Description
Bien curieuse de sortir des sentiers battus du patrimoine historique, me voilà partie à la rencontre de monuments que nous croisons tous les jours le long de nos routes départementales ou nationales.
Situé tout proche de Dieppe sur la côte d’albâtre, le prieuré de Rouxmesnil-Bouteilles est un monument remarquable par son architecture. Le Département de la Seine-Maritime, souhaitant mettre en valeur son patrimoine rural a attribué son : « Label Patrimoine Rural » au prieuré de Rouxmesnil-Bouteilles pour ses qualités architecturales et historiques.
Cet ancien prieuré est aujourd’hui devenu la Mairie de Rouxmesnil-Bouteilles, commune née de la fusion de deux villages en 1822.
Sur l’axe principal, traversant la commune j’aperçois à ma gauche le prieuré. En arrivant proche du portail de l’entrée je m’approche du panneau en bois indiquant la labellisation du lieu avec un historique.
Je suis bien aise d’avoir des informations sur ce prieuré que j’aperçois devant moi, niché dans un écrin de verdure. Le contraste du logis couvert de tuiles rouges et de nuances claires pour l’assemblage des grès/silex, est du plus bel effet. Les parements extérieurs sont remarquables ! Le dessin de façade est régulier et complète une volumétrie harmonieuse de l’ensemble du bâti. J’ai hâte de m’approcher de ce magnifique bâtiment pour en apprécier tous les détails.
J’entre dans la cour par le grand portail aux portes en fer forgé et longe un chemin en arc de cercle. Je suis face à un bâtiment que l’on classe comme religieux, peut-être à cause de son appellation prieuré, mais à y regarder de plus près c’est un bâtiment qui fait plus penser à un manoir. Je peux donc vous confirmer que ce lieu est plus qu’intéressant par son passé.
La construction commence à la Renaissance lorsque la famille d’Hacquenouville se fait construire une résidence principale, dont un membre illustre Roger d’Hacquenouville, est chambellan du Roi de France Charles VI au début du XVè siècle. Une communauté religieuse s’y installe en 1692, tout de suite après le prieuré passe aux mains des jésuites qui y demeurent jusqu’en 1762. A la Révolution Française le prieuré sera vendu en bien national. L’histoire ne s’arrête pas là, au XIXe siècle le grand-père du compositeur Claude Delvincourt achète la propriété. L’illustre musicien y restera jusqu’en 1954, date de son décès. C’est en 1980 que le prieuré abritera désormais la Mairie.
Après cet intermède historique, j’en reviens à ma déambulation autour de ce bâtiment magnifique, modifié au fil du temps par ses hôtes successifs. Je note que les différentes restaurations ont su conserver sa silhouette massive, sa marqueterie de silex et de grès, caractéristique du patrimoine rural de la région dieppoise. En prenant un peu de recul, je découvre le plan du logis qui est rectangulaire comme c’est la mode à la Renaissance. Il est posé sur une cave voutée, dont l’entrée est à la droite des marches de la porte en arc plein cintre, avec une frise en grès décorée. Décidément, l’architecture de ce prieuré est un plaisir pour les yeux. En levant le regard j’admire également les fenêtres à meneaux, et les oculi percés harmonieusement sur la façade, mais aussi les lucarnes de style anglo-normand. Ma curiosité me pousse à aller voir ce qui se cache à l’arrière du bâtiment et là je découvre une tour carrée qui rappelle les campaniles typiques de l’Italie. Toujours au nord-ouest une grosse tour octogonale a été rajoutée en 2001 et sert d’accueil au public de la Mairie. Je note que même sur cette partie récente, tous les murs reprennent les mêmes motifs en grès/silex du logis, créant ainsi une belle homogénéité de l’ensemble bâti. Enfin tout juste à côté de l’accès à la Mairie, se situent les anciennes écuries. Ma visite touche à sa fin. Allez, je m’accorde encore un petit tour dans le parc avec ses élégants arbres et me dirige vers la sortie, laissant derrière moi un splendide patrimoine rural, imprégné d’histoire et de musique.
English
Curious to get off the beaten track of historical heritage, I went to meet monuments that we meet every day along our departmental or national roads.
