Description
Le contexte
Août 1944, les alliés gagnent du terrain suite au débarquement en Normandie. Le 10 août, ils sont aux portes de Nantes. Progressivement les troupes allemandes se replient vers Saint-Nazaire pour en faire une place forte. La poche de Saint-Nazaire commence à se former.
Les habitants de Paimboeuf, qui avaient anticipé l’avance alliée, et organisé un défilé patriotique, se voient notifier par les autorités militaires allemandes en guise de représailles, l’évacuation de leur cité avant le samedi soir 12 août, 21 h 00.
Les foyers se répartissent dans les communes des alentours. La famille Martin trouvera refuge à Vue. Petit à petit les allemands se rabattent sur Saint-Nazaire pour y former une poche de résistance. Si côté nord, la ligne est clairement définie, elle est plus fluctuante côté sud vers Paimboeuf.
De nombreux jeunes et hommes peu formés aux techniques du combat rejoignent les FFI et utilisent la stratégie du harcèlement pour pousser aux désertions allemandes. Ces désertions sont encouragées par de la propagande alliée tractée par voie aérienne et par les actions de patrouilles FFI qui vont inciter ces soldats à se rendre. Le 12 septembre 1944
C’est dans ce contexte qu’un habitant de Frossay, Jean-Léon Rondineau, nouvellement recruté au 10ème bataillon FFI de Loire-Inférieure (groupe Fourrier du Pellerin) rencontre dans un café à Vue, le paimblotin Alfred Martin. Avec un troisième homme, ils prennent la direction de Paimboeuf, espérant susciter des désertions. Vers 14 h 00, aux Quatre Routes de la Corbinais vers la Guinerais, ils rencontrent deux sentinelles allemandes.
La discussion s’engage. Contrôle de papiers ? Échange de tabac ? Intimidations et menaces réciproques ? Les trois hommes auraient même proposé un pain de deux livres aux soldats pour les pousser à la désertion ! L’une des deux sentinelles est un Russe blanc qui commence à fléchir, mais pas question pour l’autre de changer de camp. Le ton monte… Des tirs sont échangés. Un allemand et Jean-Léon Rondineau sont touchés. Ce dernier a des blessures aux bras et aux cuisses sans doute dues à une explosion de grenade.
Alfred Martin, malgré une blessure à la tête, court chercher de l’aide dans des maisons à la Trochelais, après avoir caché le blessé dans un taillis. Le troisième français s’est enfui. De leur côté, les allemands regagnent leur cantonnement pour chercher de l’aide et reviennent en force.
Ils n’ont aucun mal à trouver Jean-Léon Rondineau soigné par un secouriste de la Croix Rouge, Léon Fredet, mais aussi d’autres personnes présentes sur le site qu’ils prennent en otage. Ils partent à la recherche des deux autres « terroristes ».
Le capitaine de vaisseau Gabriel Krantz, qui habite la Corbinais toute proche et qui maitrise l’allemand, essaye de parlementer pour faire libérer les otages auprès de l’Obertleutnant Werner Kretzchmar.
Ce dernier ne veut rien entendre. Il cède néanmoins lorsque ses hommes parviennent à récupérer Alfred Martin. Il relâche les otages, ne gardant que 4 témoins (MM. Jean, receveur des postes à Paimboeuf ; Labbé, cantonnier ; Eveillard, charpentier ; Foucher, marin) pour assister à l’exécution des deux hommes qu’il a programmé, conformément aux consignes militaires allemandes en vigueur. Il est un peu plus de 18 h 00.
On traîne les condamnés de l'autre côté de la route du Moulin Neuf, dans une prairie où se dresse un cormier. Une échelle est posée contre le tronc, trois brasses de fil de fer à vigne jetées autour de la branche maîtresse, une boucle autour du cou d'Alfred Martin qui avait les deux mains attachées dans le dos. Pour faire taire Rondineau qui hurlait, on l'achève d'une balle dans la tête. Quand Alfred Martin bascule dans le vide, le fil de fer casse net. Une balle vint aussi abréger son calvaire.
Les corps sont alors jetés dans une charrette qui descend vers la Loire. On les enterre dans une vasière à proximité du fleuve, près du village de la Nouveauté avec interdiction de reprendre les dépouilles.
Les suites de « l’affaire »
Il faudra attendre la Libération du secteur, le 14 mai 1945, pour procéder à l’exhumation en présence d'une vingtaine de témoins, dont la famille.
