Perrine Labussière – Monpazier

Souvent impossible de nommer. Je me soustrais d’une envie de représenter la réalité, afin que ne subsiste dans mes choix picturaux que l’essence de mes ressentis. Pour moi, la créativité doit éviter tout cloisonnement. Mon approche de l’abstraction est en perpétuelle évolution, chaque série une recherche. Pas à pas, chaque œuvre se construit dans le temps, strates après strates. Une discussion se créé entre les différents plans, chaque plan tentant de figer un état éphémère, chaque strate inachevée se complétant dans un tout. Il en résulte un équilibre fragile, à la fois visuel et nécessairement émotionnel. In fine, mes œuvres ont leur existence propre, qui m’échappe, et qui se construit en parallèle d’une volonté consciente.

Often impossible to name. I remove myself from the desire to represent reality, so that only the essence of my feelings remains in my pictorial choices. For me, creativity must avoid compartmentalization. My approach to abstraction is in perpetual evolution, each series a research project. Step by step, each work is built up over time, layer upon layer. A discussion is created between the different planes, each plane attempting to freeze an ephemeral state, each unfinished stratum completing itself in a whole. The result is a fragile balance, both visual and necessarily emotional. Ultimately, my works have an existence of their own, which escapes me, and which is constructed in parallel with a conscious will.

Oft unmöglich zu benennen. Ich entziehe mich dem Wunsch, die Realität abzubilden, damit in meinen malerischen Entscheidungen nur die Essenz meiner Empfindungen übrig bleibt. Für mich muss die Kreativität jedwede Abschottung vermeiden. Mein Ansatz zur Abstraktion ist in ständiger Entwicklung, jede Serie eine Suche. Schritt für Schritt baut sich jedes Werk im Laufe der Zeit auf, Schicht für Schicht. Es entsteht eine Diskussion zwischen den verschiedenen Ebenen, wobei jede Ebene versucht, einen flüchtigen Zustand einzufrieren, und jede unvollendete Schicht sich zu einem Ganzen vervollständigt. So entsteht ein fragiles Gleichgewicht, das sowohl visuell als auch notwendigerweise emotional ist. Letztendlich haben meine Werke eine eigene Existenz, die sich mir entzieht und die sich parallel zu einem bewussten Willen entwickelt.

Vaak onmogelijk te benoemen. Ik onttrek me aan het verlangen om de werkelijkheid weer te geven, zodat alleen de essentie van mijn gevoelens overblijft in mijn picturale keuzes. Voor mij moet creativiteit elke compartimentering vermijden. Mijn benadering van abstractie is voortdurend in ontwikkeling, elke serie is een onderzoeksproject. Stap voor stap wordt elk werk in de loop van de tijd opgebouwd, laag na laag. Er ontstaat een discussie tussen de verschillende vlakken, waarbij elk vlak een kortstondige toestand probeert te bevriezen, elke onafgewerkte laag die zichzelf voltooit in een geheel. Het resultaat is een fragiel evenwicht dat zowel visueel als noodzakelijkerwijs emotioneel is. Uiteindelijk hebben mijn werken een eigen bestaan dat mij ontgaat en dat parallel aan een bewuste wil wordt opgebouwd.

A menudo imposibles de nombrar. Me alejo del deseo de representar la realidad, de modo que en mis elecciones pictóricas sólo permanece la esencia de mis sentimientos. Para mí, la creatividad debe evitar cualquier compartimentación. Mi enfoque de la abstracción evoluciona constantemente, cada serie es un proyecto de investigación. Paso a paso, cada obra se construye con el tiempo, capa sobre capa. Se crea un debate entre los distintos planos, cada plano intenta congelar un estado efímero, cada estrato inacabado se completa en un todo. El resultado es un frágil equilibrio a la vez visual y necesariamente emocional. En última instancia, mis obras tienen una existencia propia, que se me escapa, y que se construye paralelamente a una voluntad consciente.

Spesso è impossibile dare un nome. Mi sottraggo al desiderio di rappresentare la realtà, in modo che nelle mie scelte pittoriche rimanga solo l'essenza dei miei sentimenti. Per me la creatività deve evitare qualsiasi compartimentazione. Il mio approccio all'astrazione è in continua evoluzione, ogni serie è un progetto di ricerca. Passo dopo passo, ogni opera si costruisce nel tempo, strato dopo strato. Si crea una discussione tra i diversi piani, ognuno dei quali cerca di congelare uno stato effimero, ogni strato incompiuto si completa in un insieme. Il risultato è un fragile equilibrio sia visivo che necessariamente emotivo. Alla fine, le mie opere hanno una loro esistenza, che mi sfugge e che si costruisce parallelamente a una volontà consapevole.