Description
On raconte qu'au XVème siècle, sur le plateau grandvallier entourant ce mystérieux lac, sévissait une bête diabolique qui décimait les troupeaux, ravageait les cultures et effrayait les femmes et les enfants. Bien que personne ne l'eusse vu, les habitants du plateau pouvaient l'entendre hurler durant les froides et noires nuits de décembre. L'Abbé de Fauquier, qui gouvernait alors l'abbaye bordant le lac, songea à un moyen de mettre un terme à ce vil fléau. Il convoqua tout les paysans à venir se réfugier dans l'enceinte de l'édifice afin d'y accomplir une véritable croisade de prières tout en espérant que cela suffirait à faire reculer l'immonde bête.
Alors que les portes de l'abbaye sont sur le point de se refermer, le seigneur régnant sur ces terres accompagné de sa meute de dogues et de mâtins, accourut vers le lieu saint et interrogea le prieur sur le pourquoi d'une telle réunion de vilains. L'abbé lui rétorqua que tous ont répondus à son appel pour supplier le Ciel de les délivrer de la "Bête Infernale". Le Sire-de-la-Ferté, hautain et orgueilleux, se moquant de la foi de ses sujets et blasphémant leur dieu, jura de pourchasser la créature jusqu'en enfer et d'en rapporter sa dépouille.
Il partit alors au galop suivi de sa meute, laissant derrière lui le prêtre offensé. Tandis que le cavalier vêtu de noir s'éloignait, l'abbé le maudit pour son blasphème. À travers les monts et les plaines, le chasseur traquant la bête, plus obstiné et transformé par cette chasse que jamais, ne se préoccupa ni des villageois qu'il épouvantait ni des cultures qu'il ravageait. Il ne s'arrêta ni pour boire, ni pour manger ni même pour dormir. Alors que les célébrations de Noël arrivèrent, les grandvalliers, appelés par la cloche de l'abbaye, s'y pressèrent avec ferveur. La messe de Noël commencée, la neige se mit à tomber de plus en plus densément tandis qu'un vent impétueux s'en trouvait renforcé.
C'est alors qu'un hurlement bien connu se fit entendre: c'était la Bête, il était suivi des aboiements de la meute et de la trompe du chasseur maudit. L'abbé, n'écoutant que son courage, s'avança au devant du danger et s'interposa. Il dressa sa crosse-abbatiale en direction de la chasse-infernale. La Bête évitant le portail, poursuivit sa course vers le lac noir et gelé. La meute et le chasseur, ne lâchant pas leur proie, foncèrent sur les traces de l'horrible Bête. C'est alors qu'un sinistre craquement se fit entendre, et les grandvalliers, terrifiés par les clameurs infernales lancées par le démon et la chasse, apprirent la fin de cette démoniaque cavalcade. La Bête et le chasseur n'étaient plus, engloutis par les eaux gelés du lac. Cependant, depuis ce temps là, les soirs d'hiver, il arrive que l'on puisse entendre d'étranges hurlements s'élevant du lac gelé… On croit y reconnaître le cri de la Bête du Grandvaux, les aboiements de la meute et la trompe du chasseur damné. Les cartésiens vous diront qu'il s'agit d'un phénomène engendré par les fluctuations de la température, ce qui a pour effet de contracter ou de détendre la glace. Ces changements génèrent tout une gamme de fréquences sonores, haute ou basse.
Mais les grandvalliers le savent bien, eux, que ces bruits étranges ne ressemblent à aucune plainte connue… Ce sont là les échos de la "Chasse Infernale"… qui disparu, jadis dans le lac… avec la "Bête du Grandvaux".
English
It is told that in the 15th century, on the Grandvaux's plateau surrounding this mysterious lake, there was a diabolical beast that decimated the herds, ravaged the crops and frightened the women and children. Although no one had seen it, the inhabitants of the plateau could hear it howling during the cold and dark nights of December. The Abbot of Fauquier, who then governed the abbey on the lake, thought of a way to put an end to this vile plague. He summoned all the peasants to come and take refuge within the walls of the building in order to carry out a veritable crusade of prayers, hoping that this would be enough to push back the vile beast.