Une foule compacte accompagne alors les cercueils au cimetière de Paimboeuf.
Kretzchmar n'échappera pas à la justice. Condamné à mort par un premier procès à Angers le 26 mars 1946, il fera appel et sera jugé à nouveau le 5 juillet 1946 devant le tribunal correctionnel d’Angers, où il bénéficiera de l’aide d’un avocat, Me Perrin. Kretzchmar fut alors condamné aux travaux forcés à perpétuité.
Quant à ses deux victimes, par une ordonnance du 7 août 1945, le président du tribunal civil de Paimbœuf avait déjà officialisé la date et les circonstances de leur exécution : Alfred Martin, 35 ans, père de quatre enfants, ancien pompier de Paimboeuf, résistant du groupe Tribouillois, ainsi que Jean-Léon Rondineau, 47 ans, résistant FTP, avaient été déclarés « morts pour la France ». Voir cette publication sur Instagram Une publication partagée par Saint Brevin émotions brutes (@saint.brevin.tourisme) " target="_blank">Notre épisode de Saint-Brevin émotions brutes confidentielle a regarder ici
English
Background
August 1944, the Allies gain ground following the Normandy landings. On August 10, they reached the gates of Nantes. German troops gradually retreated to Saint-Nazaire, turning it into a stronghold. The Saint-Nazaire pocket began to take shape.
The inhabitants of Paimboeuf, who had anticipated the Allied advance and organized a patriotic parade, were notified by the German military authorities of the evacuation of their town by Saturday evening, August 12, 9:00 pm, as a reprisal.
Households were dispersed to neighbouring communes. The Martin family took refuge in Vue. Little by little, the Germans fell back on Saint-Nazaire to form a pocket of resistance. While the line was clearly defined on the north side, it was more fluid on the south side towards Paimboeuf.
Many young men with little training in combat techniques joined the FFI, using the strategy of harassment to encourage German desertions. These desertions were encouraged by Allied air-dropped propaganda and by the actions of FFI patrols, which encouraged these soldiers to surrender. September 12, 1944
It was against this backdrop that Frossay resident Jean-Léon Rondineau, newly recruited to the 10th FFI battalion in Loire-Inférieure (Fourrier group from Le Pellerin), met Paimblotin Alfred Martin in a café in Vue. With a third man, they headed for Paimboeuf, hoping to encourage desertions. At around 2.00 pm, at Quatre Routes de la Corbinais towards la Guinerais, they met two German sentries.
A discussion ensued. Checking papers? Exchange of tobacco? Intimidation and mutual threats? The three men even offered the soldiers a two-pound loaf of bread to encourage them to desert! One of the two sentries is a white Russian who begins to relent, but the other will not change sides. Tempers flare? Shots are exchanged. A German and Jean-Léon Rondineau are hit. The latter sustained wounds to his arms and thighs, probably caused by a grenade explosion.
Alfred Martin, despite a head wound, ran for help to the houses in La Trochelais, having hidden the wounded man in a copse. The third Frenchman escaped. For their part, the Germans return to their billets to look for help, and come back in force.
They had no trouble finding Jean-Léon Rondineau, who was being cared for by a Red Cross first-aider, Léon Fredet, as well as other people on the site, whom they took hostage. They set off in search of the other two "terrorists".
Captain Gabriel Krantz, who lives in nearby Corbinais and speaks fluent German, tries to get Obertleutnant Werner Kretzchmar to release the hostages.
The latter would have none of it. He gives in, however, when his men succeed in recovering Alfred Martin. He released the hostages, keeping only 4 witnesses (Messrs Jean, Paimboeuf postmaster; Labbé, road-mender; Eveillard, carpenter; Foucher, sailor) to witness the execution of the two men he had planned, in accordance with current German military orders. It was a little after 6.00 pm.
The condemned men are dragged across the Moulin Neuf road to a meadow where a corm tree stands. A ladder was placed against the trunk, three fathoms of vine wire thrown around the main branch, a loop around Alfred Martin's neck, with both hands tied behind his back. To silence the screaming Rondineau, he was shot through the head. When Alfred Martin toppled over, the wire snapped clean off. A bullet also shortened his ordeal.
The bodies were then thrown into a cart and taken down to the Loire. They were buried in a mudflat close to the river, near the village of La Nouveauté, with a ban on taking back the remains.
The aftermath of the "affair
It was not until the area was liberated on May 14, 1945, that the remains were exhumed in the presence of some twenty witnesses, including the family.
