijkheden die de textielindustrie de laatste jaren ondervond, brachten de stad ertoe om in 1971 een ambachts- en industriegebied te creëren in het oostelijke deel van de stad, langs de weg Munster-Colmar. De Markt Dit is het historische hart van de stad. In de directe omgeving werd de abdij gesticht. In het noorden staat het stadhuis, waarvan de gevel dateert uit 1550. Hier vergaderde vroeger de gemeenteraad. De prachtige renaissancegevel, met daarop de adelaar met twee koppen, herinnert aan het vroegere lidmaatschap van Munster van het Heilige Roomse Rijk. Op de toegangsdeur doet het wapen van Munster denken aan de gestileerde gevel van een Romaanse kerk. Binnen zijn een aantal gebeeldhouwde stenen afkomstig van de voormalige abdijkerk.
Tegenover het stadhuis staat nog een deel van het voormalige abdijpaleis uit 1789. Een doorgang leidt naar de ruïnes van het voormalige klooster. Van de abdij is weinig overgebleven: een paar arcades uit het einde van de 17e eeuw, een vleugel van het paleis van de abt en het gebouw van de prelaten. Dit laatste gebouw ligt naast de ruïnes van het klooster en huisvest nu het Regionale Natuurpark Ballons des Vosges en het VVV-kantoor van de Munstervallei. Bijzonder interessant is een prachtige gotische deur in de kloostermuur.
Op de Place du Marché werd in 1576 de Leeuwenfontein opgericht door de inwoners van Munster na het Verdrag van Kientzheim, waarin de vrijheid van godsdienst van de inwoners van de vallei werd erkend. Volgens de mondelinge overlevering draaide de stad, wanneer ze een conflict had met de abt, de leeuw zo dat hij zijn rug naar de abdij toonde, wat de abt woedend maakte De hoofdstraat en het Laub-gebouw De Grand-rue, de belangrijkste winkelstraat van de stad, is volledig gerenoveerd om je een idee te geven van de dynamiek van de stad. Parallel aan de Grand-rue staat in de rue St-Grégoire de Laub-hal. Dit gewelfde gebouw stond oorspronkelijk op de Place du Marché. In 1867-1869 werd het afgebroken en herbouwd op de huidige plek. De hoeksteen uit 1503 herinnert aan de bouwdatum. Het werd gebruikt als overdekte markt en als ontmoetingsplaats voor vertegenwoordigers van de gemeenschap. Raadsbesluiten en decreten werden aangekondigd vanaf de bovenkant van de trap. De kerken De imposante protestantse kerk van Munster, gebouwd tussen 1867 en 1873 in roze zandsteen in neoromaanse stijl, is al van verre te zien en is een herkenningspunt in het Munsterlandse landschap. Aan de zuidkant herinneren drie grafstenen die tegen de muur leunen aan vroegere inwoners van Munster. Tegenover de protestantse kerk staat de katholieke kerk gewijd aan Saint Léger. De kerk is gebouwd op de plaats van een kapel uit de 12e eeuw en werd eerst gebruikt voor katholieke erediensten, daarna voor protestantse erediensten, daarna voor beide kerkgenootschappen in de vorm van een simultaneum, voordat de kerk in 1874 weer katholiek werd. Tegenover de ooievaarstoren op de Place du Marché, uit 1872, staat een huis met vakwerkdak. Het dateert uit 1572 en is een van de oudste huizen in Munster. In de Rue des Clefs staat "s?Musikhisla", een klein huis uit het einde van de 18e eeuw dat diende als wachthuis voor een van de Hartmann-fabrieken ernaast. Niet ver daarvandaan ligt het ooievaarsverblijf. Sinds 1984 is Munster een van de centra voor de herintroductie van ooievaars in de Elzas. André Hartmann Park Sla linksaf bij de protestantse kerk en loop de rue Sébastopol in de richting van het station, waarvan het gebouw dateert uit 1868.