As the doors of the abbey were about to close, the lord of the land, accompanied by his pack of mastiffs and hounds, ran to the holy place and asked the prior why such a gathering of villains was taking place. The abbot replied that they had all responded to his call to beg Heaven to deliver them from the "Infernal Beast". The Sire-de-la-Ferté, haughty and proud, mocking the faith of his subjects and blaspheming their god, swore to hunt the creature to hell and bring back its mortal remains.
He then galloped off followed by his pack, leaving the offended priest behind. As the horseman dressed in black rode away, the abbot cursed him for his blasphemy. Across the mountains and plains, the hunter tracking down the beast, more obstinate and transformed by this hunt than ever before, cared neither for the villagers he frightened nor for the crops he ravaged. He did not stop to drink, eat or even sleep. As the Christmas celebrations arrived, the Grandvalliers, called by the abbey bell, crowded in with fervour. As Christmas mass began, the snow began to fall more and more heavily, and a stormy wind was reinforced.
Then a familiar howl was heard: it was the Beast, followed by the barking of the pack and the horn of the cursed hunter. The abbot, listening only to his courage, stepped forward to meet the danger and interpose himself. He raised his abbot's crosier in the direction of the infernal hunt. The Beast avoided the portal and continued its race towards the black and frozen lake. The pack and the hunter, not letting go of their prey, ran after the horrible Beast. Then a sinister cracking sound was heard, and the Grandvalliers, terrified by the infernal clamour of the demon and the hunt, heard the end of this demonic cavalcade. The Beast and the hunter were no more, swallowed up by the frozen waters of the lake. However, since then, on winter evenings, one can sometimes hear strange howls rising from the frozen lake… It is believed to be the scream of the Beast of Grandvaux, the barking of the pack and the horn of the damned hunter. Cartesians will tell you that this is a phenomenon caused by temperature fluctuations, which have the effect of contracting or relaxing the ice. These changes generate a range of sound frequencies, high and low.
But as the Grandvalliers know, these strange noises are not like any known complaint… These are echoes of the " Infernal Hunt "… which once disappeared in the lake… with the " Beast of Grandvaux ". Discover the legend of the Beast of Grandvaux and the infernal hunt!
Deutsch
Im 15. Jahrhundert soll auf dem Plateau von Grandvaux, das diesen geheimnisvollen See umgibt, eine teuflische Bestie gewütet haben, die die Herden dezimierte, die Ernten verwüstete und die Frauen und Kinder verängstigte. Obwohl ihn niemand gesehen hatte, konnten die Bewohner des Plateaus ihn in den kalten, dunklen Dezembernächten heulen hören. Der Abt von Fauquier, der damals die Abtei am See leitete, dachte über eine Möglichkeit nach, dieser abscheulichen Plage ein Ende zu setzen. Er rief alle Bauern auf, sich in die Mauern des Gebäudes zu flüchten und einen regelrechten Kreuzzug der Gebete zu veranstalten, in der Hoffnung, dass dies ausreichen würde, um die abscheuliche Bestie zu vertreiben.
Als sich die Türen der Abtei gerade schließen wollten, rannte der Gutsherr in Begleitung seines Rudels von Doggen und Mastiffs zu dem heiligen Ort und fragte den Prior, warum eine solche Versammlung von Leibeigenen stattfand. Der Abt entgegnete, dass sie alle seinem Aufruf gefolgt seien, den Himmel zu bitten, sie von der "Höllenbestie" zu befreien. Der hochmütige und stolze Sire-de-la-Ferté, der den Glauben seiner Untertanen verhöhnte und ihren Gott lästerte, schwor, die Kreatur in die Hölle zu jagen und ihre sterblichen Überreste zurückzubringen.
Dann galoppierte er, gefolgt von seiner Meute, davon und ließ den beleidigten Priester zurück. Als der schwarz gekleidete Reiter davonritt, verfluchte ihn der Abt für seine Blasphemie. Auf den Bergen und in den Ebenen verfolgte der Jäger die Bestie, hartnäckiger und verwandelt durch diese Jagd als je zuvor, und kümmerte sich weder um die Dorfbewohner, die er erschreckte, noch um die Ernten, die er verwüstete. Er machte keine Pause, um zu trinken, zu essen oder gar zu schlafen. Als die Weihnachtsfeierlichkeiten ankamen, strömten die Grandvalliers, die von der Glocke der Abtei gerufen wurden, mit Eifer herbei. Als die Weihnachtsmesse begann, wurde der Schneefall immer dichter, und es wehte ein starker Wind.