A large crowd accompanied the coffins to the Paimboeuf cemetery.
Kretzchmar did not escape justice. Sentenced to death at a first trial in Angers on March 26, 1946, he appealed and was tried again on July 5, 1946 before the Angers Correctional Court, where he was assisted by a lawyer, Me Perrin. Kretzchmar was sentenced to hard labor for life.
As for his two victims, in an order dated August 7, 1945, the president of the Paimb?uf civil court had already formalized the date and circumstances of their execution: Alfred Martin, 35, father of four, former Paimboeuf firefighter and member of the Tribouillois Resistance group, and Jean-Léon Rondineau, 47, FTP Resistance fighter, had been declared "dead for France". See this post on Instagram A post shared by Saint Brevin émotions brutes (@saint.brevin.tourisme) " target="_blank">Our episode of Saint-Brevin émotions brutes confidentielle has a look here
Deutsch
Der Kontext
August 1944, die Alliierten gewinnen nach der Landung in der Normandie an Boden. Am 10. August stehen sie vor den Toren von Nantes. Nach und nach ziehen sich die deutschen Truppen nach Saint-Nazaire zurück, um es zu einer Festung auszubauen. Die Tasche von Saint-Nazaire beginnt sich zu bilden.
Die Einwohner von Paimboeuf, die den Vorstoß der Alliierten vorausgesehen und eine patriotische Parade organisiert hatten, wurden von den deutschen Militärbehörden als Vergeltungsmaßnahme über die Evakuierung ihrer Stadt bis Samstagabend, den 12. August, 21.00 Uhr, informiert.
Die Haushalte verteilen sich auf die umliegenden Gemeinden. Die Familie Martin findet Zuflucht in Vue. Nach und nach ziehen sich die Deutschen auf Saint-Nazaire zurück, um dort eine Widerstandstasche zu bilden. Während die Linie auf der Nordseite klar definiert ist, ist sie auf der Südseite in Richtung Paimboeuf schwankender.
Zahlreiche junge Männer und Männer, die nicht in Kampftechniken ausgebildet waren, schlossen sich den FFI an und nutzten die Strategie der Belästigung, um die Deutschen zur Desertion zu bewegen. Diese Desertionen werden durch alliierte Propaganda aus der Luft und durch die Aktionen der FFI-Patrouillen gefördert, die die Soldaten dazu bringen, sich zu ergeben. Der 12. September 1944
In diesem Zusammenhang trifft der Einwohner von Frossay, Jean-Léon Rondineau, der neu für das 10. FFI-Bataillon der Loire-Inférieure (Fourrier-Gruppe aus Pellerin) rekrutiert wurde, in einem Café in Vue auf den Paimblotin Alfred Martin. Zusammen mit einem dritten Mann machen sie sich auf den Weg nach Paimboeuf, in der Hoffnung, Desertionen zu provozieren. Gegen 14.00 Uhr trafen sie an der Quatre Routes de la Corbinais in Richtung Guinerais auf zwei deutsche Wachposten.
Es kommt zu einer Diskussion. Kontrolle der Papiere ? Austausch von Tabak ? Einschüchterungen und gegenseitige Drohungen? Die drei Männer sollen den Soldaten sogar ein Zwei-Pfund-Brot angeboten haben, um sie zur Desertion zu bewegen Einer der beiden Wachposten ist ein Weißrusse, der langsam nachgibt, aber der andere wechselt nicht die Seiten. Der Ton wird lauter Es werden Schüsse ausgetauscht. Ein Deutscher und Jean-Léon Rondineau werden getroffen. Letzterer hat Verletzungen an Armen und Oberschenkeln, die wahrscheinlich von einer Granatenexplosion herrühren.
Alfred Martin rannte trotz einer Kopfverletzung zu den Häusern in La Trochelais, um Hilfe zu holen, nachdem er den Verwundeten in einem Dickicht versteckt hatte. Der dritte Franzose flüchtete. Die Deutschen kehrten ihrerseits in ihre Unterkünfte zurück, um Hilfe zu holen, und kamen mit voller Kraft zurück.
Sie haben keine Schwierigkeiten, Jean-Léon Rondineau zu finden, der von Léon Fredet, einem Sanitäter des Roten Kreuzes, behandelt wird, aber auch andere Personen auf dem Gelände, die sie als Geiseln nehmen. Sie machen sich auf die Suche nach den beiden anderen "Terroristen".