Bezoek vlakbij het station het André Hartmann Park, aangelegd tijdens het bewind van Frédéric Hartmann (1857-I880). Naast de centrale kiosk staat een granieten rots met een bronzen beeltenis van Frédéric Kirschleger, de botanicus van Münster (1804-1869). Het Albert Schweitzerpark en het Fechtpark Het park ligt tegenover de Place de la Salle des Fêtes, vlakbij het Espace Culturel Saint-Grégoire. Neem even de tijd om de 18e-eeuwse fontein van roze zandsteen te bewonderen. Deze stond oorspronkelijk in de voormalige Engelse tuin van Hartmann. Wonder boven wonder bleef hij gespaard tijdens de Eerste Wereldoorlog en werd hij in 1919 verplaatst. Naast de rust en stilte die hier heerst, heeft het Parc Albert Schweitzer een aantal standbeelden: de sfinxbeelden die in 1815 door Frédéric Hartmann werden gekocht en de griffioenen, bewakers van de schatten? Verderop ligt het Parc de la Fecht, waarvan de vijver wordt begrensd door een standbeeld van Neptunus. Niet ver daarvandaan ligt het Piscine de Munster, het grootste watersportcomplex van de Munster Vallei. De Hartmann-dynastie Bijna anderhalve eeuw lang heersten de Hartmanns over de Munster vallei. Als industriëlen, beschermheren van de kunst en invloedrijke politici veranderden ze het leven van de inwoners ingrijpend door de stad te moderniseren en de vallei open te stellen voor technische innovaties.
De stichter van de familie was André Hartmann (1746-1837). Hij arriveerde in 1783 in Munster en runde samen met Riegé een textielfabriek. In oktober 1789 was hij de enige eigenaar van de fabriek en in 1818 richtte hij samen met zijn twee zonen, Frédéric en Henry, een nieuw bedrijf op: Hartmann et Fils. Hij was een van de eerste burgemeesters van Munster. Frédéric Hartmann-Metzger (1772-1861), de oudste zoon van André Hartmann, werd in 1846 tot Franse edelman benoemd. Samen met zijn broer Henry legde hij tussen 1840 en 1860 de Schluchtweg aan. Jacques Hartmann (1774-1839) was de oprichter van de spinnerij Hammer, gebouwd vanaf 1818 en beschouwd als een van de mooiste industriële gebouwen in de Elzas. Frédéric Hartmann (1822-1880) studeerde rechten in Parijs voordat hij naar Munster verhuisde om voor het familiebedrijf te zorgen. Hij was burgemeester van Munster van 1857 tot 1880 en moderniseerde en breidde de stad uit door de bouw van een nieuwe wijk, de spoorlijn Munster-Colmar (1868), de protestantse kerk, de kleuterschool en de Realschule. Hij was ook lid van de Algemene Raad van de Haut-Rhin en protestants afgevaardigde in Bordeaux in 1871.
Español
Capital del cantón y corazón histórico del Valle de Munster Población: 5125 (fuente INSEE 2006) Superficie: 878 ha Presentación histórica Una abadía Munster creció poco a poco en torno a la abadía benedictina fundada hacia el año 660 en la confluencia de los dos ríos Fecht. Esta abadía estaba dedicada a Saint-Grégoire, de ahí el antiguo nombre de Val-Saint-Grégoire para el valle. En 1235, uno de los abades cedió dos tercios de sus derechos jurisdiccionales al emperador Federico II de Hohenstaufen, quien los traspasó rápidamente a los habitantes. En 1308, la ciudad fue rodeada de murallas; ese mismo año, se unió a otros nueve pueblos del valle para formar la comunidad del Valle y Ciudad de Munster, o comunidad de Val-Saint-Grégoire, que duró hasta 1847. Víctima de varios incendios en la Edad Media, Munster pasó a formar parte de la Decápolis en 1354. Entre 1542 y 1559, tres cuartas partes de los habitantes adoptaron la Reforma protestante y, en 1575, en virtud del Tratado de Kientzheim, el monasterio reconoció la libertad de confesión de los habitantes y se comprometió a pagar al pastor de Munster. Tiempos turbulentos La Guerra de los Treinta Años (1618-1648) fue uno de los periodos más trágicos de la historia de la ciudad y del valle. Una cascada de desgracias se abatió sobre los habitantes: la soldadesca, el hambre, las epidemias y un clima riguroso redujeron considerablemente su número. En 1652, los Lorena volvieron a hacer estragos. En 1659, el primer abad francés, Dom Charles Marchant, se hizo cargo de la abadía. La abadía, gravemente dañada, fue reconstruida entre 1682 y 1686, a excepción del palacio abacial, que se terminó entre 1786 y 1789. En el siglo XVIII, los habitantes se rebelaron repetidamente contra la autoridad del pretor real, negándose a pagar impuestos y a prestar juramento a la nueva constitución. El 25 de julio de 1789, la Bastilla de Munster (el ayuntamiento) fue asaltada por los habitantes del gran valle. El siglo XIX fue una época de industrialización y modernización, en la que la ciudad se abrió al mundo exterior. Época moderna La carretera de Schlucht se inauguró en 1860. El ferrocarril Munster-Colmar, construido en 1868, se prolongó hasta Metzeral en 1893. En vísperas de la Primera Guerra Mundial, Munster tenía una población de 6.000 habitantes; era una ciudad próspera, gracias a la industria y el turismo. Desde 1871, es también un importante centro aduanero, debido a su proximidad a la frontera franco-alemana en la cordillera de los Vosgos. Durante la Primera Guerra Mundial, Munster fue bombardeada a diario, y a finales de agosto de 1915 sus habitantes fueron evacuados. Munster quedó destruida en un 85%. La reconstrucción comenzó al día siguiente del armisticio de 1918.
