Festival d’Art de l’Estran – Enrique Ramirez – 13-09-2025 – Pleumeur-Bodou

Enrique Ramírez est un artiste chilien né en 1979 à Santiago du Chili. Il vit et travaille à Paris. Il a étudié la musique et le cinéma au Chili avant d’intégrer le Studio National des Arts Contemporains-Le Fresnoy (Tourcoing, France) en 2007. Photographe, cinéaste, sculpteur et musicien, il développe un travail de films et d’installations autour de la mer comme espace de mémoire en perpétuel mouvement, espace de projections narratives où le destin du Chili est lié aux voyages, aux conquêtes et aux flux migratoires. Le travail d’Enrique Ramírez se concentre sur la mer, à la fois comme décor historique et fictif. Au Chili, Enrique a souvent navigué avec son père, fabricant de voiles de bateaux sous la dictature de Pinochet. Aujourd’hui, la mer occupe une place essentielle dans son œuvre. Empreinte d’une charge tantôt politique, tantôt poétique, elle est souvent le fil conducteur de récits à la lisière du réel et de la fiction, où elle devient métaphore d’espoir, de voyage et d’exil mais aussi de conquête, de flux migratoire, de perte. 10 banderas Pour le festival de l’Estran, l’artiste chilien Enrique Ramírez présente 10 banderas (10 drapeaux). L’œuvre est une installation visuelle in situ, composée de dix drapeaux noirs imprimés, installés sur le mur de la carrière de Castel Erek, dont la ligne se fond avec celle, au large, de l’horizon. Chaque drapeau porte un fragment d’une phrase poétique, évoquant l’effacement des frontières et la fragilité des identités nationales dans un monde marqué par les migrations, les exils et les pertes. À l’extrémité la plus lointaine, les lignes qui nomment un pays s’effacent comme des empreintes dans le sable. Cette phrase, décomposée en dix parties, se lit depuis le rivage. Le spectateur est invité à scruter le paysage et à recomposer mentalement le message, dans un acte de regard actif et silencieux. La phrase, fragmentée sur chaque drapeau, ne se reconstitue qu’à travers la distance et la patience du regard. Ces dix drapeaux sont autant de balises d’un pays qui n’existe plus, de frontières dissoutes comme des empreintes dans le sable.

Enrique Ramírez is a Chilean artist born in 1979 in Santiago, Chile. He lives and works in Paris. He studied music and cinema in Chile before joining the Studio National des Arts Contemporains-Le Fresnoy (Tourcoing, France) in 2007. As a photographer, filmmaker, sculptor and musician, he has developed a body of films and installations around the sea as a space of memory in perpetual motion, a space of narrative projections in which the destiny of Chile is linked to voyages, conquests and migratory flows. Enrique Ramírez?s work focuses on the sea, both as a historical and fictional setting. In Chile, Enrique often sailed with his father, a sailmaker during the Pinochet dictatorship. Today, the sea plays an essential role in his work. Sometimes politically charged, sometimes poetically so, the sea is often the common thread running through stories that straddle the boundary between fact and fiction, where it becomes a metaphor for hope, travel and exile, but also for conquest, migration and loss. 10 banderas For the Estran festival, Chilean artist Enrique Ramírez presents 10 banderas (10 flags). The work is an in situ visual installation, composed of ten printed black flags, installed on the wall of the Castel Erek quarry, whose line merges with that of the distant horizon. Each flag bears a fragment of a poetic phrase, evoking the erasure of borders and the fragility of national identities in a world marked by migration, exile and loss. At the farthest end, the lines that name a country fade like footprints in the sand. This sentence, broken down into ten parts, can be read from the shore. The viewer is invited to scan the landscape and mentally recompose the message, in an active, silent act of gazing. The sentence, fragmented on each flag, can only be reconstituted through the distance and patience of the gaze. These ten flags are beacons of a country that no longer exists, borders dissolved like footprints in the sand.