Der Kapitän zur See Gabriel Krantz, der im nahe gelegenen La Corbinais wohnt und gut Deutsch spricht, versucht, mit Oberleutnant Werner Kretzchmar über die Freilassung der Geiseln zu verhandeln.
Dieser will nicht hören. Er gibt jedoch nach, als es seinen Männern gelingt, Alfred Martin zu befreien. Er lässt die Geiseln frei und behält nur vier Zeugen (Jean, Postmeister in Paimboeuf; Labbé, Straßenarbeiter; Eveillard, Zimmermann; Foucher, Seemann) zurück, um der Hinrichtung der beiden Männer beizuwohnen, die er gemäß den geltenden deutschen militärischen Anweisungen geplant hat. Es ist kurz nach 18.00 Uhr.
Die Verurteilten werden auf die andere Seite der Straße Moulin Neuf geschleppt, auf eine Wiese, auf der ein Apfelbaum steht. Eine Leiter wird an den Stamm gestellt, drei Klafter Weinbergdraht um den Hauptast geworfen und eine Schlaufe um den Hals von Alfred Martin gelegt, der beide Hände auf dem Rücken gefesselt hatte. Um den schreienden Rondineau zum Schweigen zu bringen, wird er mit einem Kopfschuss getötet. Als Alfred Martin in die Tiefe stürzte, brach der Draht. Auch sein Martyrium wurde durch eine Kugel beendet.
Die Leichen werden auf einen Karren geworfen, der zur Loire hinunterfährt. Sie wurden in einem Watt in der Nähe des Flusses, in der Nähe des Dorfes La Nouveauté, begraben.
Die Folgen der "Affäre"
Erst nach der Befreiung des Gebiets am 14. Mai 1945 wurde die Exhumierung in Anwesenheit von etwa 20 Zeugen, darunter auch die Familie, durchgeführt.
Eine große Menschenmenge begleitete die Särge zum Friedhof von Paimboeuf.
Kretzchmar entgeht der Justiz nicht. Er wurde in einem ersten Prozess am 26. März 1946 in Angers zum Tode verurteilt, legte Berufung ein und wurde am 5. Juli 1946 vor dem Strafgericht von Angers erneut angeklagt, wo er die Hilfe eines Anwalts, Perrin, in Anspruch nahm. Kretzchmar wurde zu lebenslanger Zwangsarbeit verurteilt.
Der 35-jährige Alfred Martin, Vater von vier Kindern, ehemaliger Feuerwehrmann von Paimboeuf und Widerstandskämpfer der Gruppe Tribouillois, sowie der 47-jährige Jean-Léon Rondineau, Widerstandskämpfer der FTP, wurden am 7. August 1945 per Verfügung des Präsidenten des Zivilgerichts von Paimb?uf als "für Frankreich gefallen" deklariert. Siehe diesen Beitrag auf Instagram Ein Beitrag geteilt von Saint Brevin émotions brutes (@saint.brevin.tourisme) " target="_blank">Unsere Episode von Saint Brevin émotions brutes confidentielle a regarder ici
Dutch
De context
In augustus 1944 wonnen de geallieerden terrein na de landing in Normandië. Op 10 augustus bereikten ze de poorten van Nantes. De Duitse troepen trokken zich geleidelijk terug in de richting van Saint-Nazaire en veranderden het in een bolwerk. De zak Saint-Nazaire begon vorm aan te nemen.
De inwoners van Paimboeuf, die hadden geanticipeerd op de geallieerde opmars en een patriottische parade hadden georganiseerd, kregen van de Duitse militaire autoriteiten te horen dat hun stad op zaterdag 12 augustus om 21.00 uur moest worden geëvacueerd als represaille.
De families werden verspreid over andere steden in de omgeving. De familie Martin vond onderdak in Vue. Beetje bij beetje vielen de Duitsers terug op Saint-Nazaire en vormden ze een zak met weerstand. Terwijl de linie aan de noordkant duidelijk was afgebakend, was deze aan de zuidkant richting Paimboeuf vloeibaarder.
Veel jonge mannen en mannen met weinig training in gevechtstechnieken sloten zich aan bij de FFI en gebruikten de strategie van intimidatie om Duitse deserties aan te moedigen. Deze deserties werden aangemoedigd door geallieerde propaganda vanuit de lucht en door de acties van FFI patrouilles, die deze soldaten aanmoedigden om zich over te geven. 12 september 1944
Tegen deze achtergrond ontmoette Jean-Léon Rondineau, een inwoner van Frossay en pas gerekruteerd bij het 10de FFI bataljon in Loire-Inférieure (Fourrier groep uit Le Pellerin) Alfred Martin uit Paimblot in een café in Vue. Met een derde man gingen ze op weg naar Paimboeuf, in de hoop deserteurs aan te moedigen. Rond 14.00 uur, bij Quatre Routes de la Corbinais in de richting van la Guinerais, ontmoetten ze twee Duitse wachtposten.