Ocupada por el ejército alemán el 18 de junio de 1940, fue liberada el 5 de febrero de 1945. La ciudad hoy Munster se beneficia del extraordinario atractivo de la campiña circundante, que constituye una innegable atracción turística. Las dificultades de la industria textil en los últimos años llevaron a la ciudad a crear en 1971 una zona artesanal e industrial en la parte oriental de la ciudad, a lo largo de la carretera Munster-Colmar. La plaza del Mercado Es el corazón histórico de la ciudad. En sus inmediaciones se fundó la abadía. Al norte se encuentra el Ayuntamiento, cuya fachada data de 1550. Aquí se reunía el consejo municipal. La hermosa fachada renacentista, coronada por el águila bicéfala, recuerda la antigua pertenencia de Munster al Sacro Imperio Romano Germánico. En la puerta de entrada, el escudo de Munster evoca la fachada estilizada de una iglesia románica. En el interior, varias piedras talladas proceden de la antigua iglesia abacial.
Frente al Ayuntamiento, aún se conserva parte del antiguo palacio abacial, que data de 1789. Un pasadizo conduce a las ruinas del antiguo claustro. De la abadía queda muy poco: algunas arcadas de finales del siglo XVII, un ala del palacio abacial y el edificio de los prelados. Situado junto a las ruinas del claustro, este último alberga actualmente el Parque Natural Regional de Ballons des Vosges y la Oficina de Turismo del Valle de Munster. Destaca una hermosa puerta gótica en el muro del claustro.
En la plaza del Mercado, la Fuente de los Leones fue erigida en 1576 por los habitantes de Munster a raíz del Tratado de Kientzheim, que reconocía la libertad religiosa de los habitantes del valle. Según la tradición oral, cada vez que el pueblo entraba en conflicto con el abad, giraba el león para que mostrara el trasero a la abadía, enfureciendo al abad La calle principal y el edificio Laub La Grand-rue, principal calle comercial de la ciudad, ha sido completamente renovada para dar una idea del dinamismo de la ciudad. Paralela a la Grand-rue, la calle St-Grégoire alberga la sala Laub. Este edificio porticado se encontraba originalmente en la plaza del Mercado. Fue desmantelado y reconstruido en su emplazamiento actual en 1867-1869. La piedra angular de 1503 recuerda la fecha de construcción. Servía de mercado cubierto y lugar de reunión de los representantes de la comunidad. Las decisiones y decretos del Consejo se anunciaban desde lo alto de la escalera. Las iglesias La imponente iglesia protestante de Munster, construida entre 1867 y 1873 en arenisca rosa de estilo neorrománico, se divisa desde lejos y es un hito en el paisaje de Munster. En el lado sur, tres lápidas adosadas al muro recuerdan la memoria de antiguos habitantes de Munster. Frente a la iglesia protestante se alza la iglesia católica dedicada a San Léger. Construida en el emplazamiento de una capilla del siglo XII, fue utilizada primero para el culto católico, luego para el protestante, después para ambas confesiones en forma de simultaneum, antes de volver al culto católico en 1874. Frente a la torre de las cigüeñas de la plaza del Mercado, que data de 1872, hay una casa con tejado de entramado de madera. Data de 1572 y es una de las casas más antiguas de Munster. En la calle des Clefs se encuentra "s?Musikhisla", una pequeña casa de finales del siglo XVIII que servía de caseta de vigilancia para una de las fábricas Hartmann situadas al lado. No muy lejos se encuentra el recinto de las cigüeñas. Desde 1984, Munster es uno de los centros de reintroducción de cigüeñas en Alsacia. Parque André Hartmann Gire a la izquierda en la iglesia protestante y suba por la calle Sébastopol hacia la estación, cuyo edificio data de 1868.
