Théâtre : Groupe Anamorphose – "Demande à Alma !" – 27-02-2026 – Sadirac

Tour B, 12e étage, appartement 6. Chez Alma, ce n’est plus un appartement : c’est une place publique ! Ça entre et ça sort constamment. Pour rendre un service, ou lui en demander. À 80 ans sa porte est toujours ouverte. D’ailleurs aujourd’hui, elle n’a pas de porte : elle l’a prêtée à une voisine pour rallonger la table au mariage de sa fille. Alma, elle est tellement sollicitée qu’elle n’a pas le temps de se lever de son fauteuil. Et de toute façon, Alma, elle ne peut plus se lever. Ses jambes l’ont abandonnée. Mais ça, elle le cache : elle a trop peur que sa fille l’envoie à l’EHPAD. Et puis tous ces gens, ils feraient quoi, sans Alma ? Et Alma, elle serait quoi, sans eux ? Les habitants de la cité se succèdent dans une mise en scène tournoyante ; dans l’attente de conseils, ou bien simplement d’une oreille attentive, ils défilent en farandole dans le salon d’Alma.

Tower B, 12th floor, apartment 6. At Alma?s, it?s no longer an apartment: it?s a public square! People are constantly coming and going. To do a favor, or to ask one. At 80, her door is always open. In fact, today she doesn't even have a door: she lent it to a neighbor to extend the table at her daughter's wedding. Alma is so busy that she doesn't have time to get out of her chair. And anyway, Alma can't get up anymore. Her legs have given up on her. But she hides this: she's too afraid that her daughter will send her to an old people's home. And what would all these people do without Alma? And what would Alma be without them? The inhabitants of the housing estate follow one another in a whirling scene; waiting for advice, or simply for an attentive ear, they parade in farandole through Alma?s living room.

Tour B, 12. Stock, Wohnung 6. Bei Alma ist es keine Wohnung mehr: Es ist ein öffentlicher Platz! Hier geht ständig jemand ein und aus. Um ihr einen Gefallen zu tun oder sie um einen zu bitten. Mit 80 Jahren steht ihre Tür immer noch offen. Heute hat sie gar keine Tür mehr: Sie hat sie einer Nachbarin geliehen, um den Tisch bei der Hochzeit ihrer Tochter zu verlängern. Alma ist so beschäftigt, dass sie keine Zeit hat, aus ihrem Sessel aufzustehen. Und überhaupt, Alma, sie kann nicht mehr aufstehen. Ihre Beine haben sie verlassen. Sie hat Angst, dass ihre Tochter sie in ein Pflegeheim schickt. Was würden all diese Menschen ohne Alma tun? Und was wäre Alma ohne sie? Sie warten auf Ratschläge oder einfach nur auf ein offenes Ohr und marschieren durch Almas Wohnzimmer.

Toren B, 12e verdieping, flat 6. Bij Alma is het niet langer een flat: het is een openbaar plein! Mensen komen en gaan. Om haar een plezier te doen, of om haar er een te vragen. Op haar 80ste staat haar deur altijd open. Vandaag heeft ze niet eens een deur: ze heeft hem uitgeleend aan een buurman om de tafel uit te breiden op de bruiloft van haar dochter. Alma heeft het zo druk dat ze geen tijd heeft om uit haar stoel te komen. En trouwens, Alma kan niet meer opstaan. Haar benen hebben het opgegeven. Maar ze verbergt dit: ze is te bang dat haar dochter haar naar een bejaardentehuis zal sturen. En wat zouden al die mensen zonder Alma moeten? En wat zou Alma zijn zonder hen? De bewoners van de woonwijk volgen elkaar op in een wervelende scène; wachtend op advies of gewoon op een luisterend oor paraderen ze in een farandole door Alma's woonkamer.

Torre B, planta 12, piso 6. En Alma's, ya no es un piso: ¡es una plaza pública! La gente va y viene constantemente. Para hacerle un favor o para pedírselo. A sus 80 años, su puerta está siempre abierta. De hecho, hoy ni siquiera tiene puerta: se la ha prestado a una vecina para alargar la mesa en la boda de su hija. Alma está tan ocupada que no tiene tiempo de levantarse de la silla. Además, Alma ya no puede levantarse. Sus piernas la han abandonado. Pero lo oculta: tiene demasiado miedo de que su hija la envíe a una residencia de ancianos. ¿Y qué haría toda esa gente sin Alma? ¿Y qué sería de Alma sin ellos? Los habitantes de la urbanización se suceden en una escena arremolinada; a la espera de un consejo, o simplemente de un oído atento, desfilan en un farandul por el salón de Alma.

Torre B, 12° piano, appartamento 6. Da Alma non è più un appartamento: è una piazza pubblica! La gente va e viene in continuazione. Per farle un favore o per chiedergliene uno. A 80 anni, la sua porta è sempre aperta. Anzi, oggi non ha nemmeno una porta: l'ha prestata a un vicino per allungare il tavolo al matrimonio della figlia. Alma è così impegnata che non ha il tempo di alzarsi dalla sedia. E comunque Alma non riesce più ad alzarsi. Le gambe le hanno ceduto. Ma lo nasconde: ha troppa paura che sua figlia la mandi in un ospizio. E cosa farebbero tutte queste persone senza Alma? E cosa sarebbe Alma senza di loro? Gli abitanti del complesso residenziale si susseguono in una scena vorticosa; in attesa di un consiglio o semplicemente di un orecchio attento, sfilano in una farandola nel salotto di Alma.