Pierres et argiles – 16-05-2025 – Marseille 6e Arrondissement

Pierres et argiles, Mireille Paulin nous parle : "Longtemps le dessin m'a occupé, des visages, des corps entiers ou pas, mais toujours surgissant sur fond blanc,prémisse certainement au passage à la sculpture. C'est ainsi qu'un beau jour de 1997 j'ai acheté un pain d'argile. Pendant plusieurs annés j'ai fréquenté assidûment l'atelier d'une sculptrice pour apprendre les techniques de modelage d'argile et de sculpture sur pierre. Se confronter à la matière, ses possibles et ses limites, est devenu ma grande affaire. L'argile malléable, sensuelle, se plie, se ploie, s'imprègne de vos mouvements, garde la trace de vos doigts, s'humanise. La pierre, je travaille la stéatite, la pierre donc, dure, irrégulière, impose ses volumes, ses failles et ses faiblesses. Deux dialogues, deux histoires mais toujours un grand plaisir que je souhaite partager en vous présentant quelques pièces."

Stones and clays, Mireille Paulin tells us : "For a long time, I was occupied with drawing, with faces and bodies, whole or otherwise, but always against a white background, certainly a prelude to sculpture. And so, one fine day in 1997, I bought a loaf of clay. For several years, I assiduously attended a sculptor's studio to learn the techniques of clay modelling and stone carving. Confronting the material, its possibilities and its limits, became my main concern. Malleable, sensual clay bends, folds, becomes impregnated with your movements, retains the trace of your fingers, becomes humanized. Stone – I work with steatite – is hard and irregular, imposing its volumes, flaws and weaknesses. Two dialogues, two stories, but always a great pleasure that I'd like to share with you by presenting a few pieces."

Steine und Lehm, Mireille Paulin erzählt : "Lange Zeit hat mich das Zeichnen beschäftigt, Gesichter, ganze Körper oder auch nicht, aber immer tauchten sie auf weißem Hintergrund auf,sicherlich eine Vorstufe zum Übergang zur Skulptur. So kam es, dass ich eines schönen Tages im Jahr 1997 ein Brot aus Ton kaufte. Mehrere Jahre lang besuchte ich regelmäßig das Atelier einer Bildhauerin, um die Techniken des Tonmodellierens und der Steinbildhauerei zu erlernen. Die Konfrontation mit dem Material, seinen Möglichkeiten und Grenzen, wurde zu meiner großen Sache. Der formbare, sinnliche Ton lässt sich biegen und falten, nimmt Ihre Bewegungen auf, behält die Spuren Ihrer Finger und wird menschlich. Der Stein, ich arbeite mit Speckstein, der Stein ist also hart, unregelmäßig, setzt seine Volumen, seine Risse und seine Schwächen durch. Zwei Dialoge, zwei Geschichten, aber immer ein großes Vergnügen, das ich mit Ihnen teilen möchte, indem ich Ihnen einige Stücke vorstelle."

Stenen en klei, Mireille Paulin vertelt over : "Lange tijd hield ik me bezig met tekenen, met gezichten en lichamen, al dan niet in hun geheel, maar altijd tegen een witte achtergrond, wat zeker de eerste stap was op weg naar de beeldhouwkunst. En zo kocht ik op een mooie dag in 1997 een brood klei. Gedurende enkele jaren bezocht ik ijverig een beeldhouwatelier om de technieken van het boetseren in klei en het beeldhouwen in steen te leren. In het reine komen met het materiaal, zijn mogelijkheden en zijn grenzen, werd mijn grootste zorg. De klei is kneedbaar, sensueel, buigt, vouwt, wordt doordrongen van je bewegingen, houdt het spoor van je vingers vast, wordt menselijk. Steen – ik werk met steatiet – is hard en onregelmatig, dringt zijn volumes, gebreken en zwakheden op. Twee dialogen, twee verhalen, maar altijd een groot plezier dat ik met jullie wil delen door een paar stukken voor te stellen

Piedras y arcillas, Mireille Paulin habla de : "Durante mucho tiempo me dediqué al dibujo, con rostros y cuerpos, enteros o no, pero siempre apareciendo sobre un fondo blanco, lo que sin duda fue el primer paso en el camino hacia la escultura. Y así, un buen día de 1997, compré una barra de arcilla. Durante varios años asistí diligentemente al taller de un escultor para aprender las técnicas del modelado en arcilla y la escultura en piedra. Conocer el material, sus posibilidades y sus límites, se convirtió en mi principal preocupación. La arcilla es maleable, sensual, se dobla, se pliega, se impregna de tus movimientos, conserva la huella de tus dedos, se humaniza. La piedra – trabajo con esteatita – es dura e irregular, impone sus volúmenes, sus defectos y sus debilidades. Dos diálogos, dos historias, pero siempre un gran placer que me gustaría compartir con ustedes presentándoles algunas piezas

Pietre e argille, Mireille Paulin parla di : "Per molto tempo mi sono occupata di disegno, con volti e corpi, interi o meno, ma sempre apparsi su uno sfondo bianco, che era certamente il primo passo sulla strada della scultura. Così, un bel giorno del 1997, ho comprato una pila di argilla. Per diversi anni ho frequentato diligentemente lo studio di uno scultore per imparare le tecniche di modellazione dell'argilla e della scultura in pietra. La mia principale preoccupazione è stata quella di entrare in contatto con il materiale, le sue possibilità e i suoi limiti. L'argilla è malleabile, sensuale, si piega, si piega, si impregna dei tuoi movimenti, conserva la traccia delle tue dita, si umanizza. La pietra – io lavoro con la pietra ollare – è dura e irregolare, impone i suoi volumi, i suoi difetti e le sue debolezze. Due dialoghi, due storie, ma sempre un grande piacere che vorrei condividere con voi presentandovi alcuni pezzi