Enrique Ramírez ist ein chilenischer Künstler, der 1979 in Santiago de Chile geboren wurde. Er lebt und arbeitet in Paris. Er studierte Musik und Film in Chile, bevor er 2007 in das Studio National des Arts Contemporains-Le Fresnoy (Tourcoing, Frankreich) eintrat. Als Fotograf, Filmemacher, Bildhauer und Musiker entwickelt er eine Arbeit mit Filmen und Installationen rund um das Meer als Raum der Erinnerung in ständiger Bewegung, Raum für narrative Projektionen, in dem das Schicksal Chiles mit Reisen, Eroberungen und Migrationsströmen verbunden ist. Enrique Ramírez' Arbeit konzentriert sich auf das Meer, sowohl als historische als auch als fiktive Kulisse. In Chile segelte Enrique oft mit seinem Vater, der während der Pinochet-Diktatur Segel für Schiffe herstellte. Heute spielt das Meer in seinem Werk eine zentrale Rolle. Es ist politisch und poetisch aufgeladen und dient oft als Leitmotiv für Erzählungen an der Grenze zwischen Realität und Fiktion, in denen es zur Metapher für Hoffnung, Reise und Exil, aber auch für Eroberung, Migrationsströme und Verlust wird. 10 Banderas Für das Festival de l'Estran präsentiert der chilenische Künstler Enrique Ramírez 10 banderas (10 Flaggen). Das Werk ist eine visuelle Installation in situ, die aus zehn schwarzen, bedruckten Flaggen besteht, die an der Wand des Steinbruchs von Castel Erek angebracht sind und deren Linie mit der des Horizonts verschmilzt. Jede Flagge trägt ein Fragment eines poetischen Satzes, der die Verwischung von Grenzen und die Zerbrechlichkeit nationaler Identitäten in einer von Migration, Exil und Verlust geprägten Welt thematisiert. Am äußersten Rand verblassen die Linien, die ein Land benennen, wie Fußabdrücke im Sand. Dieser Satz, der in zehn Teile zerlegt ist, kann vom Ufer aus gelesen werden. Der Betrachter ist eingeladen, die Landschaft zu erkunden und die Botschaft in einem Akt des aktiven und stillen Betrachtens gedanklich wieder zusammenzusetzen. Der Satz, der auf jeder Flagge fragmentiert ist, setzt sich nur durch die Distanz und die Geduld des Betrachters wieder zusammen. Die zehn Flaggen sind Markierungen eines Landes, das es nicht mehr gibt, Grenzen, die sich wie Fußabdrücke im Sand auflösen.

Enrique Ramírez is een Chileense kunstenaar, geboren in 1979 in Santiago de Chile. Hij woont en werkt in Parijs. Hij studeerde muziek en film in Chili voordat hij in 2007 naar de Studio National des Arts Contemporains-Le Fresnoy (Tourcoing, Frankrijk) ging. Als fotograaf, filmmaker, beeldhouwer en muzikant richt hij zich met zijn films en installaties op de zee als een ruimte van het geheugen in voortdurende beweging, een ruimte van narratieve projecties waarin het lot van Chili verbonden is met reizen, veroveringen en migratiestromen. In het werk van Enrique Ramírez staat de zee centraal, zowel als historische als fictieve setting. In Chili zeilde Enrique vaak met zijn vader, een zeilmaker tijdens de dictatuur van Pinochet. Vandaag de dag speelt de zee een essentiële rol in zijn werk. Soms politiek geladen, soms poëtisch, is de zee vaak de rode draad door verhalen die zich bewegen op de grens tussen feit en fictie, waar het een metafoor wordt voor hoop, reizen en ballingschap, maar ook voor verovering, migratie en verlies. 10 banderas Voor het Estran festival presenteert de Chileense kunstenaar Enrique Ramírez 10 banderas (10 vlaggen). Het werk is een site-specifieke visuele installatie bestaande uit tien bedrukte zwarte vlaggen die geïnstalleerd zijn op de muur van de Castel Erek steengroeve, waarvan de lijnen samensmelten met die van de verre horizon. Op elke vlag staat een fragment van een poëtische zin, die het wegvallen van grenzen en de kwetsbaarheid van nationale identiteiten oproept in een wereld die gekenmerkt wordt door migratie, ballingschap en verlies. Aan het uiteinde vervagen de lijnen die een land benoemen als voetafdrukken in het zand. Deze zin, opgedeeld in tien delen, kan vanaf de kust worden gelezen. De kijker wordt uitgenodigd om het landschap te scannen en de boodschap mentaal opnieuw samen te stellen, in een actieve en stille handeling van kijken. De zin, gefragmenteerd op elke vlag, kan alleen opnieuw worden samengesteld door de afstand en het geduld van de blik. Deze tien vlaggen zijn bakens van een land dat niet meer bestaat, grenzen opgelost als voetafdrukken in het zand.

