Mot manquant par François Godard – 27-03-2026 – Civray

Solo conte et musique Mot manquant…. Quand on perd ses parents, on est orphelin.e. Quand on perd son amour, on est veuf.ve. Quand on perd son enfant, c’est quoi le mot ? Comment, quand on est un artiste de la parole, affronter un indicible qui n’a même pas de nom… ? Tout le monde porte des deuils, et personne n’en parle. Comment être ensemble, fabriquer du commun, autour de ce trou noir individuel autant que collectif, de ce grand absent de nos espaces partagés ? En mêlant récit intime à la première personne, chansons de création, explorations scéniques, rituels et contes traditionnels sur la mort et le deuil, François Godard tente de trouver quelque chose à répondre à ces étranges questions. Quelque chose entre le partage de la douleur intime et la reconstruction collective…

Solo storytelling and music Missing word…. When you lose your parents, you're an orphan. When you lose your love, you're a widower. When you lose your child, what's the word? How, when you're an artist of the spoken word, can you face up to something unspeakable that doesn't even have a name? Everyone grieves, but no one talks about it. How can we come together, build something common, around this individual and collective black hole, this great absentee of our shared spaces? Mixing intimate first-person accounts, creative songs, stage explorations, rituals and traditional tales about death and mourning, François Godard attempts to find an answer to these strange questions. Something between sharing intimate pain and collective reconstruction…

Solo Erzählung und Musik Fehlendes Wort…. Wenn man seine Eltern verliert, ist man eine Waise. Wenn man seine Liebe verliert, ist man verwitwet. Wenn man sein Kind verliert, was ist das Wort? Wie kann man sich als Sprachkünstler mit dem Unaussprechlichen auseinandersetzen, das nicht einmal einen Namen hat? Jeder trägt Trauer, aber niemand spricht darüber. Wie können wir zusammen sein und Gemeinsamkeiten schaffen, um dieses individuelle und kollektive schwarze Loch, diesen großen Abwesenden in unseren gemeinsamen Räumen, zu überwinden? Durch eine Mischung aus intimer Ich-Erzählung, selbstgeschriebenen Liedern, szenischen Erkundungen, Ritualen und traditionellen Erzählungen über Tod und Trauer versucht François Godard, eine Antwort auf diese seltsamen Fragen zu finden. Etwas zwischen dem Teilen des intimen Schmerzes und dem kollektiven Wiederaufbau…

Solo verhalen vertellen en muziek Vermist woord…. Als je je ouders verliest, ben je een wees. Als je je liefde verliest, ben je weduwnaar. Als je je kind verliest, wat is dan het woord? Hoe kun je als artiest van het gesproken woord iets onuitsprekelijks onder ogen zien dat niet eens een naam heeft? Iedereen rouwt, maar niemand praat erover. Hoe kunnen we samenkomen en iets gemeenschappelijks opbouwen rond dit individuele en collectieve zwarte gat, deze grote afwezige in onze gedeelde ruimten? Door het mengen van intieme persoonlijke verhalen, creatieve liedjes, podiumverkenningen, rituelen en traditionele verhalen over dood en rouw, probeert François Godard een antwoord te vinden op deze vreemde vragen. Iets tussen het delen van intieme pijn en collectieve reconstructie…

Cuentacuentos y música en solitario Palabra perdida…. Cuando pierdes a tus padres, eres huérfano. Cuando pierdes a tu amor, eres viudo. Cuando pierdes a tu hijo, ¿cuál es la palabra? ¿Cómo, cuando eres un artista de la palabra, puedes enfrentarte a algo indecible que ni siquiera tiene nombre? Todo el mundo sufre, pero nadie habla de ello. ¿Cómo podemos unirnos, construir algo común, en torno a este agujero negro individual y colectivo, este gran ausente de nuestros espacios compartidos? Mezclando relatos íntimos en primera persona, canciones creativas, exploraciones escénicas, rituales y cuentos tradicionales sobre la muerte y el duelo, François Godard intenta encontrar una respuesta a estas extrañas preguntas. Algo entre compartir el dolor íntimo y la reconstrucción colectiva…

Racconto e musica in solitaria Parola mancante…. Quando perdi i tuoi genitori, sei un orfano. Quando si perde il proprio amore, si è vedovi. Quando si perde un figlio, qual è la parola? Come si può, quando si è un artista della parola, affrontare qualcosa di indicibile che non ha nemmeno un nome? Tutti soffrono, ma nessuno ne parla. Come possiamo unirci, costruire qualcosa di comune, intorno a questo buco nero individuale e collettivo, questo grande assente dei nostri spazi condivisi? Mescolando racconti intimi in prima persona, canzoni creative, esplorazioni sceniche, rituali e racconti tradizionali sulla morte e sul lutto, François Godard cerca di trovare una risposta a queste strane domande. Qualcosa tra la condivisione del dolore intimo e la ricostruzione collettiva…