Aqueduc Romain – Jouy-aux-Arches

A une dizaine de kilomètres au sud de Metz sont encore visibles 17 arches du grand aqueduc. Il franchissait la Moselle pour alimenter en eau la capitale des Médiomatriques depuis Gorze. Ce monument de 110 piles, dont les plus élevées atteignaient 25 mètres de hauteur et d'une longueur de 1128 mètres reliant les deux rives de la Moselle, ne constituait que la partie aérienne du tracé de 22 kilomètres de la canalisation, amenant les eaux depuis Gorze jusqu'aux thermes, fontaines et naumachies de Metz. Il date selon toute vraisemblance du début du IIème siècle. A Jouy subsiste la partie la mieux conservée. C'est un tronçon de 17 piles reliées entre elles par 16 arches. La conduite d'eau passait au sommet de l'aqueduc. Elle suivait une pente qui, en certains endroits, n'excède pas un millimètre par mètre. Les bassins de réception remplissaient trois fonctions : changement de direction de la conduite ; bassin de décantation et d'épuration ; lieu de culte. Une grande originalité du pont-aqueduc réside dans l'existence d'une double conduite, facilitant les travaux d'entretien. L'ensemble est un travail soigné de petit appareil, de moellons de calcaire soigneusement taillés et assemblés avec un mortier de chaux. Les briques sont d'argile locale. Lors des restaurations du 19ème siécle, on a monté quelques piliers de briques rouges, facilement repérables. En faisant quelques pas vers la côte, le long des arches, on accède à un bassin de réception dégagé en 1860, qui reliait la partie aérienne à la partie souterraine. De forme circulaire, il recevait les eaux par un double canal. Visites possibles avec les guides de l'Office de Tourisme de Metz.

About ten kilometres south of Metz, 17 arches of the great aqueduct are still visible. It crossed the Moselle to supply water to the capital of the Mediomatriques from Gorze. This monument of 110 piers, the highest of which were 25 metres high and 1128 metres long, linking the two banks of the Moselle, was only the aerial part of the 22-kilometre-long route of the pipeline, bringing water from Gorze to the thermal baths, fountains and naumachies of Metz. It probably dates from the beginning of the 2nd century. The best preserved part remains in Jouy. It is a section of 17 piers linked together by 16 arches. The water pipe passed at the top of the aqueduct. It followed a slope which, in some places, does not exceed one millimetre per metre. The receiving basins fulfilled three functions: change of direction of the pipe; settling and purification basin; place of worship. A great originality of the aqueduct bridge lies in the existence of a double conduit, facilitating maintenance work. The whole is a careful work of small apparatus, carefully cut limestone rubble and assembled with a lime mortar. The bricks are made of local clay. During the restorations of the 19th century, a few red brick pillars were erected, easily spotted. By taking a few steps towards the coast, along the arches, one reaches a reception basin cleared in 1860, which connected the aerial part to the underground part. Circular in shape, it received water through a double channel. Visits are possible with guides from the Metz Tourist Office.

Etwa zehn Kilometer südlich von Metz sind noch 17 Bögen des großen Aquädukts zu sehen. Er überquerte die Mosel, um die Hauptstadt der Mediomatriker von Gorze aus mit Wasser zu versorgen. Dieses Monument aus 110 Pfeilern, von denen die höchsten 25 Meter hoch waren, und einer Länge von 1128 Metern, das beide Moselufer miteinander verband, bildete nur den oberirdischen Teil der 22 Kilometer langen Wasserleitung, die das Wasser von Gorze zu den Thermen, Brunnen und Naumachien in Metz brachte. Sie stammt aller Wahrscheinlichkeit nach aus dem frühen zweiten Jahrhundert. In Jouy ist der am besten erhaltene Teil erhalten geblieben. Es handelt sich um einen Abschnitt mit 17 Pfeilern, die durch 16 Bögen miteinander verbunden sind. Die Wasserleitung verlief an der Spitze des Aquädukts. Sie folgte einem Gefälle, das an manchen Stellen nicht mehr als einen Millimeter pro Meter betrug. Die Auffangbecken erfüllten drei Funktionen: Richtungsänderung der Wasserleitung; Absetz- und Reinigungsbecken; Kultstätte. Eine große Originalität der Aquäduktbrücke besteht darin, dass es eine doppelte Leitung gibt, was die Wartungsarbeiten erleichtert. Das Ganze ist eine sorgfältige Arbeit aus kleinen Apparaten, sorgfältig behauenen Kalksteinbruchsteinen, die mit Kalkmörtel zusammengefügt wurden. Die Ziegel sind aus lokalem Ton. Bei den Restaurierungsarbeiten im 19. Jahrhundert wurden einige Säulen aus roten Backsteinen aufgestellt, die leicht zu erkennen sind. Wenn man ein paar Schritte in Richtung Küste geht, gelangt man entlang der Bögen zu einem 1860 freigelegten Auffangbecken, das den oberirdischen Teil mit dem unterirdischen Teil verband. Es hatte eine runde Form und empfing das Wasser über einen doppelten Kanal. Besuche sind mit den Führern des Office de Tourisme de Metz möglich.

