Description
Pode Ser illustre le désarroi d'être au monde et de n'être que soi. L’interprète s’engage seule dans un dialogue brut, à travers différents langages chorégraphiques, a` la recherche des identités multiples qui constituent la personne. C’est toi qu’on adore est un cri d’espoir ou` le corps exulte ce qu’il a de plus cher, cette pulsion de vie qui nous tient debout. Elles sont deux mais pourraient être cent ou mille. Ensemble, elles s’élancent bancales, malades ou parfois heureuses, et s’engagent peut-être pour le meilleur mais probablement pour le pire. Contre elles une adversité´ que l’on devine mais dont on ne sait rien. Debout, immobiles, face au public, cinq femmes essuient leurs joues inondées de larmes. De quel chagrin sont-elles porteuses ? Leur appartient-il ? Avec Bou¿ées, Leïla Ka imagine comment panser « l’inguérissable » : l’accueillir afin de parvenir à le transformer en vecteur de puissance et en relance de vie. Leïla Ka « est la jeune chorégraphe la plus présente à l’affiche actuellement avec plus d’une centaine de dates annuelles. » (Le Monde) « Elle a su imposer son énergie combative en quelques années. À la fois puissamment théâtrale et d’une redoutable précision, sa danse attrape par les tripes dans une émotion qui est d’autant plus intense qu’elle est portée par un talent monstre et des esthétiques renouvelées. » (CultNews)
English
Pode Ser illustrates the disarray of being in the world and being only oneself. The performer engages alone in a raw dialogue, using a variety of choreographic languages, in search of the multiple identities that make up the individual. C'est toi qu'on adore is a cry of hope, in which the body exults in what it holds most dear, the life drive that keeps us on our feet. There are two of them, but they could be a hundred or a thousand. Together, they set off, wobbly, ill or sometimes happy, and commit themselves perhaps for the best, but probably for the worst. Against them is an adversity that we can only guess at, but know nothing about. Standing motionless, facing the audience, five women wipe their tear-drenched cheeks. What sorrow are they carrying? Does it belong to them? With Bou¿ées, Leïla Ka imagines how to heal the "unhealable": to welcome it, so as to transform it into a vector of power and a boost to life. Leïla Ka "is currently the most popular young choreographer, with over a hundred dates a year (Le Monde) "In just a few years, she has imposed her combative energy. At once powerfully theatrical and frighteningly precise, her dance grabs you by the gut with an emotion that is all the more intense for its sheer talent and renewed aesthetics." (CultNews)
Deutsch
Pode Ser illustriert die Verwirrung, in der Welt zu sein und nur man selbst zu sein. Die Darstellerin begibt sich allein in einen rohen Dialog, durch verschiedene choreografische Sprachen, auf der Suche nach den multiplen Identitäten, die eine Person ausmachen. C?est toi qu'on adore ist ein Schrei der Hoffnung, in dem der Körper das, was ihm am liebsten ist, hervorbringt, diesen Lebenstrieb, der uns aufrecht hält. Sie sind zu zweit, könnten aber auch hundert oder tausend sein. Zusammen sind sie wackelig, krank oder manchmal glücklich und engagieren sich vielleicht für das Beste, aber wahrscheinlich für das Schlimmste. Gegen sie steht eine Widrigkeit", die man erahnen, aber nicht kennen kann. Fünf Frauen stehen regungslos vor dem Publikum und wischen sich die Tränen von den Wangen. Welchen Kummer tragen sie in sich? Gehört er ihnen? Mit Bou¿ées stellt sich Leïla Ka vor, wie man das "Unheilbare" verbinden kann: Man muss es annehmen, um es in eine Kraftquelle zu verwandeln und das Leben neu zu beleben. Leïla Ka "ist die junge Choreographin, die derzeit mit über hundert Auftritten pro Jahr am häufigsten zu sehen ist." (Le Monde) "Sie hat es geschafft, ihre kämpferische Energie in wenigen Jahren durchzusetzen. Ihr Tanz ist zugleich kraftvoll theatralisch und von einer furchterregenden Präzision, er packt durch die Eingeweide in einer Emotion, die umso intensiver ist, als sie von einem Monstertalent und erneuerten Ästhetiken getragen wird." (CultNews)
