Description
Quand le pire est à venir, faut-il compter sur les artistes ? Ne leur donne-t-on pas de plus en plus le rôle de divertir, c’est-à-dire, étymologiquement, de « détourner », ce qui ne serait pas vraiment nous rendre service quand pointe à l’horizon un péril imminent.
Spécialiste des formes loufoques et des seuls-en-scène inclassables, Jérôme Rouger interroge dans cette nouvelle création la place de l’artiste et, par glissement sémantique, celle du rire dans nos sociétés. Peut-on relever des défis titanesques, réels ou virtuels, avec pour seule arme un humour revendicatif, espiègle et impertinent ?
English
When the worst is yet to come, should we rely on artists? Aren't we increasingly giving them the role of entertaining, that is, etymologically, of "diverting", which wouldn't really be doing us any favors when imminent peril looms on the horizon?
A specialist in zany forms and unclassifiable one-man shows, Jérôme Rouger?s new work questions the place of the artist and, by semantic shift, the place of laughter in our society. Is it possible to take on titanic challenges, real or virtual, with only the weapon of a mischievous and impertinent sense of humor?
Deutsch
Ist auf die Künstler Verlass, wenn das Schlimmste zu erwarten ist? Wird ihnen nicht zunehmend die Rolle des Unterhalters zugewiesen, was etymologisch gesehen bedeutet, dass sie "ablenken" sollen, was nicht gerade ein Gefallen ist, wenn eine drohende Gefahr am Horizont auftaucht.
Jérôme Rouger, ein Spezialist für verrückte Formen und unklassifizierbare Eins-in-einer-Bühne, hinterfragt in seiner neuen Kreation den Platz des Künstlers und, durch semantische Verschiebung, den des Lachens in unserer Gesellschaft. Kann man sich realen oder virtuellen Herausforderungen stellen, nur mit einem fordernden, schelmischen und frechen Humor als Waffe?
Dutch
Moeten we op kunstenaars vertrouwen als het ergste nog moet komen? Geven we hen niet steeds meer de rol van entertainer, dat wil zeggen, etymologisch gezien, van "afleider", wat ons niet echt een dienst zou bewijzen wanneer dreigend gevaar aan de horizon opdoemt?
Jérôme Rouger, specialist in gekke vormen en onclassificeerbare one-man shows, stelt in zijn nieuwe werk de plaats van de kunstenaar in vraag en, door een semantische verschuiving, de plaats van de lach in onze samenlevingen. Is het mogelijk om titanische uitdagingen aan te gaan, echt of virtueel, met als enige wapen een boosaardig, ondeugend en brutaal gevoel voor humor?
Español
Cuando lo peor está por llegar, ¿debemos confiar en los artistas? ¿No les estamos dando cada vez más el papel de entretener, es decir, etimológicamente, de "divertir", lo que en realidad no nos haría ningún favor cuando el peligro inminente se cierne sobre el horizonte?
Especialista de las formas alocadas y de los espectáculos unipersonales inclasificables, la nueva obra de Jérôme Rouger cuestiona el lugar del artista y, mediante un desplazamiento semántico, el lugar de la risa en nuestras sociedades. ¿Es posible afrontar retos titánicos, reales o virtuales, con la única arma de un sentido del humor perverso, travieso e impertinente?
Italiano
Quando il peggio deve ancora arrivare, dobbiamo affidarci agli artisti? Non stiamo forse attribuendo loro sempre più spesso il ruolo di intrattenere, cioè, etimologicamente, di "distogliere", il che non ci farebbe certo bene quando il pericolo imminente si profila all'orizzonte?
Specialista di forme bizzarre e di mostre personali inclassificabili, il nuovo lavoro di Jérôme Rouger si interroga sul posto dell'artista e, con uno slittamento semantico, sul posto della risata nelle nostre società. È possibile affrontare sfide titaniche, reali o virtuali, con la sola arma di un senso dell'umorismo malvagio, malizioso e impertinente?