RADIONECRO – 06-11-2025 – Toulouse

Devant nous se déploie un espace hybride, entre un étal de boucher, une chapelle où s’empilent les couronnes mortuaires et une loge de théâtre. Des fantômes apparaissent : ils passent, nous parlent, dansent, habitent pour un temps ce lieu qui est le leur. Au fur et à mesure des apparitions, bizarres et familières à la fois, un univers onirique nous apparaît, empli de joie extatique, de cruauté banale, de douceur féroce et de blessures métamorphosées.

A hybrid space unfolds before us, somewhere between a butcher?s stall, a chapel stacked with funeral wreaths and a theater dressing room. Ghosts appear: they pass by, speak to us, dance, inhabiting for a time this place that is theirs. As these strange yet familiar apparitions appear, a dreamlike universe unfolds, filled with ecstatic joy, banal cruelty, ferocious gentleness and transformed wounds.

Vor uns breitet sich ein hybrider Raum aus, zwischen einem Metzgerstand, einer Kapelle, in der sich die Totenkränze stapeln, und einer Theaterloge. Geister erscheinen: Sie kommen vorbei, sprechen mit uns, tanzen und bewohnen für eine gewisse Zeit diesen Ort, der ihr eigener ist. Im Laufe der bizarren und zugleich vertrauten Erscheinungen entsteht ein Traumuniversum voller ekstatischer Freude, banaler Grausamkeit, wilder Sanftheit und verwandelter Wunden.

Er ontvouwt zich een hybride ruimte voor ons, ergens tussen een slagersstal, een kapel volgestapeld met rouwkransen en een theaterkleedkamer. Er verschijnen geesten: ze passeren, praten met ons, dansen, bewonen deze plek die voor even van hen is. Terwijl ze verschijnen, vreemd en vertrouwd tegelijk, ontstaat er een droomwereld vol extatische vreugde, banale wreedheid, woeste zachtheid en getransformeerde wonden.

Ante nosotros se despliega un espacio híbrido, a medio camino entre una carnicería, una capilla repleta de coronas funerarias y un camerino de teatro. Aparecen fantasmas: pasan, nos hablan, bailan, habitan por un tiempo este lugar que es suyo. A medida que aparecen, extraños y familiares al mismo tiempo, surge un mundo onírico, lleno de alegría extática, crueldad banal, dulzura feroz y heridas transformadas.

Davanti a noi si dispiega uno spazio ibrido, a metà strada tra una macelleria, una cappella accatastata di corone funebri e un camerino teatrale. Appaiono i fantasmi: passano, ci parlano, danzano, abitano questo luogo che è loro per un certo tempo. Mentre appaiono, strani e familiari allo stesso tempo, emerge un mondo onirico, pieno di gioia estatica, crudeltà banale, dolcezza feroce e ferite trasformate.