Dann ertönte ein vertrautes Heulen: es war die Bestie, gefolgt vom Bellen der Meute und dem Horn des verfluchten Jägers. Der Abt, der nur auf seinen Mut hörte, trat vor, um der Gefahr zu begegnen und sich einzumischen. Er hob seinen Krummstab in Richtung der Höllenjagd. Die Bestie wich dem Portal aus und setzte ihr Rennen in Richtung des schwarzen, gefrorenen Sees fort. Die Meute und der Jäger ließen ihre Beute nicht los und rannten hinter der schrecklichen Bestie her. Dann ertönte ein unheimliches Knacken, und die Grandvalliers, erschreckt durch das höllische Geschrei des Dämons und der Jagd, hörten das Ende dieser dämonischen Kavalkade. Die Bestie und der Jäger waren nicht mehr da, verschluckt vom gefrorenen Wasser des Sees. Doch seitdem kann man an Winterabenden manchmal ein seltsames Heulen hören, das vom zugefrorenen See aufsteigt… Man glaubt, den Schrei der Bestie von Grandvaux, das Bellen der Meute und das Horn des verdammten Jägers zu erkennen. Die Kartesianer werden Ihnen sagen, dass dies ein Phänomen ist, das durch Temperaturschwankungen verursacht wird, die dazu führen, dass sich das Eis zusammenzieht oder lockert. Diese Veränderungen erzeugen eine Reihe von hohen und niedrigen Tonfrequenzen.
Aber wie die Grandvalliers wissen, sind diese seltsamen Geräusche nicht mit den bekannten Beschwerden zu vergleichen… Es sind Anklänge an die " Infernalische Jagd "… die einst im See verschwand… mit der " Bestie von Grandvaux ".
Dutch
Men zegt dat in de 15e eeuw, op het plateau van de Grand Valleys rond dit mysterieuze meer, een duivels beest leefde dat de kuddes decimeerde, de gewassen verwoestte en de vrouwen en kinderen bang maakte. Hoewel niemand het had gezien, konden de bewoners van het plateau het horen huilen tijdens de koude, donkere nachten van december. De abt van Fauquier, die toen de abdij aan het meer bestuurde, bedacht een manier om een einde te maken aan deze verachtelijke plaag. Hij riep alle boeren op zich binnen de muren van het gebouw te verschansen om een ware kruistocht van gebeden te houden, in de hoop dat dit voldoende zou zijn om het gemene beest te verdrijven
Toen de deuren van de abdij op het punt stonden te sluiten, rende de heer van het land, vergezeld van zijn roedel honden en mastiffs, naar de heilige plaats en vroeg de prior waarom er zo'n bijeenkomst van schurken plaatsvond. De abt antwoordde dat zij allen gehoor hadden gegeven aan zijn oproep om de hemel te smeken hen te verlossen van het "helse beest". De Sire-de-la-Ferté, hoogmoedig en trots, spottend met het geloof van zijn onderdanen en hun god lasterend, zwoer het schepsel naar de hel te jagen en zijn overblijfselen terug te brengen.
Hij galoppeerde weg, gevolgd door zijn peloton, de beledigde priester achterlatend. Terwijl de zwartgeklede ruiter wegreed, vervloekte de abt hem om zijn godslastering. Over de bergen en vlaktes, de jager die het beest achtervolgde, koppiger en getransformeerd door de jacht dan ooit, besteedde geen aandacht aan de dorpelingen die hij bang maakte of de gewassen die hij verwoestte. Hij stopte niet om te drinken, te eten of zelfs te slapen. Toen het kerstfeest aanbrak, kwamen de Grandvalliers, geroepen door de abdijbel, met verve naar binnen. Toen de kerstmis begon, begon de sneeuw steeds heviger te vallen, en een sterke wind begon te waaien.