Cerca de la estación, visite el parque André Hartmann, construido durante el reinado de Frédéric Hartmann (1857-I880). Junto al quiosco central hay una roca de granito con una efigie de bronce de Frédéric Kirschleger, botánico de Münster (1804-1869). El parque Albert Schweitzer y el parque Fecht El parque está situado frente a la plaza de la Salle des Fêtes, cerca del Espace Culturel Saint-Grégoire. Tómese un momento para admirar la fuente de arenisca rosa del siglo XVIII. Originalmente se encontraba en el antiguo jardín inglés de los Hartmann. Milagrosamente salvada durante la Primera Guerra Mundial, fue trasladada en 1919. Además de la tranquilidad que reina aquí, el Parque Albert Schweitzer cuenta con varias estatuas: las esfinges compradas en 1815 por Frédéric Hartmann y los grifos, guardianes de los tesoros.. Más adelante se encuentra el Parque de la Fecht, cuyo estanque está bordeado por una estatua de Neptuno. No lejos de allí se encuentra la Piscine de Munster, el mayor complejo de deportes acuáticos del Valle de Munster. La dinastía Hartmann Durante casi siglo y medio, los Hartmann gobernaron el valle de Munster. Industriales, mecenas de las artes y políticos influyentes, transformaron profundamente la vida de los habitantes, modernizaron la ciudad y abrieron el valle a las innovaciones técnicas.
El fundador de la familia fue André Hartmann (1746-1837). Llegó a Munster en 1783 y se asoció con Riegé para dirigir una fábrica textil. En octubre de 1789 ya era el único propietario de la fábrica, y en 1818 creó con sus dos hijos, Frédéric y Henry, una nueva empresa: Hartmann et Fils. Fue uno de los primeros alcaldes de Munster. Frédéric Hartmann-Metzger (1772-1861), hijo mayor de André Hartmann, fue nombrado par de Francia en 1846. Junto con su hermano Enrique, construyó la carretera de Schlucht entre 1840 y 1860. Jacques Hartmann (1774-1839) fue el fundador de la hilandería Hammer, construida a partir de 1818 y considerada uno de los edificios industriales más bellos de Alsacia. Frédéric Hartmann (1822-1880) estudió Derecho en París antes de trasladarse a Munster para ocuparse del negocio familiar. Alcalde de Munster de 1857 a 1880, modernizó y amplió la ciudad construyendo un nuevo distrito, la línea de ferrocarril Munster-Colmar (1868), la iglesia protestante, la escuela infantil y la Realschule. También fue miembro del Consejo General del Alto Rin y diputado protestante en Burdeos en 1871.
