Description
Partenariat : H Gallery – Paris "On the other side" pourrait enfin dévoiler ce qui se cache derrière la porte ou derrière ce mur, un monde que l'on pourrait entrevoir par le trou de la serrure ou cette fissure érodée par le temps.
On a sans doute envie de voir mais ne pas savoir. Ces peintures sont des bribes d'un travail que je tente de bâtir dans un ensemble. Montrer à voir sans imposer de sens narratif et intelligible. De l'autre côté, c'est ce que l'on imagine, c'est ce que l'on fantasme. En première lecture, si nous devions nous accrocher à une narration, nous pourrions évoquer le rapport de l'individu dans un environnement donné. Ici un enfant soldat dans un décors d'une possible Amérique passée, là une femme gisant au bort de l'eau ,vénérable et à la merci de tout imprévu, ici encore une jeune fille au milieu d'une route. Ces images qui n'ont de sens que si on veut bien leur en donner. Nous n'aimons pas le flou, nous n'aimons pas le doute, nous n'aimons pas la confusion et nous sentons ce besoin permanent de repère ou de cadre qui nous rassure.
Alors quelle peut être l'utilité d'une peinture figurative si elle n'a pas de titre ou si nous ne pouvons définir avec précision ce qui se passe sous nos yeux ? On flirte entre le possible lié au réel ou un arrêt sur image d'un film dépourvu de scénario. Nous ne pouvons même pas définir le personnage de par une action…car d'action, il n'y en a pas. Nous ne pouvons pas narrer les choses et nous nous retrouvons devant une mise en situation d'un état. Les peintures ici présentées, n'ont pour moi, pas plus d'importance que de simples galets ramassés sur une plage. Le plus important, ce ne sont pas ces galets mais la plage elle-même. Plage sur laquelle je peux me tenir debout pour scruter l'horizon, un horizon inatteignable où peut être se dessine une limite, se dresse un mur (référence au film the Truman show) où je pourrais trouver une fissure érodée et ainsi deviner ce que la peinture me permettrait enfin de voir.
Alors il ne nous reste que nos propres références culturelles pour apporter du sens, voire même une morale. Puiser en nous même ce qui nous définit et ainsi accéder sans trop de difficulté à la lecture sensible de l'œuvre.
English
Partnership: H Gallery – Paris “On the Other Side” might finally reveal what lies behind the door or behind that wall—a world we might catch a glimpse of through the keyhole or that crack worn away by time.
We undoubtedly want to see but not to know. These paintings are fragments of a body of work that I am trying to build into a cohesive whole. To show without imposing a narrative or intelligible meaning. On the other hand, it is what we imagine; it is what we fantasize about. At first glance, if we had to cling to a narrative, we might evoke the relationship of the individual to a given environment. Here, a child soldier in a setting reminiscent of a possible past America, there, a woman lying by the water’s edge, vulnerable and at the mercy of any unforeseen event; here again, a young girl in the middle of a road. These images have meaning only if we choose to give them one. We don’t like ambiguity; we don’t like doubt; we don’t like confusion; and we feel this constant need for a point of reference or a framework that reassures us.
So what purpose can a figurative painting serve if it has no title or if we cannot precisely define what is happening before our eyes? It hovers between the possible—linked to reality—and a still from a film without a script. We cannot even define the character through an action—because there is no action. We cannot narrate events, and we find ourselves faced with the depiction of a state of being. The paintings presented here, to me, are no more significant than simple pebbles picked up on a beach. What matters most is not these pebbles but the beach itself. A beach where I can stand and scan the horizon—an unreachable horizon where perhaps a boundary takes shape, a wall rises (a reference to the film *The Truman Show*) where I might find an eroded crack and thus glimpse what the painting would finally allow me to see.
So all we have left are our own cultural references to provide meaning, or even a moral. We must draw from within ourselves what defines us and thus gain, without too much difficulty, a sensory understanding of the work.
Deutsch
Partnerschaft: H Gallery – Paris „On the other side“ könnte endlich enthüllen, was sich hinter der Tür oder hinter dieser Wand verbirgt – eine Welt, die man durch das Schlüsselloch oder diesen von der Zeit zerfressenen Riss erahnen könnte.
