Spectacle- Chambre 129 – 25-03-2027 – Saint-Dié-des-Vosges

Un voyage bouleversant au cœur du corps et de la mémoire. Un spectacle sensible et puissant sur la résilience, la vérité et la reconquête de soi. Jeune quadra dynamique, Aline Chevalier perd l’usage de ses jambes du jour au lendemain, sans raison apparente. Hospitalisée, échographiée, biopsiée, scannée, électromyogrammée, piquée, palpée, analysée pendant dix jours, avec patience, humour et résilience, elle devient un objet d’investigations médicales. Abandonnant, entre les mains des spécialistes, son corps meurtri par les réminiscences d’un secret trop longtemps enfoui en elle. Dans le huis clos d’une chambre d’hôpital, Marie Schoenbock signe un texte sincère et viscéral, un texte qui « résonne au départ comme une enquête, un texte joyeux et drôle malgré les inquiétudes, qui traduit l’intensité d’un combat intime à travers le son, la lumière et l’espace. » L’adresse est directe, comme une main tendue vers le spectateur.

A deeply moving journey into the heart of the body and memory. A sensitive and powerful performance about resilience, truth, and rediscovering oneself. Aline Chevalier, a dynamic woman in her early forties, loses the use of her legs from one day to the next, for no apparent reason. Hospitalized, ultrasounded, biopsied, scanned, underwent electromyography, was pricked, palpated, and analyzed for ten days—with patience, humor, and resilience—she becomes the subject of medical investigations. Surrendering, in the hands of the specialists, her body battered by the memories of a secret buried within her for far too long. Behind the closed doors of a hospital room, Marie Schoenbock pens a sincere and visceral text—a text that initially resonates like an investigation, a joyful and funny despite the anxieties, which conveys the intensity of an intimate struggle through sound, light, and space. %BB The address is direct, like a hand reaching out to the audience.

Eine bewegende Reise ins Innere des Körpers und der Erinnerung. Ein einfühlsames und kraftvolles Stück über Widerstandsfähigkeit, Wahrheit und die Wiederentdeckung des eigenen Selbst. Aline Chevalier, eine dynamische Frau in den Vierzigern, verliert von einem Tag auf den anderen ohne ersichtlichen Grund die Kontrolle über ihre Beine. Sie wird ins Krankenhaus eingeliefert, mit Ultraschall untersucht, einer Biopsie unterzogen, gescannt, mit einem Elektromyogramm untersucht, gestochen, abgetastet und analysiert – zehn Tage lang, mit Geduld, Humor und Resilienz – wird sie zum Gegenstand medizinischer Untersuchungen. Sie überlässt ihren Körper den Spezialisten – einen Körper, der von den Erinnerungen an ein Geheimnis gezeichnet ist, das viel zu lange in ihr vergraben war. Hinter den verschlossenen Türen eines Krankenhauszimmers verfasst Marie Schoenbock einen aufrichtigen und eindringlichen Text, der zunächst wie eine Untersuchung anmutet, einen fröhlichen und trotz aller Sorgen humorvoll ist und die Intensität eines inneren Kampfes durch Klang, Licht und Raum zum Ausdruck bringt. %BB Die Ansprache ist direkt, wie eine dem Zuschauer entgegenstreckte Hand.

Een aangrijpende reis naar het hart van het lichaam en het geheugen. Een gevoelige en krachtige voorstelling over veerkracht, waarheid en het hervinden van jezelf. Aline Chevalier, een dynamische vrouw van net veertig, verliest van de ene op de andere dag het gebruik van haar benen, zonder duidelijke reden. Ze wordt opgenomen in het ziekenhuis, ondergaat echo’s, biopsieën, scans, elektromyogram, prikken, palpatie en analyses ondergaan – en dat tien dagen lang, met geduld, humor en veerkracht – wordt ze het onderwerp van medisch onderzoek. Ze geeft zich over, in de handen van de specialisten, haar lichaam gekweld door de herinneringen aan een geheim dat al te lang in haar verborgen lag. Achter gesloten deuren in een ziekenhuiskamer schrijft Marie Schoenbock een oprechte en viscerale tekst, een tekst die aanvankelijk klinkt als een onderzoek, een vrolijke en grappig is ondanks de zorgen, die de intensiteit van een innerlijke strijd weergeeft door middel van geluid, licht en ruimte. %BB De toon is direct, als een hand die naar de toeschouwer wordt uitgestoken.

Un viaje conmovedor al corazón del cuerpo y de la memoria. Un espectáculo sensible y poderoso sobre la resiliencia, la verdad y la reconquista de uno mismo. Aline Chevalier, una joven y dinámica mujer de cuarenta y pocos años, pierde el uso de sus piernas de la noche a la mañana, sin motivo aparente. Ingresada en el hospital, sometida a ecografías, biopsias, tomografías, le hicieron electromiogramas, le pusieron inyecciones, la palparon y la analizaron durante diez días; con paciencia, humor y resiliencia, se convirtió en objeto de investigaciones médicas. Abandonando, en manos de los especialistas, su cuerpo maltrecho por los recuerdos de un secreto que llevaba demasiado tiempo enterrado en su interior. A puerta cerrada en una habitación de hospital, Marie Schoenbock firma un texto sincero y visceral, un texto que «resuena al principio como una investigación», un texto alegre y divertido a pesar de las inquietudes, que transmite la intensidad de una lucha íntima a través del sonido, la luz y el espacio. %BB El mensaje es directo, como una mano tendida hacia el espectador.

Un viaggio commovente nel cuore del corpo e della memoria. Uno spettacolo delicato e intenso sulla resilienza, la verità e la riconquista di sé. Aline Chevalier, una giovane quarantenne dinamica, perde l’uso delle gambe da un giorno all’ altro, senza alcuna ragione apparente. Ricoverata in ospedale, sottoposta a ecografie, biopsie, TAC, sottoposta a elettromiogramma, punture, palpazioni e analisi per dieci giorni, con pazienza, umorismo e resilienza, diventa oggetto di indagini mediche. Abbandonando, nelle mani degli specialisti, il suo corpo martoriato dai ricordi di un segreto sepolto troppo a lungo dentro di lei. A porte chiuse in una stanza d’ospedale, Marie Schoenbock firma un testo sincero e viscerale, un testo che %AB all’inizio risuona come un’inchiesta, un testo gioioso e divertente nonostante le preoccupazioni, che traduce l’intensità di una lotta intima attraverso il suono, la luce e lo spazio. %BB Il tono è diretto, come una mano tesa verso lo spettatore.