Italiano
Capitale del cantone e cuore storico della Valle del Munster Popolazione: 5125 (fonte INSEE 2006) Superficie: 878 ettari Presentazione storica Un'abbazia Munster si sviluppò gradualmente intorno all'abbazia benedettina fondata intorno al 660 alla confluenza dei due fiumi Fecht. Questa abbazia era dedicata a Saint-Grégoire, da cui l'antico nome di Val-Saint-Grégoire per la valle. Nel 1235, uno degli abati cedette due terzi dei suoi diritti giurisdizionali all'imperatore Federico II di Hohenstaufen, che li trasferì prontamente agli abitanti. Nel 1308, la città fu circondata da bastioni; nello stesso anno, si unì con altri nove villaggi della valle per formare la comunità della Valle e della Città di Munster, o comunità della Val-Saint-Grégoire, che durò fino al 1847. Vittima di numerosi incendi nel Medioevo, Munster entrò a far parte della Decapoli nel 1354. Tra il 1542 e il 1559, tre quarti degli abitanti adottarono la Riforma protestante e, nel 1575, con il Trattato di Kientzheim, il monastero riconobbe la libertà di confessione degli abitanti e si impegnò a pagare il pastore di Munster. Tempi turbolenti La Guerra dei Trent'anni (1618-1648) fu uno dei periodi più tragici della storia della città e della valle. Una cascata di disgrazie si abbatté sugli abitanti: soldataglie, carestie, epidemie e clima rigido ridussero notevolmente il loro numero. Nel 1652, i Lorena tornarono a creare scompiglio. Nel 1659, il primo abate francese, Dom Charles Marchant, prese il controllo dell'abbazia. L'abbazia, gravemente danneggiata, fu ricostruita tra il 1682 e il 1686, ad eccezione del palazzo dell'abate, completato tra il 1786 e il 1789. Nel XVIII secolo, gli abitanti si ribellarono ripetutamente all'autorità del pretore reale, rifiutandosi di pagare le tasse e di prestare giuramento alla nuova costituzione. Il 25 luglio 1789, la Bastiglia di Munster (il municipio) fu presa d'assalto dagli abitanti della valle maggiore. Il XIX secolo fu un'epoca di industrializzazione e modernizzazione, in cui la città si aprì al mondo esterno. Tempi moderni La strada dello Schlucht fu aperta nel 1860. La ferrovia Munster-Colmar, costruita nel 1868, fu estesa a Metzeral nel 1893. Alla vigilia della Prima Guerra Mondiale, Munster contava 6.000 abitanti; era una città prospera, grazie all'industria e al turismo. Dal 1871 è anche un importante centro doganale, grazie alla sua vicinanza al confine franco-tedesco sul crinale dei Vosgi. Durante la Prima guerra mondiale, Munster fu bombardata quotidianamente e alla fine di agosto del 1915 gli abitanti furono evacuati. Munster fu distrutta all'85%. La ricostruzione iniziò il giorno dopo l'armistizio del 1918.
Occupata dall'esercito tedesco il 18 giugno 1940, fu liberata il 5 febbraio 1945. La città oggi Munster beneficia dello straordinario fascino della campagna circostante, che costituisce un'innegabile attrazione turistica. Le difficoltà incontrate dall'industria tessile negli ultimi anni hanno indotto la città a creare nel 1971 una zona artigianale e industriale nella parte orientale della città, lungo la strada Munster-Colmar. La piazza del mercato È il cuore storico della città. L'abbazia fu fondata nelle sue immediate vicinanze. A nord si trova il Municipio, la cui facciata risale al 1550. Qui si riuniva il consiglio comunale. La bella facciata rinascimentale, sormontata dall'aquila bicipite, ricorda l'appartenenza di Munster al Sacro Romano Impero. Sulla porta d'ingresso, lo stemma di Munster evoca la facciata stilizzata di una chiesa romanica. All'interno, alcune pietre scolpite provengono dall'ex chiesa abbaziale.
Di fronte al Municipio si trova ancora una parte dell'antico palazzo abbaziale, risalente al 1789. Un passaggio conduce alle rovine dell'antico chiostro. Dell'abbazia rimane ben poco: alcuni portici della fine del XVII secolo, un'ala del palazzo dell'abate e l'edificio dei prelati. Quest'ultimo, situato accanto alle rovine del chiostro, ospita oggi il Parco Naturale Regionale dei Ballons des Vosges e l'Ufficio del Turismo della Valle del Munster. Di particolare interesse è una bella porta gotica nel muro del chiostro.