Located near Dieppe on the Alabaster coast, the priory of Rouxmesnil-Bouteilles is a remarkable monument by its architecture. The Department of Seine-Maritime, wishing to highlight its rural heritage has awarded its "Label Patrimoine Rural" to the priory of Rouxmesnil-Bouteilles for its architectural and historical qualities.
This former priory has now become the town hall of Rouxmesnil-Bouteilles, a commune born from the merger of two villages in 1822.
On the main road, crossing the village, I see the priory on my left. When I get close to the entrance gate I approach the wooden sign indicating the labeling of the place with a history.
I am very pleased to have information on this priory that I see before me, nestled in a green setting. The contrast of the dwelling covered with red tiles and light shades for the sandstone/flint assembly, is of the most beautiful effect. The external facings are remarkable! The design of the facade is regular and completes a harmonious volumetry of the whole building. I can't wait to get closer to this magnificent building to appreciate all the details.
I enter the courtyard through the large gate with its wrought iron doors and walk along an arched path. I am in front of a building that is classified as religious, perhaps because of its name priory, but on closer inspection it is a building that is more reminiscent of a manor. So I can confirm that this place is more than interesting for its past
Construction began in the Renaissance when the Hacquenouville family built a main residence, and an illustrious member, Roger d'Hacquenouville, was chamberlain to the King of France Charles VI at the beginning of the 15th century. A religious community settled there in 1692, and immediately afterwards the priory passed into the hands of the Jesuits who remained there until 1762. During the French Revolution the priory was sold as national property. The story does not end there, in the 19th century the grandfather of the composer Claude Delvincourt bought the property. The illustrious musician remained there until 1954, when he died. In 1980, the priory will house the town hall
After this historical interlude, I return to my wandering around this magnificent building, modified over time by its successive hosts. I note that the various restorations have preserved its massive silhouette, its marquetry of flint and sandstone, characteristic of the rural heritage of the Dieppe region. Stepping back a little, I discover the plan of the dwelling which is rectangular as was the fashion during the Renaissance. It is set on a vaulted cellar, whose entrance is to the right of the steps of the door in a semi-circular arch, with a decorated sandstone frieze. The architecture of this priory is definitely a pleasure for the eyes. Looking up, I also admire the mullioned windows and the oculi harmoniously pierced on the facade, but also the Anglo-Norman style dormer windows. My curiosity pushes me to go and see what is hidden at the back of the building and there I discover a square tower which reminds me of the typical campaniles of Italy. Still to the north-west, a large octagonal tower was added in 2001 and serves as a reception area for the Town Hall. I note that even on this recent part, all the walls repeat the same sandstone/flint patterns of the dwelling, thus creating a beautiful homogeneity of the built complex. Finally, just next to the access to the town hall, are the old stables. My visit is coming to an end. Let's go, I allow myself a little more time in the park with its elegant trees and head for the exit, leaving behind me a splendid rural heritage, steeped in history and music.
Deutsch
Da ich neugierig darauf war, die ausgetretenen Pfade des historischen Erbes zu verlassen, habe ich mich auf den Weg gemacht, um Denkmäler zu besuchen, die uns jeden Tag auf unseren Land- oder Nationalstraßen begegnen.
Das Priorat von Rouxmesnil-Bouteilles liegt ganz in der Nähe von Dieppe an der Alabasterküste und ist aufgrund seiner Architektur ein bemerkenswertes Bauwerk. Das Departement Seine-Maritime, das sein ländliches Kulturerbe hervorheben möchte, verlieh dem Priorat von Rouxmesnil-Bouteilles aufgrund seiner architektonischen und historischen Qualitäten sein: "Label Patrimoine Rural" (Siegel für ländliches Kulturerbe).
Das ehemalige Priorat ist heute das Rathaus von Rouxmesnil-Bouteilles, einer Gemeinde, die 1822 aus der Fusion zweier Dörfer entstand.
Auf der Hauptstraße, die durch die Gemeinde führt, sehe ich zu meiner Linken das Priorat. Als ich in die Nähe des Eingangstors komme, nähere ich mich dem Holzschild, das die Auszeichnung des Ortes mit einem historischen Hintergrund anzeigt.
