Alors on danse! La belle au bois dormant – 19-11-2025 – Pau

Dans cette relecture contemporaine, La Belle au bois dormant se libère des artifices féériques et des stéréotypes d’un conte figé. Elle plonge dans un univers fantasmagorique, à la frontière du rêve, de l’ombre et de la lumière, comme un hommage à l’imaginaire de Tim Burton. Ici, elles sont toutes des belles endormies. Et nous, tous des princes, porteurs d’histoires, de blessures, de métamorphoses. Il ne s’agit plus d’attendre un baiser pour exister. Il s’agit de traverser l’attente, d’habiter le temps suspendu, de se réveiller à soi-même. Par soi-même. Le corps devient langage. Chaque souffle, chaque tension, chaque silence dessine un voyage intérieur. Les gestes racontent ce que les mots taisent. Chaque corps devient un rêve en mouvement, le reflet d’un monde en pleine mutation. La scène, elle, un territoire aux mille possibles. Chorégraphie : Jean-Philippe Dury

In this contemporary retelling, Sleeping Beauty is freed from the fairy-tale artifice and stereotypes of a frozen tale. It plunges into a phantasmagorical universe, on the border of dreams, light and shadow, as a tribute to Tim Burton?s imagination. Here, they are all sleeping beauties. And we are all princes, bearers of stories, wounds and metamorphoses. It's no longer a question of waiting for a kiss to exist. It's about getting through the wait, living in suspended time, waking up to yourself. By oneself. The body becomes language. Every breath, every tension, every silence traces an inner journey. Gestures tell what words fail to say. Each body becomes a dream in motion, the reflection of a world in the throes of changing. As for the stage, it's a land of a thousand possibilities. Choreography: Jean-Philippe Dury

In dieser zeitgenössischen Neuinterpretation befreit sich Dornröschen von den märchenhaften Kunstgriffen und Stereotypen eines erstarrten Märchens. Sie taucht in eine Fantasiewelt ein, an der Grenze zwischen Traum, Licht und Schatten, eine Hommage an die Fantasiewelt von Tim Burton. Hier sind sie alle schlafende Schönheiten. Und wir sind alle Prinzen, Träger von Geschichten, Verletzungen und Metamorphosen. Es geht nicht mehr darum, auf einen Kuss zu warten, um zu existieren. Es geht darum, die Wartezeit zu überbrücken, die angehaltene Zeit zu bewohnen, zu sich selbst aufzuwachen. Durch sich selbst. Der Körper wird zur Sprache. Jeder Atemzug, jede Spannung, jede Stille zeichnet eine innere Reise. Die Gesten erzählen, was die Worte verschweigen. Jeder Körper wird zu einem Traum in Bewegung, zum Spiegelbild einer Welt im Wandel eines sich wandelnden Bildes. Die Bühne hingegen ist ein Te

In deze hedendaagse hervertelling wordt Doornroosje bevrijd van de sprookjesachtige kunstgrepen en stereotypen van een bevroren sprookje. Het stort zich in een fantasmagorische wereld, op de grens van dromen, licht en schaduw, als een eerbetoon aan de verbeelding van Tim Burton. Hier zijn het allemaal slapende schoonheden. En wij zijn allemaal prinsen, dragers van verhalen, wonden en metamorfoses. Het gaat niet langer om het wachten op een kus. Het gaat over het doorstaan van het wachten, leven in opgeschorte tijd, wakker worden tot jezelf. Door jezelf. Het lichaam wordt taal. Elke ademhaling, elke spanning, elke stilte traceert een innerlijke reis. Gebaren vertellen wat woorden niet zeggen. Elk lichaam wordt een droom in beweging, de weerspiegeling van een wereld die aan het veranderen is aan het veranderen. Het podium is een land van duizend mogelijkheden. Choreografie: Jean-Phili

En esta nueva versión contemporánea, la Bella Durmiente se libera de los artificios y estereotipos de un cuento de hadas congelado. Se sumerge en un mundo fantasmagórico, en la frontera entre los sueños, la luz y la sombra, como un homenaje a la imaginación de Tim Burton. Aquí, todas son bellezas durmientes. Y todos somos príncipes, portadores de historias, heridas y metamorfosis. Ya no se trata de esperar a que exista un beso. Se trata de superar la espera, de vivir en un tiempo suspendido, de despertar a uno mismo. Por uno mismo. El cuerpo se convierte en lenguaje. Cada respiración, cada tensión, cada silencio trazan un viaje interior. Los gestos cuentan lo que las palabras no logran decir. Cada cuerpo se convierte en un sueño en movimiento, el reflejo de un mundo en trance de cambio. El escenario es una tierra de mil posibilidades. Coreografía: Jean-Philippe Dury

In questa rivisitazione contemporanea, la Bella Addormentata è liberata dagli artifici fiabeschi e dagli stereotipi di una favola congelata. Si immerge in un mondo fantasmagorico, al confine tra sogno, luce e ombra, come un omaggio all'immaginazione di Tim Burton. Qui sono tutte bellezze addormentate. E noi siamo tutti principi, portatori di storie, ferite e metamorfosi. Non si tratta più di aspettare che un bacio esista. Si tratta di superare l'attesa, di vivere in un tempo sospeso, di svegliarsi con se stessi. Da se stessi. Il corpo diventa linguaggio. Ogni respiro, ogni tensione, ogni silenzio traccia un viaggio interiore. I gesti raccontano ciò che le parole non riescono a dire. Ogni corpo diventa un sogno in movimento, il riflesso di un mondo che sta cambiando cambiamento. Il palcoscenico è una terra dalle mille possibilità. Coreografia: Jean-Philippe Dury