Sulla Place du Marché, la Fontana del Leone fu eretta nel 1576 dagli abitanti di Munster in seguito al trattato di Kientzheim, che riconosceva la libertà di religione degli abitanti della valle. Secondo la tradizione orale, ogni volta che la città era in conflitto con l'abate, girava il leone in modo che mostrasse il sedere all'abbazia, facendo infuriare l'abate? La strada principale e l'edificio Laub La Grand-rue, la principale via commerciale della città, è stata completamente rinnovata per dare un'idea del dinamismo della città. Parallelamente alla Grand-rue, rue St-Grégoire ospita la sala Laub. Questo edificio porticato si trovava originariamente in Place du Marché. Fu smantellato e ricostruito nel sito attuale nel 1867-1869. La pietra angolare del 1503 ricorda la data di costruzione. Serviva come mercato coperto e come luogo di incontro per i rappresentanti della comunità. Le decisioni e i decreti del Consiglio venivano annunciati dall'alto della scalinata. Le chiese L'imponente chiesa protestante di Munster, costruita tra il 1867 e il 1873 in arenaria rosa in stile neoromanico, è visibile da lontano ed è un punto di riferimento nel paesaggio di Munster. Sul lato sud, tre lapidi appoggiate al muro ricordano la memoria degli ex abitanti di Munster. Di fronte alla chiesa protestante si trova la chiesa cattolica dedicata a San Léger. Costruita sul sito di una cappella risalente al XII secolo, è stata utilizzata prima per il culto cattolico, poi per quello protestante, quindi per entrambe le confessioni sotto forma di simultaneum, prima di tornare al culto cattolico nel 1874. Di fronte alla torre della cicogna in Place du Marché, risalente al 1872, si trova una casa con il tetto a graticcio. Risale al 1572 ed è una delle case più antiche di Munster. In Rue des Clefs si trova "s?Musikhisla", una piccola casa della fine del XVIII secolo che serviva da guardiola per una delle fabbriche Hartmann adiacenti. Non lontano si trova il recinto delle cicogne. Dal 1984, Munster è uno dei centri per la reintroduzione delle cicogne in Alsazia. Parco André Hartmann All'altezza della chiesa protestante, girate a sinistra e risalite la rue Sébastopol verso la stazione, il cui edificio risale al 1868.
Nei pressi della stazione, visitate il Parco André Hartmann, costruito durante il regno di Frédéric Hartmann (1857-I880). Accanto al chiosco centrale si trova una roccia di granito con l'effigie in bronzo di Frédéric Kirschleger, il botanico di Münster (1804-1869). Il Parco Albert Schweitzer e il Parco Fecht Il parco si trova di fronte a Place de la Salle des Fêtes, vicino all'Espace Culturel Saint-Grégoire. Soffermatevi ad ammirare la fontana in pietra arenaria rosa del XVIII secolo. Originariamente si trovava nell'antico giardino all'inglese degli Hartmann. Risparmiata miracolosamente durante la Prima Guerra Mondiale, fu spostata nel 1919. Oltre alla pace e alla tranquillità che regna qui, il Parc Albert Schweitzer vanta numerose statue: le sfingi acquistate nel 1815 da Frédéric Hartmann e i grifoni, guardiani dei tesori? Più avanti si trova il Parc de la Fecht, il cui stagno è delimitato da una statua di Nettuno. Poco distante si trova la Piscine de Munster, il principale complesso di sport acquatici della Valle di Munster. La dinastia Hartmann Per quasi un secolo e mezzo, gli Hartmann hanno governato la valle di Munster. Industriali, mecenati dell'arte e politici influenti, trasformarono profondamente la vita degli abitanti, modernizzando la città e aprendo la valle alle innovazioni tecniche.
Il capostipite della famiglia fu André Hartmann (1746-1837). Arrivò a Munster nel 1783 e si unì a Riegé per gestire una fabbrica di tessuti. Nell'ottobre del 1789 era l'unico proprietario della fabbrica e nel 1818, insieme ai suoi due figli, Frédéric e Henry, fondò una nuova società: Hartmann et Fils. Fu uno dei primi sindaci di Munster. Frédéric Hartmann-Metzger (1772-1861), figlio maggiore di André Hartmann, fu nominato pari di Francia nel 1846. Insieme al fratello Henry, costruì la strada dello Schlucht tra il 1840 e il 1860. Jacques Hartmann (1774-1839) fu il fondatore della filanda Hammer, costruita a partire dal 1818 e considerata uno degli edifici industriali più belli dell'Alsazia. Frédéric Hartmann (1822-1880) studiò legge a Parigi prima di trasferirsi a Munster per occuparsi dell'azienda di famiglia. Sindaco di Munster dal 1857 al 1880, modernizzò e ampliò la città costruendo un nuovo quartiere, la linea ferroviaria Munster-Colmar (1868), la chiesa protestante, la scuola materna e la Realschule. Fu anche membro del Consiglio generale dell'Haut-Rhin e deputato protestante a Bordeaux nel 1871.