Ich bin froh, Informationen über das Priorat zu erhalten, das ich vor mir sehe, eingebettet in eine grüne Landschaft. Der Kontrast zwischen dem mit roten Ziegeln gedeckten Wohnhaus und den hellen Schattierungen der Sandstein-/Feuersteinmischung ist sehr effektvoll. Die Außenverblendungen sind bemerkenswert! Die Fassadengestaltung ist regelmäßig und vervollständigt eine harmonische Volumetrie des gesamten Gebäudes. Ich kann es kaum erwarten, mich diesem wunderschönen Gebäude zu nähern, um alle Details zu sehen.
Ich betrete den Hof durch das große Tor mit den schmiedeeisernen Türen und gehe einen bogenförmigen Weg entlang. Ich stehe vor einem Gebäude, das als religiös eingestuft wird, vielleicht wegen seiner Bezeichnung Priorat, aber bei näherem Hinsehen ist es ein Gebäude, das eher an ein Herrenhaus erinnert. Ich kann Ihnen also bestätigen, dass dieser Ort aufgrund seiner Vergangenheit mehr als interessant ist
Der Bau begann in der Renaissance, als die Familie d'Hacquenouville einen Hauptwohnsitz errichten ließ. Ein berühmtes Mitglied der Familie, Roger d'Hacquenouville, war Anfang des 15. Jahrhunderts Kammerherr des französischen Königs Charles VI. Im Jahr 1692 ließ sich eine religiöse Gemeinschaft dort nieder. Unmittelbar danach ging das Priorat in den Besitz der Jesuiten über, die dort bis 1762 blieben. Während der Französischen Revolution wird das Priorat als Nationalgut verkauft. Im 19. Jahrhundert kaufte der Großvater des Komponisten Claude Delvincourt das Anwesen. Der berühmte Musiker blieb dort bis zu seinem Tod im Jahr 1954. Seit 1980 beherbergt das Priorat das Rathaus
Nach diesem historischen Intermezzo kehre ich zu meinem Spaziergang um dieses prächtige Gebäude zurück, das im Laufe der Zeit von seinen aufeinanderfolgenden Gastgebern verändert wurde. Ich stelle fest, dass die verschiedenen Restaurierungen seine massive Silhouette und seine Intarsien aus Feuerstein und Sandstein, die für das ländliche Erbe der Region Dieppe typisch sind, erhalten haben. Als ich einen Schritt zurücktrete, entdecke ich den Grundriss des Wohnhauses, das wie in der Renaissance üblich rechteckig ist. Es steht auf einem Gewölbekeller, dessen Eingang sich rechts von den Stufen der Rundbogentür mit einem verzierten Sandsteinfries befindet. Die Architektur dieses Priorats ist eine Augenweide. Wenn ich meinen Blick hebe, bewundere ich auch die Sprossenfenster und die harmonisch in die Fassade eingebauten Okuli, aber auch die Oberlichter im anglonormannischen Stil. Meine Neugier treibt mich dazu, nachzusehen, was sich auf der Rückseite des Gebäudes verbirgt, und dort entdecke ich einen quadratischen Turm, der an die typischen Campaniles in Italien erinnert. Ebenfalls im Nordwesten wurde 2001 ein großer achteckiger Turm hinzugefügt, der als Empfang für die Öffentlichkeit des Rathauses dient. Ich stelle fest, dass selbst in diesem neueren Teil alle Mauern die gleichen Sandstein-/Feuersteinmuster des Wohnhauses aufweisen, wodurch eine schöne Homogenität des Gebäudekomplexes entsteht. Schließlich befinden sich gleich neben dem Zugang zum Rathaus die ehemaligen Stallungen. Mein Besuch neigt sich dem Ende zu. Ich gönne mir noch einen kleinen Spaziergang durch den Park mit seinen eleganten Bäumen und mache mich dann auf den Weg zum Ausgang, wo ich ein herrliches ländliches Erbe mit Geschichte und Musik hinter mir lasse.
