Stéphane Moizan – Peintre – Saint-Malo-de-Beignon

Le travail de Stéphane Moizan relève d’une forme de cartographie imaginaire. Souvent « abstrait » à première vue, il commence par quelques croquis préparatoires. Les matières s'installent par un procédé particulier de pochoirs appliqués sur la toile, au couteau, et, ensuite de lavis. Dans ce processus d'élaboration, Stéphane Moizan peint à plat, sur une table. Aussi, même si au final, il montre une peinture, l'espace d'investigation dépasse son cadre au moment de la conception : les couches débordent du champ de travail. Ce qui en reste peut être considéré comme un « fragment » d'une pratique gestuelle, un hors-champ non visible mais suggéré. Il aura fallu plusieurs expérimentations infructueuses avant d'arriver à formuler et poser ces actes en adéquation avec ce rapport prédéfini.

Stéphane Moizan's work is a form of imaginary cartography. Often "abstract" at first glance, it begins with a few preparatory sketches. The materials are installed by a particular process of stencils applied to the canvas, with a knife, and, then of wash. In this elaboration process, Stéphane Moizan paints flat, on a table. Also, even if in the end, he shows a painting, the space of investigation exceeds its frame at the time of the conception: the layers overflow the field of work. What remains can be considered as a "fragment" of a gestural practice, a non-visible but suggested off-field. It will have taken several unsuccessful experiments before arriving at formulating and posing these acts in adequacy with this predefined report.

Die Arbeit von Stéphane Moizan ist eine Art imaginäre Kartografie. Auf den ersten Blick oft "abstrakt", beginnt er mit einigen vorbereitenden Skizzen. Die Materialien werden durch ein besonderes Verfahren eingeführt, bei dem die Schablonen mit einem Messer auf die Leinwand aufgetragen und anschließend gewaschen werden. In diesem Prozess malt Stéphane Moizan flach auf einem Tisch. Auch wenn er am Ende ein Gemälde zeigt, geht der Untersuchungsraum im Moment der Konzeption über seinen Rahmen hinaus: Die Schichten gehen über das Arbeitsfeld hinaus. Was übrig bleibt, kann als "Fragment" einer gestischen Praxis betrachtet werden, ein nicht sichtbarer, aber angedeuteter Off-Screen. Es bedurfte mehrerer erfolgloser Experimente, bevor es gelang, diese Handlungen in Übereinstimmung mit diesem vordefinierten Verhältnis zu formulieren und zu setzen.

Het werk van Stéphane Moizan is een vorm van imaginaire cartografie. Vaak "abstract" op het eerste gezicht, begint het met een paar voorbereidende schetsen. De materialen worden aangebracht door een bijzonder proces van sjablonen die met een mes op het doek worden aangebracht, en vervolgens van wassingen. Bij deze uitwerking schildert Stéphane Moizan plat op een tafel. Dus ook al toont hij uiteindelijk een schilderij, de ruimte van het onderzoek overschrijdt zijn kader op het moment van de conceptie: de lagen overstijgen het werkveld. Wat overblijft kan worden beschouwd als een "fragment" van een gebarenpraktijk, een niet-zichtbare maar gesuggereerde off-field. Het duurde verschillende mislukte experimenten voordat ik deze handelingen kon formuleren en uitvoeren in overeenstemming met deze vooraf bepaalde relatie.

La obra de Stéphane Moizan es una forma de cartografía imaginaria. A menudo "abstracto" a primera vista, comienza con algunos bocetos preparatorios. Los materiales se instalan mediante un proceso particular de plantillas aplicadas al lienzo con un cuchillo, y luego de lavados. En este proceso de elaboración, Stéphane Moizan pinta en plano sobre una mesa. Así, aunque al final muestre un cuadro, el espacio de investigación supera su marco en el momento de la concepción: las capas desbordan el campo de trabajo. Lo que queda puede considerarse como un "fragmento" de una práctica gestual, un fuera de campo no visible pero sugerido. Fueron necesarios varios experimentos infructuosos antes de que pudiera formular y realizar estos actos de acuerdo con esta relación predefinida.

L'opera di Stéphane Moizan è una forma di cartografia immaginaria. Spesso "astratto" a prima vista, inizia con alcuni schizzi preparatori. I materiali sono installati con un particolare processo di stencil applicati alla tela con un coltello, e poi di lavaggi. In questo processo di elaborazione, Stéphane Moizan dipinge in piano su un tavolo. Così, anche se alla fine mostra un dipinto, lo spazio d'indagine supera la sua cornice al momento della concezione: gli strati traboccano dal campo di lavoro. Ciò che rimane può essere considerato un "frammento" di una pratica gestuale, un fuori campo non visibile ma suggerito. Ci sono voluti diversi esperimenti infruttuosi prima che riuscissi a formulare e a compiere questi atti secondo questa relazione predefinita.