Toen klonk een bekend gehuil: het was het Beest, gevolgd door het geblaf van de roedel en de hoorn van de vervloekte jager. De abt, alleen luisterend naar zijn moed, stapte naar voren om het gevaar tegemoet te treden en tussenbeide te komen. Hij hief zijn abtsstaf in de richting van de helse jacht. Het Beest ontweek het portaal en vervolgde zijn race naar het zwarte en bevroren meer. De roedel en de jager, die hun prooi niet loslieten, renden achter het verschrikkelijke Beest aan. Toen klonk er een onheilspellend gekraak, en de grandvalliers, verschrikt door het helse geraas van de demon en de jacht, hoorden het einde van deze demonische cavalcade. Het Beest en de jager waren er niet meer, opgeslokt door het bevroren water van het meer. Maar sindsdien kan men op winteravonden soms vreemd gehuil uit het bevroren meer horen opstijgen… Men meent de kreet van het Beest van Grandvaux te herkennen, het geblaf van de roedel en de hoorn van de verdoemde jager. Cartesianen zullen u vertellen dat dit een verschijnsel is dat wordt veroorzaakt door temperatuurschommelingen, die tot gevolg hebben dat het ijs samentrekt of ontspant. Deze veranderingen genereren een reeks hoge en lage geluidsfrequenties
Maar zoals de Grandvalliers weten, lijken deze vreemde geluiden niet op een bekende klacht… Dit zijn echo's van de "Chasse Infernale"… die ooit verdween in het meer… met de "Bête du Grandvaux".
Español
Se dice que en el siglo XV, en la meseta de los Grandes Valles que rodea este misterioso lago, había una bestia diabólica que diezmaba los rebaños, asolaba las cosechas y asustaba a las mujeres y los niños. Aunque nadie lo había visto, los habitantes de la meseta podían oírlo aullar durante las frías y oscuras noches de diciembre. El abad de Fauquier, que entonces gobernaba la abadía que bordeaba el lago, pensó en una forma de acabar con esta vil plaga. Convocó a todos los campesinos para que acudieran a refugiarse entre los muros del edificio con el fin de llevar a cabo una verdadera cruzada de oraciones, con la esperanza de que esto fuera suficiente para hacer retroceder a la vil bestia
Cuando las puertas de la abadía estaban a punto de cerrarse, el señor de la tierra, acompañado de su jauría de perros y mastines, corrió al lugar sagrado y preguntó al prior por qué se producía tal reunión de villanos. El abad respondió que todos habían respondido a su llamada para rogar al Cielo que los librara de la "Bestia Infernal". El Sire-de-la-Ferté, altivo y orgulloso, burlándose de la fe de sus súbditos y blasfemando de su dios, juró dar caza a la criatura hasta el infierno y traer sus restos.
Luego se marchó al galope seguido de su manada, dejando atrás al ofendido sacerdote. Mientras el jinete vestido de negro se alejaba, el abad lo maldijo por su blasfemia. A través de las montañas y las llanuras, el cazador al acecho de la bestia, más obstinado y transformado por la caza que nunca, no prestó atención a los aldeanos a los que asustó ni a los cultivos que arrasó. No se detuvo a beber, comer o incluso dormir. Cuando llegan las fiestas de Navidad, los Grandvalliers, llamados por la campana de la abadía, se agolpan con fervor. Al comenzar la misa de Navidad, la nieve empezó a caer cada vez con más fuerza y comenzó a soplar un fuerte viento.
Entonces se oyó un aullido familiar: era la Bestia, seguido de los ladridos de la jauría y del cuerno del cazador maldito. El abad, escuchando sólo su valor, se adelantó para afrontar el peligro e interponerse. Levantó su báculo de abad en dirección a la cacería infernal. La Bestia evitó el portal y continuó su carrera hacia el lago negro y helado. La jauría y el cazador, sin soltar a su presa, corrieron tras la horrible Bestia. Entonces se oyó un siniestro crujido, y los grandvalliers, aterrorizados por el clamor infernal del demonio y la caza, escucharon el final de esta cabalgata demoníaca. La Bestia y el cazador ya no estaban, tragados por las aguas heladas del lago. Sin embargo, desde entonces, en las tardes de invierno, a veces se oyen extraños aullidos que surgen del lago helado… Uno cree reconocer el grito de la Bestia de Grandvaux, los ladridos de la jauría y el cuerno del cazador maldito. Los cartesianos le dirán que se trata de un fenómeno causado por las fluctuaciones de temperatura, que tienen el efecto de contraer o relajar el hielo. Estos cambios generan una gama de frecuencias sonoras, altas y bajas
Pero como los Grandvalliers saben, estos extraños ruidos no se parecen a ninguna queja conocida… Son ecos de la "Chasse Infernale"… que una vez desapareció en el lago… con la "Bête du Grandvaux".