Dutch
Nieuwsgierig om buiten de gebaande paden van het historisch erfgoed te treden, ging ik op zoek naar monumenten die we dagelijks passeren langs onze departementale of nationale wegen.
De priorij van Rouxmesnil-Bouteilles, gelegen nabij Dieppe aan de Albasten kust, is een opmerkelijk monument door zijn architectuur. Het departement Seine-Maritime, dat zijn landelijk erfgoed wil promoten, heeft zijn "Label Patrimoine Rural" toegekend aan de priorij van Rouxmesnil-Bouteilles voor haar architecturale en historische kwaliteiten.
Deze voormalige priorij is nu het gemeentehuis van Rouxmesnil-Bouteilles, een gemeente ontstaan uit de fusie van twee dorpen in 1822.
Op de hoofdweg, die het dorp doorkruist, zie ik links de priorij. Als ik de toegangspoort nader, zie ik een houten bord dat aangeeft dat de plek een geschiedenis heeft.
Ik ben blij informatie te hebben over deze priorij die ik voor me zie, genesteld in een groene omgeving. Het contrast tussen de rood betegelde woning en de lichte tinten zandsteen/flint is erg mooi. De buitengevels zijn opmerkelijk! Het ontwerp van de gevel is regelmatig en completeert de harmonieuze volumetrie van het hele gebouw. Ik kan niet wachten om dichter bij dit prachtige gebouw te komen om alle details te waarderen.
Ik ga de binnenplaats op door de grote poort met smeedijzeren deuren en loop over een boogvormig pad. Ik sta voor een gebouw dat wordt aangemerkt als religieus, misschien vanwege de priorijnaam, maar bij nader inzien doet het meer denken aan een landhuis. Dus ik kan bevestigen dat deze plaats meer dan interessant is voor zijn verleden
De bouw begon in de Renaissance toen de familie d'Hacquenouville een hoofdverblijf bouwde. Een illustere telg, Roger d'Hacquenouville, was kamerheer van de Franse koning Karel VI aan het begin van de 15e eeuw. In 1692 werd er een religieuze gemeenschap gevestigd, en onmiddellijk daarna ging de priorij over in handen van de Jezuïeten, die er tot 1762 bleven. Tijdens de Franse Revolutie werd de priorij verkocht als nationaal bezit. Het verhaal eindigt daar niet, in de 19e eeuw kocht de grootvader van de componist Claude Delvincourt het landgoed. De illustere musicus bleef er tot 1954, toen hij stierf. In 1980 wordt de priorij de thuisbasis van het stadhuis
Na dit historisch intermezzo keer ik terug naar mijn wandeling door dit prachtige gebouw, dat in de loop der tijd door zijn opeenvolgende gastheren is aangepast. Ik stel vast dat bij de verschillende restauraties het massieve silhouet en het inlegwerk van silex en zandsteen, kenmerkend voor het landelijke erfgoed van de regio Dieppe, bewaard zijn gebleven. Als ik een stapje terug doe, ontdek ik de plattegrond van de woning, die rechthoekig is, zoals de mode was tijdens de Renaissance. Het staat op een gewelfde kelder, waarvan de ingang zich rechts van de treden van de rondboogdeur bevindt, met een versierd zandstenen fries. De architectuur van deze priorij is beslist een lust voor het oog. Als ik naar boven kijk, bewonder ik ook de vensters met puntgevels en de oculi die harmonieus in de gevel zijn aangebracht, evenals de dakkapellen in Anglo-Normandische stijl. Door mijn nieuwsgierigheid ga ik kijken wat er aan de achterkant van het gebouw verborgen is en daar ontdek ik een vierkante toren die me doet denken aan de typische Italiaanse campaniles. Nog steeds in het noordwesten werd in 2001 een grote achthoekige toren toegevoegd, die dienst doet als ontvangstruimte voor het stadhuis. Ik merk op dat zelfs op dit recente deel alle muren dezelfde zandsteen/flint motieven van de woning herhalen, waardoor een mooie homogeniteit van het gebouwde ensemble ontstaat. Tenslotte bevinden zich vlak naast de toegang tot het stadhuis de oude stallen. Mijn bezoek loopt ten einde. Ik gun mezelf nog een kleine rondgang door het park met zijn sierlijke bomen en ga naar de uitgang, een prachtig landelijk erfgoed, doordrenkt van geschiedenis en muziek, achter me latend.
