Noël Bertrand sculpteur – Saint-Gladie-Arrive-Munein

La sculpture, un donner vie à une architecture imaginaire, une irruption de matière : le bois, le fer, la terre, des outils abandonnés, des morceaux d'histoire glanés, le présent, le passé, l'avenir entremêlés se jouent des chemins tracés. En équilibre, en contorsion, les matériaux se lient, font choix de vie, acte politique, éthique. Personnages irréels évoquant notre existence, meubles tordus se riant de nos intérieurs convenus, Noël Bertrand ouvre un espace où le torturé et l'oublié trouvent une place dans la cité.

Sculpture, giving life to imaginary architecture, a burst of material : wood, iron, earth, abandoned tools, pieces of history gleaned, the present, the past, the intertwined future play plots. In balance, in contortion, the materials bind, make a choice of life, political act, ethics. Unreal characters evoking our existence, twisted furniture laughing at our agreed interiors, Noël Bertrand opens a space where the tortured and the forgotten find a place in the city.

Die Skulptur, eine imaginäre Architektur zum Leben erwecken, ein Einbruch der Materie: Holz, Eisen, Erde, zurückgelassene Werkzeuge, gesammelte Geschichtsstücke, die Gegenwart, die Vergangenheit und die Zukunft, die miteinander verwoben sind, spielen mit den vorgezeichneten Wegen. Im Gleichgewicht, in Verrenkungen, verbinden sich die Materialien, werden zu einer Lebensentscheidung, einem politischen und ethischen Akt. Noël Bertrand eröffnet einen Raum, in dem das Gefolterte und Vergessene einen Platz in der Stadt findet.

Beeldhouwkunst, een manier om leven te geven aan een denkbeeldige architectuur, een verstoring van de materie: hout, ijzer, aarde, achtergelaten gereedschap, bijeengeraapte stukjes geschiedenis, het heden, het verleden, de toekomst vervlochten spel met de getraceerde paden. In evenwicht, in verdraaiing, zijn de materialen met elkaar verbonden, ze maken een keuze voor het leven, een politieke en ethische daad. Onwerkelijke personages die ons bestaan oproepen, verwrongen meubels die lachen om onze conventionele interieurs, Noël Bertrand opent een ruimte waar de gekwelde en vergeten mensen een plaats vinden in de stad.

Escultura, que da vida a la arquitectura imaginaria, una explosión de material: madera, hierro, tierra, herramientas abandonadas, piezas de historia recogidas, el presente, el pasado, el futuro están jugando caminos trazados. En equilibrio, en contorsión, los materiales se unen, hacen una elección de vida, acto político, ética. Personajes irreales que evocan nuestra existencia, muebles retorcidos riéndose de nuestros interiores acordados, Noël Bertrand abre un espacio donde los torturados y los olvidados encuentran un lugar en la ciudad.

La scultura, un modo per dare vita a un'architettura immaginaria, un'irruzione della materia: legno, ferro, terra, attrezzi abbandonati, pezzi di storia racimolati, il presente, il passato, il futuro che si intrecciano giocando con i percorsi tracciati. In equilibrio, in contorsione, i materiali sono legati, fanno una scelta di vita, un atto politico ed etico. Personaggi irreali che evocano la nostra esistenza, mobili contorti che ridono dei nostri interni convenzionali, Noël Bertrand apre uno spazio in cui i tormentati e i dimenticati trovano un posto nella città.