Italiano
Si dice che nel XV secolo, sull'altopiano delle Grandi Valli che circonda questo misterioso lago, ci fosse una bestia diabolica che decimava le mandrie, devastava i raccolti e spaventava le donne e i bambini. Sebbene nessuno l'avesse visto, gli abitanti dell'altopiano potevano sentirlo ululare durante le fredde e buie notti di dicembre. L'abate di Fauquier, che allora governava l'abbazia che si affacciava sul lago, pensò a un modo per porre fine a questa vile piaga. Convocò tutti i contadini affinché si rifugiassero tra le mura dell'edificio e portassero avanti una vera e propria crociata di preghiere, sperando che ciò bastasse a scacciare la vile bestia
Mentre le porte dell'abbazia stavano per chiudersi, il signore del paese, accompagnato dalla sua muta di cani e mastini, corse al luogo sacro e chiese al priore il motivo di un tale raduno di malviventi. L'abate rispose che tutti avevano risposto al suo appello per supplicare il Cielo di liberarli dalla "Bestia Infernale". Il Sire-de-la-Ferté, altero e orgoglioso, deridendo la fede dei suoi sudditi e bestemmiando il loro dio, giurò di cacciare la creatura fino all'inferno e di riportarne i resti.
Poi si allontanò al galoppo seguito dal suo branco, lasciandosi alle spalle il sacerdote offeso. Mentre il cavaliere vestito di nero si allontanava, l'abate lo maledisse per la sua blasfemia. Attraverso le montagne e le pianure, il cacciatore che inseguiva la bestia, più ostinato e trasformato dalla caccia che mai, non prestava attenzione agli abitanti dei villaggi che spaventava o ai raccolti che devastava. Non si fermò a bere, a mangiare e nemmeno a dormire. Quando arrivarono le celebrazioni natalizie, i Grandvalliers, chiamati dalla campana dell'abbazia, si affollarono con fervore. All'inizio della messa di Natale, la neve cominciò a cadere sempre più pesantemente e iniziò a soffiare un forte vento.
Poi si udì un ululato familiare: era la Bestia, seguito dall'abbaiare del branco e dal corno del cacciatore maledetto. L'abate, ascoltando solo il suo coraggio, si fece avanti per affrontare il pericolo e interporsi. Alzò il suo bastone da abate in direzione della caccia infernale. La Bestia evitò il portale e continuò la sua corsa verso il lago nero e ghiacciato. Il branco e il cacciatore, senza mollare la preda, corsero dietro all'orribile Bestia. Poi si udì un sinistro scricchiolio e i grandvalliers, terrorizzati dal clamore infernale del demone e della caccia, sentirono la fine di questa cavalcata demoniaca. La Bestia e il cacciatore non c'erano più, inghiottiti dalle acque gelate del lago. Da allora, però, nelle sere d'inverno si sentono talvolta strani ululati provenire dal lago ghiacciato… Si pensa di riconoscere il grido della Bestia di Grandvaux, l'abbaiare del branco e il corno del cacciatore maledetto. I cartesiani vi diranno che si tratta di un fenomeno causato dalle fluttuazioni di temperatura, che hanno l'effetto di contrarre o rilassare il ghiaccio. Questi cambiamenti generano una gamma di frequenze sonore, alte e basse
Ma, come i Grandvallier sanno, questi strani rumori non sono simili a nessun disturbo conosciuto… Sono echi della "Chasse Infernale"… che un tempo scompariva nel lago… con la "Bête du Grandvaux".