Español
Con la curiosidad de salir de los caminos del patrimonio histórico, fui a conocer monumentos que pasamos todos los días por nuestras carreteras departamentales o nacionales.
Situado cerca de Dieppe, en la costa de Alabastro, el priorato de Rouxmesnil-Bouteilles es un monumento notable por su arquitectura. El Departamento de Seine-Maritime, deseoso de poner en valor su patrimonio rural, ha concedido su "Sello de Patrimonio Rural" al priorato de Rouxmesnil-Bouteilles por sus cualidades arquitectónicas e históricas.
Este antiguo priorato se ha convertido en el ayuntamiento de Rouxmesnil-Bouteilles, municipio nacido de la fusión de dos pueblos en 1822.
En la carretera principal, cruzando el pueblo, veo el priorato a mi izquierda. Al acercarme a la puerta de entrada, veo un cartel de madera que indica que el lugar ha sido etiquetado con una historia.
Estoy muy contento de tener información sobre este priorato que veo ante mí, enclavado en un entorno verde. El contraste entre la vivienda de tejas rojas y los tonos claros del conjunto de arenisca y sílex es de lo más bonito. Los revestimientos exteriores son notables El diseño de la fachada es regular y completa la volumetría armoniosa de todo el edificio. Estoy deseando acercarme a este magnífico edificio para apreciar todos los detalles.
Entro en el patio a través de la gran puerta de hierro forjado y camino por un sendero arqueado. Estoy ante un edificio que se clasifica como religioso, quizá por su nombre de priorato, pero que, al examinarlo de cerca, se parece más a una casa solariega. Así que puedo confirmar que este lugar es más que interesante por su pasado
La construcción comenzó en el Renacimiento, cuando la familia d'Hacquenouville construyó una residencia principal, uno de cuyos miembros ilustres, Roger d'Hacquenouville, fue chambelán del rey Carlos VI de Francia a principios del siglo XV. En 1692 se estableció allí una comunidad religiosa, e inmediatamente después el priorato pasó a manos de los jesuitas, que permanecieron allí hasta 1762. Durante la Revolución Francesa, el priorato fue vendido como propiedad nacional. La historia no termina ahí, en el siglo XIX el abuelo del compositor Claude Delvincourt compró la propiedad. El ilustre músico permaneció allí hasta 1954, cuando murió. En 1980, el priorato se convertirá en la sede del ayuntamiento
Después de este paréntesis histórico, vuelvo a mi paseo por este magnífico edificio, modificado a lo largo del tiempo por sus sucesivos anfitriones. Observo que las distintas restauraciones han conservado su silueta maciza, su marquetería de sílex y arenisca, característica del patrimonio rural de la región de Dieppe. Retrocediendo un poco, descubro la planta de la vivienda, que es rectangular, como estaba de moda en el Renacimiento. Se levanta sobre un sótano abovedado, cuya entrada se encuentra a la derecha de los escalones de la puerta de arco de medio punto, con un friso de arenisca decorado. La arquitectura de este priorato es, sin duda, una fiesta para los ojos. Al mirar hacia arriba, también admiro las ventanas con parteluz y los óculos armoniosamente perforados en la fachada, así como las buhardillas de estilo anglonormando. Mi curiosidad me empuja a ir a ver qué se esconde en la parte trasera del edificio y allí descubro una torre cuadrada que me recuerda a los típicos campaniles italianos. Siempre al noroeste, se añadió en 2001 una gran torre octogonal que sirve de recepción para el Ayuntamiento. Observo que, incluso en esta parte reciente, todos los muros repiten los mismos motivos de arenisca/piedra de la vivienda, creando así una hermosa homogeneidad del conjunto construido. Por último, justo al lado del acceso al Ayuntamiento, se encuentran las antiguas caballerizas. Mi visita está llegando a su fin. Me permito otro pequeño recorrido por el parque con sus elegantes árboles y me dirijo a la salida, dejando atrás un espléndido patrimonio rural, cargado de historia y música.