Enrique Ramírez es un artista chileno nacido en 1979 en Santiago de Chile. Vive y trabaja en París. Estudió música y cine en Chile antes de ingresar en el Studio National des Arts Contemporains-Le Fresnoy (Tourcoing, Francia) en 2007. Fotógrafo, cineasta, escultor y músico, sus películas e instalaciones se centran en el mar como espacio de memoria en perpetuo movimiento, un espacio de proyecciones narrativas en el que el destino de Chile está ligado a viajes, conquistas y flujos migratorios. La obra de Enrique Ramírez se centra en el mar, tanto como escenario histórico como ficticio. En Chile, Enrique navegaba a menudo con su padre, velero durante la dictadura de Pinochet. Hoy, el mar desempeña un papel esencial en su obra. A veces con una fuerte carga política, otras poética, el mar es a menudo el hilo conductor de historias que se sitúan en la frontera entre la realidad y la ficción, donde se convierte en metáfora de la esperanza, el viaje y el exilio, pero también de la conquista, la migración y la pérdida. 10 banderas Para el festival Estran, el artista chileno Enrique Ramírez presenta 10 banderas. La obra es una instalación visual site-specific compuesta por diez banderas negras impresas instaladas en el muro de la cantera Castel Erek, cuyas líneas se funden con las del horizonte lejano. Cada bandera lleva un fragmento de una frase poética, que evoca el borrado de las fronteras y la fragilidad de las identidades nacionales en un mundo marcado por la migración, el exilio y la pérdida. En el extremo más lejano, las líneas que dan nombre a un país se desvanecen como huellas en la arena. Esta frase, dividida en diez partes, puede leerse desde la orilla. Se invita al espectador a escudriñar el paisaje y recomponer mentalmente el mensaje, en un acto activo y silencioso de mirar. La frase, fragmentada en cada bandera, sólo puede recomponerse a través de la distancia y la paciencia de la mirada. Estas diez banderas son faros de un país que ya no existe, fronteras disueltas como huellas en la arena.

Enrique Ramírez è un artista cileno nato nel 1979 a Santiago del Cile. Vive e lavora a Parigi. Ha studiato musica e cinema in Cile prima di entrare nello Studio National des Arts Contemporains-Le Fresnoy (Tourcoing, Francia) nel 2007. Fotografo, regista, scultore e musicista, i suoi film e le sue installazioni si concentrano sul mare come spazio della memoria in perpetuo movimento, uno spazio di proiezioni narrative in cui il destino del Cile è legato a viaggi, conquiste e flussi migratori. Il lavoro di Enrique Ramírez si concentra sul mare, sia come scenario storico che di finzione. In Cile, Enrique navigava spesso con suo padre, un velaio durante la dittatura di Pinochet. Oggi il mare svolge un ruolo essenziale nel suo lavoro. A volte politicamente carico, altre poeticamente, il mare è spesso il filo conduttore di storie a cavallo tra realtà e finzione, dove diventa metafora di speranza, viaggio ed esilio, ma anche di conquista, migrazione e perdita. 10 banderas Per il festival Estran, l'artista cileno Enrique Ramírez presenta 10 banderas (10 bandiere). L'opera è un'installazione visiva site-specific composta da dieci bandiere nere stampate e installate sulla parete della cava di Castel Erek, le cui linee si fondono con quelle dell'orizzonte lontano. Ogni bandiera reca il frammento di una frase poetica, evocando la cancellazione dei confini e la fragilità delle identità nazionali in un mondo segnato da migrazioni, esilio e perdita. All'estremità più lontana, le linee che danno il nome a un Paese svaniscono come impronte nella sabbia. Questa frase, suddivisa in dieci parti, può essere letta dalla riva. Lo spettatore è invitato a scrutare il paesaggio e a ricomporre mentalmente il messaggio, in un atto di sguardo attivo e silenzioso. La frase, frammentata su ogni bandiera, può essere ricomposta solo attraverso la distanza e la pazienza dello sguardo. Queste dieci bandiere sono fari di un Paese che non esiste più, confini dissolti come impronte nella sabbia.