Concert – Le Son du destin – 26-03-2027 – Nancy

Orchestre de l’Opéra national de Nancy-Lorraine Direction musicale : Naomi Woo Piano : Roman Borisov Isabella Gellis : Invitations Ludwig van Beethoven : Concerto pour piano n° 4 Piotr Ilitch Tchaïkovski : Symphonie n° 5 Du murmure au destin Avant même de chanter, la musique cherche ici son point de départ. Invitations, de la compositrice canadienne Isabella Gellis, ouvre la soirée comme un frémissement… un tissu sonore mobile, des lignes qui s’approchent, se dérobent, se rassemblent enfin. Avec le Quatrième Concerto de Beethoven, l’écoute change de focale. Le piano prend la parole seul, presque à voix basse, puis entraîne l’Orchestre dans un échange d’une liberté souveraine, où l’intime ne cesse de dialoguer avec l’ampleur. Tchaïkovski donne enfin à ce parcours son horizon le plus vaste. Dans sa Cinquième Symphonie, tout s’élargit, se tend, s’assombrit parfois, jusqu’à un finale porté par une force intérieure qui semble ne plus vouloir céder. Trois oeuvres, trois élans, trois façons d’aborder la matière sonore et de faire progressivement monter l’intensité.

Nancy-Lorraine National Opera Orchestra Conductor: Naomi Woo Piano: Roman Borisov Isabella Gellis: Invitations Ludwig van Beethoven: Piano Concerto No. 4 Pyotr Ilyich Tchaikovsky: Symphony No. 5 From Whisper to Destiny Even before it sings, the music here seeks its starting point. *Invitations*, by Canadian composer Isabella Gellis, opens the evening like a tremor… a shifting tapestry of sound, lines that draw near, recede, and finally come together. With Beethoven’s Fourth Concerto, the focus of the listening experience shifts. The piano speaks alone, almost in a whisper, then draws the orchestra into an exchange of supreme freedom, where the intimate constantly dialogues with the expansive. Tchaikovsky finally gives this journey its broadest horizon. In his Fifth Symphony, everything expands, tenses, and at times darkens, culminating in a finale driven by an inner force that seems unwilling to yield. Three works, three surges of energy, three ways of approaching the sonic material and gradually building intensity.

Orchester der Opéra national de Nancy-Lorraine Musikalische Leitung: Naomi Woo Klavier: Roman Borisov Isabella Gellis: „Invitations“ Ludwig van Beethoven: Klavierkonzert Nr. 4 Pjotr Iljitsch Tschaikowski: Sinfonie Nr. 5 Vom Flüstern zum Schicksal Noch bevor sie erklingt, sucht die Musik hier ihren Ausgangspunkt. „Invitations“ der kanadischen Komponistin Isabella Gellis eröffnet den Abend wie ein leises Zittern … ein fließendes Klanggewebe, Linien, die sich annähern, sich entziehen und schließlich wieder zusammenfinden. Mit Beethovens Viertem Klavierkonzert verschiebt sich der Hörfokus. Das Klavier ergreift allein das Wort, fast flüsternd, und zieht dann das Orchester in einen Austausch von souveräner Freiheit hinein, in dem das Intime unaufhörlich mit der Weite im Dialog steht. Tschaikowski verleiht diesem Weg schließlich seinen weitesten Horizont. In seiner Fünften Symphonie weitet sich alles aus, spannt sich, verdunkelt sich manchmal, bis hin zu einem Finale, das von einer inneren Kraft getragen wird, die nicht mehr nachzulassen scheint. Drei Werke, drei Impulse, drei Arten, sich dem Klangmaterial zu nähern und die Intensität schrittweise zu steigern.

Orkest van de Nationale Opera van Nancy-Lorraine Dirigent: Naomi Woo Piano: Roman Borisov Isabella Gellis: Invitations Ludwig van Beethoven: Pianoconcert nr. 4 Piotr Iljitsj Tsjaikovski: Symfonie nr. 5 Van gefluister tot lotsbestemming Nog voordat er gezongen wordt, zoekt de muziek hier haar uitgangspunt. Invitations, van de Canadese componiste Isabella Gellis, opent de avond als een trilling… een bewegend klankweefsel, lijnen die elkaar naderen, zich onttrekken en uiteindelijk weer samenkomen. Met Beethovens Vierde Concerto verschuift de focus van het luisteren. De piano neemt alleen het woord, bijna fluisterend, en neemt vervolgens het orkest mee in een uitwisseling van soevereine vrijheid, waarin het intieme voortdurend in dialoog staat met de weidsheid. Tsjaikovski geeft deze reis ten slotte zijn meest weidse horizon. In zijn Vijfde symfonie wordt alles ruimer, gespannen, soms somberder, tot aan een finale die gedragen wordt door een innerlijke kracht die niet meer lijkt te willen wijken. Drie werken, drie impulsen, drie manieren om de klankstof te benaderen en de intensiteit geleidelijk op te voeren.

Orquesta de la Ópera Nacional de Nancy-Lorena Dirección musical: Naomi Woo Piano: Roman Borisov Isabella Gellis: Invitaciones Ludwig van Beethoven: Concierto para piano n.º 4 Piotr Ilich Chaikovski: Sinfonía n.º 5 Del susurro al destino Antes incluso de cantar, la música busca aquí su punto de partida. Invitations, de la compositora canadiense Isabella Gellis, abre la velada como un estremecimiento… un tejido sonoro en movimiento, líneas que se acercan, se escapan y, finalmente, se reúnen. Con el Cuarto Concierto de Beethoven, la escucha cambia de enfoque. El piano toma la palabra en solitario, casi en voz baja, y luego arrastra a la orquesta a un intercambio de una libertad soberana, en el que lo íntimo no deja de dialogar con la grandiosidad. Tchaikovski confiere por fin a este recorrido su horizonte más amplio. En su Quinta sinfonía, todo se amplía, se tensa, a veces se oscurece, hasta llegar a un final impulsado por una fuerza interior que parece no querer ceder ya. Tres obras, tres impulsos, tres formas de abordar la materia sonora y de ir aumentando progresivamente la intensidad.

Orchestra dell’Opera Nazionale di Nancy-Lorena Direzione musicale: Naomi Woo Pianoforte: Roman Borisov Isabella Gellis: Invitations Ludwig van Beethoven: Concerto per pianoforte n. 4 Piotr Il’ič Čajkovskij: Sinfonia n. 5 Dal sussurro al destino Ancor prima di cantare, la musica cerca qui il suo punto di partenza. Invitations, della compositrice canadese Isabella Gellis, apre la serata come un fremito… un tessuto sonoro in movimento, linee che si avvicinano, si allontanano, per poi riunirsi infine. Con il Quarto Concerto di Beethoven, l’ascolto cambia prospettiva. Il pianoforte prende la parola da solo, quasi a bassa voce, poi trascina l’Orchestra in uno scambio di sovrana libertà, dove l’intimo non smette mai di dialogare con l’ampiezza. Čajkovskij conferisce infine a questo percorso il suo orizzonte più vasto. Nella sua Quinta Sinfonia, tutto si allarga, si tende, a volte si incupisce, fino a un finale sostenuto da una forza interiore che sembra non voler più cedere. Tre opere, tre slanci, tre modi di affrontare la materia sonora e di far crescere progressivamente l’intensità.