Italiano
Curioso di uscire dai sentieri battuti del patrimonio storico, sono andato a conoscere monumenti che passiamo ogni giorno lungo le nostre strade dipartimentali o nazionali.
Situato vicino a Dieppe, sulla costa dell'Alabastro, il priorato di Rouxmesnil-Bouteilles è un monumento notevole per la sua architettura. Il Dipartimento di Seine-Maritime, desideroso di promuovere il proprio patrimonio rurale, ha assegnato il "Label del patrimonio rurale" al priorato di Rouxmesnil-Bouteilles per le sue qualità architettoniche e storiche.
Questo antico priorato è oggi diventato il municipio di Rouxmesnil-Bouteilles, un comune nato dalla fusione di due villaggi nel 1822.
Sulla strada principale, attraversando la città, vedo il monastero alla mia sinistra. Quando mi avvicino al cancello d'ingresso, vedo un cartello di legno che indica che il luogo è stato etichettato con una storia.
Sono molto felice di avere informazioni su questo monastero che vedo davanti a me, immerso nel verde. Il contrasto tra l'abitazione a tegole rosse e le tonalità chiare dell'assemblaggio di arenaria e selce è molto bello. I rivestimenti esterni sono notevoli! Il disegno della facciata è regolare e completa la volumetria armoniosa dell'intero edificio. Sono ansioso di avvicinarmi a questo magnifico edificio per apprezzarne tutti i dettagli.
Entro nel cortile attraverso il grande cancello con le porte in ferro battuto e percorro un sentiero ad arco. Mi trovo di fronte a un edificio che viene classificato come edificio religioso, forse a causa del nome del priorato, ma che a un'analisi più attenta sembra più una casa padronale. Posso quindi confermare che questo luogo è più che interessante per il suo passato
La costruzione iniziò nel Rinascimento, quando la famiglia d'Hacquenouville costruì una residenza principale, un illustre membro della quale, Roger d'Hacquenouville, fu ciambellano del re di Francia Carlo VI all'inizio del XV secolo. Nel 1692 vi si stabilì una comunità religiosa e subito dopo il priorato passò nelle mani dei gesuiti che vi rimasero fino al 1762. Durante la Rivoluzione francese il priorato fu venduto come proprietà nazionale. La storia non finisce qui, nel XIX secolo il nonno del compositore Claude Delvincourt acquistò la proprietà. L'illustre musicista vi rimase fino al 1954, quando morì. Nel 1980, il priorato diventerà la sede del municipio
Dopo questa parentesi storica, torno a passeggiare in questo magnifico edificio, modificato nel tempo dai suoi ospiti successivi. Noto che i vari restauri hanno preservato la sua sagoma massiccia, il suo intarsio di selce e arenaria, caratteristico del patrimonio rurale della regione di Dieppe. Facendo un passo indietro, scopro la pianta dell'abitazione che è rettangolare, come era di moda nel Rinascimento. Sorge su una cantina a volta, il cui ingresso si trova a destra dei gradini della porta ad arco a tutto sesto, con fregio decorato in arenaria. L'architettura di questo monastero è una vera festa per gli occhi. Alzando lo sguardo, ammiro anche le bifore e gli oculi armoniosamente traforati sulla facciata, nonché gli abbaini in stile anglo-normanno. La mia curiosità mi spinge ad andare a vedere cosa si nasconde sul retro dell'edificio e lì scopro una torre quadrata che mi ricorda i tipici campanili italiani. Sempre a nord-ovest, nel 2001 è stata aggiunta una grande torre ottagonale che funge da reception per il Municipio. Noto che anche in questa parte recente, tutti i muri ripetono gli stessi motivi di arenaria e selce dell'abitazione, creando così una bella omogeneità dell'insieme costruito. Infine, proprio accanto all'accesso al Municipio, si trovano le vecchie scuderie. La mia visita sta per terminare. Mi concedo un altro piccolo giro del parco con i suoi eleganti alberi e mi dirigo verso l'uscita, lasciandomi alle spalle uno splendido patrimonio rurale, ricco di storia e di musica.