Man möchte zweifellos sehen, aber nicht wissen. Diese Gemälde sind Fragmente eines Werks, das ich zu einem Ganzen zusammenzufügen versuche. Zeigen, ohne eine narrative und verständliche Bedeutung aufzuzwingen. Auf der anderen Seite ist es das, was man sich vorstellt, was man sich ausmalt. Auf den ersten Blick, wenn wir uns an eine Erzählung klammern müssten, könnten wir die Beziehung des Individuums zu einer bestimmten Umgebung ansprechen. Hier ein Kindersoldat vor dem Hintergrund eines möglichen vergangenen Amerikas, dort eine Frau, die am Ufer liegt, verwundbar und jedem Unvorhergesehenen ausgeliefert, hier wieder ein junges Mädchen mitten auf einer Straße. Diese Bilder, die nur dann einen Sinn haben, wenn man ihnen einen geben will. Wir mögen keine Unschärfe, wir mögen keinen Zweifel, wir mögen keine Verwirrung und verspüren dieses ständige Bedürfnis nach Orientierungspunkten oder einem Rahmen, der uns Sicherheit gibt.
Was also kann der Nutzen eines figurativen Gemäldes sein, wenn es keinen Titel hat oder wenn wir nicht genau definieren können, was sich vor unseren Augen abspielt? Man bewegt sich im Spannungsfeld zwischen dem Möglichen, das mit der Realität verbunden ist, und einem Standbild aus einem Film ohne Drehbuch. Wir können die Figur nicht einmal anhand einer Handlung definieren … denn es gibt keine Handlung. Wir können die Dinge nicht erzählen und stehen vor der Darstellung eines Zustands. Die hier gezeigten Gemälde haben für mich nicht mehr Bedeutung als einfache Kieselsteine, die am Strand gesammelt wurden. Das Wichtigste sind nicht diese Kieselsteine, sondern der Strand selbst. Ein Strand, an dem ich stehen und den Horizont mustern kann, einen unerreichbaren Horizont, an dem sich vielleicht eine Grenze abzeichnet, eine Mauer emporragt (Anspielung auf den Film „The Truman Show“) wo ich vielleicht einen erodierten Riss finden und so erahnen könnte, was mir die Malerei endlich zu sehen erlauben würde.
So bleiben uns nur unsere eigenen kulturellen Bezugspunkte, um Sinn oder gar eine Moral zu stiften. Aus uns selbst schöpfen, was uns ausmacht, und so ohne allzu große Schwierigkeiten Zugang zur sinnlichen Deutung des Werks finden.
Dutch
Samenwerking: H Gallery – Parijs "On the other side" zou eindelijk kunnen onthullen wat zich achter de deur of achter die muur verbergt, een wereld die we zouden kunnen zien door het sleutelgat of door die door de tijd uitgesleten spleet.
We willen het ongetwijfeld zien, maar niet weten. Deze schilderijen zijn fragmenten van een werk dat ik tot een geheel probeer samen te voegen. Laten zien zonder een verhalende en begrijpelijke betekenis op te leggen. Aan de andere kant is het wat we ons voorstellen, is het waarover we fantaseren. Op het eerste gezicht, als we ons aan een verhaal zouden moeten vastklampen, zouden we kunnen verwijzen naar de relatie van het individu met een bepaalde omgeving. Hier een kindsoldaat in een decor van een mogelijk ver verleden van Amerika, daar een vrouw die aan de waterkant ligt, kwetsbaar en overgeleverd aan alle onvoorziene omstandigheden, en hier weer een jong meisje midden op een weg. Deze beelden hebben alleen betekenis als we ze die willen geven. We houden niet van vaagheid, we houden niet van twijfel, we houden niet van verwarring en we voelen die voortdurende behoefte aan houvast of een kader dat ons geruststelt.
Wat is dan het nut van een figuratief schilderij als het geen titel heeft of als we niet precies kunnen definiëren wat er zich voor onze ogen afspeelt? We balanceren tussen het mogelijke, dat verband houdt met de werkelijkheid, en een stilstaand beeld uit een film zonder scenario. We kunnen het personage niet eens aan de hand van een handeling definiëren… want er is geen handeling. We kunnen geen verhaal vertellen en staan voor de weergave van een toestand. De hier getoonde schilderijen hebben voor mij niet meer betekenis dan eenvoudige kiezelstenen die op een strand zijn verzameld. Het belangrijkste zijn niet deze kiezelstenen, maar het strand zelf. Een strand waarop ik kan staan om de horizon af te speuren, een onbereikbare horizon waar zich misschien een grens aftekent, waar een muur oprijst (verwijzing naar de film The Truman Show) waar ik misschien een door erosie uitgesleten scheur zou kunnen vinden en zo zou kunnen raden wat de schilderkunst mij eindelijk zou laten zien.
Dan blijven ons alleen onze eigen culturele referentiekaders over om betekenis, of zelfs een moraal, te geven. In onszelf putten wat ons definieert en zo zonder al te veel moeite toegang krijgen tot de gevoelige interpretatie van het werk.
