La chambre d’eaux Création de Marie Barbottin sur un texte original de Catherine Verlaguet – 27-11-2025 – Chalon-sur-Saône

Aux sons d’une bande sonore performée en direct et des hymnes émancipateurs d’artistes féminines des années 80, cette fable contemporaine nous parle d’une jeune fille née dans une baignoire, le poing en avant, affranchie des injonctions et diktats liés au genre. Le corps campé dans l’évidence de la féminité. Humaine avant tout. S’y pose la question de la possibilité – quel que soit son sexe – de grandir et de se construire dans l’égalité, à contre-courant des normes sociales. Une question adressée à l’ensemble des générations où l’intime rencontre le politique. Manière revendiquée pour la chorégraphe de transmettre son engagement de femme, de mère et d’artiste.

To the sounds of a live soundtrack and the emancipatory anthems of female artists from the 80s, this contemporary fable tells the story of a young girl born in a bathtub, with her fist raised, free from the injunctions and diktats of gender. Her body encased in the evidence of femininity. Human above all. It raises the question of whether it is possible – whatever one's sex – to grow up and develop as an equal, against the grain of social norms. A question addressed to all generations, where the intimate meets the political. It's a way for the choreographer to pass on her commitment as a woman, mother and artist.

Zu den Klängen eines live performten Soundtracks und den emanzipatorischen Hymnen von Künstlerinnen der 80er Jahre erzählt uns diese zeitgenössische Fabel von einem Mädchen, das in einer Badewanne geboren wird, die Faust nach vorne streckt und sich von den mit dem Geschlecht verbundenen Anweisungen und Diktaten befreit. Der Körper ist in der Selbstverständlichkeit der Weiblichkeit gelagert. Vor allem menschlich. Hier wird die Frage gestellt, ob es möglich ist, unabhängig vom Geschlecht gleichberechtigt aufzuwachsen und sich entgegen den gesellschaftlichen Normen zu entwickeln. Eine Frage, die sich an alle Generationen richtet und in der das Intime auf das Politische trifft. Die Choreographin will damit ihr Engagement als Frau, Mutter und Künstlerin vermitteln.

Op de klanken van een live soundtrack en de emancipatoire hymnen van vrouwelijke artiesten uit de jaren 1980 vertelt deze hedendaagse fabel het verhaal van een jong meisje dat geboren wordt in een badkuip, met de vuist omhoog, vrij van de voorschriften en dictaten van het geslacht. Haar lichaam omhuld met het bewijs van vrouwelijkheid. Menselijk boven alles. Het roept de vraag op of het mogelijk is – wat je sekse ook is – om op te groeien en je te ontwikkelen als gelijke, tegen de maatschappelijke normen in. Een vraag aan alle generaties, waar het intieme het politieke ontmoet. Dit is de manier waarop de choreografe uiting geeft aan haar engagement als vrouw, moeder en artieste.

Al son de una banda sonora en directo y de los himnos emancipadores de artistas femeninas de los años 80, esta fábula contemporánea cuenta la historia de una joven nacida en una bañera, con el puño en alto, libre de los mandatos y dictados del género. Su cuerpo envuelto en la evidencia de la feminidad. Humana por encima de todo. Plantea la cuestión de si es posible, sea cual sea el sexo, crecer y desarrollarse como un igual, a contracorriente de las normas sociales. Una pregunta dirigida a todas las generaciones, donde lo íntimo se encuentra con lo político. Es la forma que tiene la coreógrafa de expresar su compromiso como mujer, madre y artista.

Sulle note di una colonna sonora dal vivo e degli inni emancipatori delle artiste degli anni Ottanta, questa favola contemporanea racconta la storia di una ragazza nata in una vasca da bagno, con il pugno alzato, libera dalle ingiunzioni e dai diktat di genere. Il suo corpo è racchiuso nell'evidenza della femminilità. Soprattutto umana. Il film solleva la questione se sia possibile, indipendentemente dal sesso, crescere e svilupparsi da pari a pari, contro le norme sociali. Una domanda rivolta a tutte le generazioni, dove l'intimo incontra il politico. Questo è il modo in cui la coreografa esprime il suo impegno di donna, madre e artista.