Dutch
Pode Ser illustreert de wanorde van het in de wereld zijn en van het alleen jezelf zijn. De performer gaat alleen een rauwe dialoog aan, gebruikmakend van verschillende choreografische talen, op zoek naar de meervoudige identiteiten waaruit het individu bestaat. C'est toi qu?on adore is een schreeuw om hoop, waarin het lichaam zich verheugt in wat het het dierbaarst vindt, de levensdrift die ons staande houdt. Ze zijn met z'n tweeën, maar het zouden er honderd of duizend kunnen zijn. Samen gaan ze op weg, wankel, ziek of soms gelukkig, en zetten zich in voor het beste, maar waarschijnlijk ook voor het slechtste. Tegenover hen staat een tegenspoed waar we alleen maar naar kunnen gissen, maar waar we niets van weten. Roerloos staan vijf vrouwen met hun gezicht naar het publiek en vegen hun betraande wangen af. Wat voor verdriet dragen ze met zich mee? Welk verdriet dragen ze met zich mee? Hoort het bij hen? Met Bou¿ées stelt Leïla Ka zich voor hoe je het "ongeneeslijke" kunt genezen: het verwelkomen zodat het kan worden getransformeerd in een vector van kracht en een nieuwe kans op leven. Leïla Ka "is momenteel de populairste jonge choreografe met meer dan honderd optredens per jaar" (Le Monde) "In een paar jaar tijd heeft ze haar strijdlustige energie weten op te leggen. Haar dans is tegelijk krachtig theatraal en angstaanjagend precies, en grijpt je bij de lurven met een emotie die des te intenser is door haar pure talent en vernieuwde esthetiek" (CultNews)
Español
Pode Ser ilustra el desconcierto de estar en el mundo y de ser sólo uno mismo. El intérprete entabla en solitario un crudo diálogo, utilizando diferentes lenguajes coreográficos, en busca de las múltiples identidades que conforman al individuo. C'est toi qu?on adore es un grito de esperanza, donde el cuerpo exulta en lo que más aprecia, la pulsión de vida que nos mantiene en pie. Son dos, pero podrían ser cien o mil. Juntos, se ponen en marcha, tambaleantes, enfermos o a veces felices, y se comprometen tal vez para lo mejor, pero probablemente para lo peor. Contra ellos se opone una adversidad que sólo podemos adivinar, pero de la que nada sabemos. De pie, inmóviles, de cara al público, cinco mujeres se secan las mejillas llenas de lágrimas. ¿Qué dolor llevan? ¿Les pertenece? Con Bou¿ées, Leïla Ka imagina cómo curar lo "incurable": acogerlo para que se transforme en un vector de poder y en una nueva oportunidad de vida. Leïla Ka "es actualmente la coreógrafa joven más popular, con más de cien citas al año" (Le Monde) "Ha sabido imponer su energía combativa en pocos años. A la vez poderosamente teatral y temiblemente precisa, su danza te agarra por las entrañas con una emoción que es tanto más intensa por su puro talento y su estética renovada" (CultNews)
Italiano
Pode Ser illustra il disordine dell'essere nel mondo e dell'essere solo se stessi. Il performer si impegna da solo in un dialogo crudo, utilizzando diversi linguaggi coreografici, alla ricerca delle molteplici identità che compongono l'individuo. C'est toi qu'on adore è un grido di speranza, in cui il corpo esulta per ciò che ha di più caro, la spinta vitale che ci tiene in piedi. Sono in due, ma potrebbero essere cento o mille. Insieme partono, traballanti, malati o talvolta felici, e si impegnano forse per il meglio ma probabilmente per il peggio. Contro di loro c'è un'avversità che possiamo solo immaginare, ma di cui non sappiamo nulla. Immobili, rivolte verso il pubblico, cinque donne si asciugano le guance rigate dalle lacrime. Quale dolore portano con sé? Appartiene a loro? Con Bou¿ées, Leïla Ka immagina come guarire l'"incurabile": accoglierlo per trasformarlo in un vettore di forza e in una nuova prospettiva di vita. Leïla Ka "è attualmente la giovane coreografa più popolare con oltre cento date all'anno" (Le Monde) "È riuscita a imporre la sua energia combattiva in pochi anni. Potentemente teatrale e al tempo stesso spaventosamente precisa, la sua danza ti prende per le budella con un'emozione che è ancora più intensa per il suo talento e la sua estetica rinnovata" (CultNews)