Español
Colaboración: H Gallery – París «On the other side» podría desvelar por fin lo que se esconde tras la puerta o tras esa pared, un mundo que podríamos vislumbrar a través del ojo de la cerradura o de esa grieta erosionada por el paso del tiempo.
Sin duda, tenemos ganas de ver, pero sin saber. Estas pinturas son fragmentos de una obra que intento construir como un todo. Mostrar para ver sin imponer un sentido narrativo e inteligible. Por otro lado, es lo que imaginamos, es lo que fantaseamos. A primera vista, si tuviéramos que aferrarnos a una narración, podríamos evocar la relación del individuo con un entorno determinado. Aquí, un niño soldado en el escenario de un posible pasado de América, allí, una mujer tendida a la orilla del agua, vulnerable y a merced de cualquier imprevisto; aquí, de nuevo, una joven en medio de una carretera. Estas imágenes solo tienen sentido si estamos dispuestos a dárselo. No nos gusta la ambigüedad, no nos gusta la duda, no nos gusta la confusión y sentimos esa necesidad permanente de un punto de referencia o un marco que nos tranquilice.
Entonces, ¿qué utilidad puede tener una pintura figurativa si no tiene título o si no podemos definir con precisión lo que ocurre ante nuestros ojos? Nos movemos entre lo posible vinculado a lo real y un fotograma de una película sin guion. Ni siquiera podemos definir al personaje a partir de una acción… porque no hay acción alguna. No podemos narrar las cosas y nos encontramos ante la representación de un estado. Las pinturas aquí presentadas no tienen para mí más importancia que unos simples guijarros recogidos en una playa. Lo más importante no son esos guijarros, sino la playa en sí misma. Una playa en la que puedo ponerme de pie para escudriñar el horizonte, un horizonte inalcanzable donde quizá se perfile un límite, se alce un muro (referencia a la película «El show de Truman») donde podría encontrar una grieta erosionada y así adivinar lo que la pintura me permitiría ver por fin.
Así pues, solo nos quedan nuestras propias referencias culturales para aportar sentido, o incluso una moraleja. Buscar en nuestro interior aquello que nos define y así acceder sin demasiada dificultad a la lectura sensible de la obra.
Italiano
Collaborazione: H Gallery – Parigi "On the other side" potrebbe finalmente svelare ciò che si nasconde dietro quella porta o dietro quel muro, un mondo che si potrebbe intravedere dal buco della serratura o da quella fessura erosa dal tempo.
Probabilmente si ha voglia di vedere, ma senza sapere. Questi dipinti sono frammenti di un lavoro che sto cercando di costruire in un insieme. Mostrare per vedere senza imporre un senso narrativo e comprensibile. D’altra parte, è ciò che immaginiamo, è ciò che fantastichiamo. A prima vista, se dovessimo aggrapparci a una narrazione, potremmo evocare il rapporto dell’individuo con un determinato ambiente. Qui un bambino soldato in uno scenario di una possibile America del passato, là una donna distesa in riva all’acqua, vulnerabile e in balia di ogni imprevisto, qui ancora una ragazzina in mezzo a una strada. Queste immagini hanno senso solo se si vuole attribuirglielo. Non amiamo l’ambiguità, non amiamo il dubbio, non amiamo la confusione e sentiamo questo bisogno costante di un punto di riferimento o di un contesto che ci rassicuri.
Allora, quale può essere l’utilità di un dipinto figurativo se non ha un titolo o se non riusciamo a definire con precisione ciò che sta accadendo davanti ai nostri occhi? Ci si muove tra il possibile legato al reale e un’immagine tratta da un film privo di sceneggiatura. Non riusciamo nemmeno a definire il personaggio attraverso un’azione… perché di azione non ce n’è. Non possiamo raccontare le cose e ci ritroviamo di fronte alla rappresentazione di uno stato. I dipinti qui presentati, per me, non hanno più importanza di semplici ciottoli raccolti su una spiaggia. La cosa più importante non sono questi ciottoli, ma la spiaggia stessa. Una spiaggia sulla quale posso stare in piedi per scrutare l’orizzonte, un orizzonte irraggiungibile dove forse si delinea un confine, si erge un muro (riferimento al film *The Truman Show*) dove potrei trovare una fessura erosa dall’erosione e così intuire ciò che la pittura mi permetterebbe finalmente di vedere.
Allora non ci restano che i nostri riferimenti culturali per dare un senso, o addirittura una morale. Attingere da noi stessi a ciò che ci definisce e accedere così senza troppe difficoltà alla lettura sensoriale dell’opera.