Ongeveer tien kilometer ten zuiden van Metz zijn nog 17 bogen van het grote aquaduct zichtbaar. Hij stak de Moezel over om de Mediomatische hoofdstad te voorzien van water uit Gorze. Dit monument van 110 pieren, waarvan de hoogste 25 meter hoog en 1128 meter lang waren, die de twee oevers van de Moezel met elkaar verbonden, was slechts het luchtgedeelte van de 22 kilometer lange pijpleiding, die het water van Gorze naar de thermen, fonteinen en naumachies van Metz bracht. Naar alle waarschijnlijkheid dateert het uit het begin van de 2e eeuw. In Jouy blijft het best bewaarde deel over. Het is een sectie van 17 pijlers verbonden door 16 bogen. De waterleiding liep langs de bovenkant van het aquaduct. Het volgde een helling die op sommige plaatsen niet meer dan één millimeter per meter bedroeg. De opvangbekkens hadden drie functies: het veranderen van de leiding; een bezink- en zuiveringsbekken; een plaats van aanbidding. Een grote originaliteit van het brug-aquaduct is het bestaan van een dubbele pijp, die onderhoudswerkzaamheden vergemakkelijkt. Het geheel is een nauwgezet werk van kleine eenheden, van kalksteenpuin dat zorgvuldig is gehakt en samengevoegd met kalkmortel. De bakstenen zijn gemaakt van plaatselijke klei. Tijdens de 19e-eeuwse restauraties werden enkele zuilen van rode baksteen opgericht, die gemakkelijk herkenbaar zijn. Door een paar stappen in de richting van de kust te zetten, langs de bogen, komt men bij een in 1860 ontruimd ontvangstbassin, dat het bovengrondse deel met het ondergrondse deel verbond. Rond van vorm, ontving het water via een dubbel kanaal. Bezoeken zijn mogelijk met de gidsen van het toeristenbureau van Metz.

A unos diez kilómetros al sur de Metz, todavía son visibles 17 arcos del gran acueducto. Cruzaba el Mosela para abastecer de agua a la capital mediomátrica desde Gorze. Este monumento de 110 pilares, el más alto de los cuales tenía 25 metros de altura y 1128 metros de longitud, que unía las dos orillas del Mosela, no era más que la parte aérea de la tubería de 22 kilómetros de longitud que llevaba el agua de Gorze a las termas, fuentes y naumachies de Metz. Con toda probabilidad, data de principios del siglo II. En Jouy, queda la parte mejor conservada. Se trata de una sección de 17 pilares conectados por 16 arcos. La tubería de agua corría por la parte superior del acueducto. Seguía una pendiente que en algunos lugares no superaba un milímetro por metro. Las cuencas de captación tenían tres funciones: cambio de dirección de la tubería; cuenca de decantación y purificación; lugar de culto. Una gran originalidad del puente-acueducto es la existencia de una doble tubería, que facilita las labores de mantenimiento. El conjunto es un minucioso trabajo de pequeñas unidades, de escombros de piedra caliza cuidadosamente cortados y ensamblados con mortero de cal. Los ladrillos son de arcilla local. Durante las restauraciones del siglo XIX, se levantaron algunos pilares de ladrillo rojo, que son fácilmente identificables. Dando unos pasos hacia la costa, a lo largo de los arcos, se llega a una dársena de recepción, despejada en 1860, que conectaba la parte aérea con la subterránea. De forma circular, recibía el agua a través de un doble canal. Las visitas son posibles con los guías de la Oficina de Turismo de Metz.

A circa dieci chilometri a sud di Metz sono ancora visibili 17 arcate del grande acquedotto. Attraversava la Mosella per rifornire la capitale mediomatrica con l'acqua di Gorze. Questo monumento di 110 piloni, i più alti dei quali erano alti 25 metri e lunghi 1128 metri, che collegava le due sponde della Mosella, era solo la parte aerea della conduttura lunga 22 chilometri che portava l'acqua da Gorze alle terme, alle fontane e alle naumachie di Metz. Con ogni probabilità, risale all'inizio del II secolo. A Jouy è rimasta la parte meglio conservata. Si tratta di una sezione di 17 pilastri collegati da 16 archi. Il tubo dell'acqua correva lungo la parte superiore dell'acquedotto. Seguiva una pendenza che in alcuni punti non superava il millimetro per metro. I bacini di raccolta avevano tre funzioni: cambio di direzione del tubo; bacino di decantazione e depurazione; luogo di culto. Una grande originalità del ponte-acquedotto è l'esistenza di un doppio tubo, che facilita i lavori di manutenzione. L'insieme è un lavoro meticoloso di piccole unità, di calcare tagliato con cura e assemblato con malta di calce. I mattoni sono fatti di argilla locale. Durante i restauri del XIX secolo sono stati eretti alcuni pilastri in mattoni rossi, facilmente identificabili. Facendo qualche passo verso la costa, lungo le arcate, si arriva a un bacino di raccolta, che fu sgomberato nel 1860, e che collegava la parte fuori terra a quella sotterranea. Di forma circolare, riceveva l'acqua attraverso un doppio canale. Le visite sono possibili con le guide dell'Ufficio del Turismo di Metz.