Er ontstond een discussie. Papieren controleren? Tabak uitwisselen? Intimidatie en wederzijdse bedreigingen? De drie mannen boden de soldaten zelfs een brood van twee pond aan om hen aan te moedigen te deserteren! Een van de twee wachtposten was een blanke Rus die zich gewonnen begon te geven, maar de andere was niet van plan om van kant te veranderen. Stemmingmakerij? Er werd geschoten. Een Duitser en Jean-Léon Rondineau werden geraakt. De laatste had wonden aan zijn armen en dijen, waarschijnlijk veroorzaakt door een granaatexplosie.
Alfred Martin rende, ondanks een hoofdwond, om hulp te halen in de huizen van La Trochelais, nadat hij de gewonde man in een bosje had verstopt. De derde Fransman vluchtte. De Duitsers van hun kant keerden terug naar hun kantonnementen om hulp te zoeken en kwamen in groten getale terug.
Ze hadden geen moeite met het vinden van Jean-Léon Rondineau, die werd verzorgd door een EHBO'er van het Rode Kruis, Léon Fredet, en andere mensen op het terrein, die ze gijzelden. Ze gingen op zoek naar de andere twee "terroristen".
Kapitein Gabriel Krantz, die in het nabijgelegen Corbinais woonde en vloeiend Duits sprak, probeerde te onderhandelen met Obertleutnant Werner Kretzchmar om de gijzelaars vrij te krijgen.
Kretzchmar wilde er niets van weten. Hij gaf echter toe toen zijn mannen erin slaagden Alfred Martin terug te vinden. Hij liet de gijzelaars vrij en hield slechts 4 getuigen achter (de heren Jean, postmeester in Paimboeuf; Labbé, wegenwacht; Eveillard, timmerman; Foucher, matroos) om toe te zien op de executie van de twee mannen die hij had gepland, in overeenstemming met de geldende Duitse militaire orders. Het was iets na 18.00 uur.
De veroordeelden werden naar de andere kant van de weg Moulin Neuf gesleept, naar een weiland waar een knolgewasboom stond. Een ladder werd tegen de stam geplaatst, drie vademen wijndraad werd om de hoofdtak gegooid, een lus om de nek van Alfred Martin, die beide handen achter zijn rug gebonden had. Om de schreeuwende Rondineau het zwijgen op te leggen, werd hij in zijn hoofd geschoten. Toen Alfred Martin omviel, brak de draad. Een kogel maakte ook een einde aan zijn beproeving.
De lichamen werden vervolgens in een kar gegooid en naar de Loire gebracht. Ze werden begraven in een wad vlak bij de rivier, vlakbij het dorp La Nouveauté, met een verbod om de stoffelijke resten mee terug te nemen.
De nasleep van de "affaire
Pas na de bevrijding van het gebied op 14 mei 1945 werden de stoffelijke overschotten opgegraven in aanwezigheid van een twintigtal getuigen, waaronder de familie.
Een grote menigte begeleidde de kisten naar het kerkhof van Paimboeuf.
Kretzchmar ontkwam niet aan gerechtigheid. Hij werd ter dood veroordeeld tijdens een eerste proces in Angers op 26 maart 1946, ging in beroep en stond opnieuw terecht op 5 juli 1946 voor de strafrechtbank van Angers, waar hij werd bijgestaan door een advocaat, de heer Perrin. Kretzchmar werd veroordeeld tot levenslange dwangarbeid.
Wat zijn twee slachtoffers betreft, had de voorzitter van de burgerlijke rechtbank van Paimboeuf op 7 augustus 1945 de datum en de omstandigheden van hun executie al officieel vastgelegd: Alfred Martin, 35 jaar, vader van vier kinderen, voormalig brandweerman van Paimboeuf en verzetslid van de groep Tribouillois, en Jean-Léon Rondineau, 47 jaar, verzetslid van de FTP, waren "dood voor Frankrijk" verklaard. View this post on Instagram Een bericht gedeeld door Saint Brevin émotions brutes (@saint.brevin.tourisme) " target="_blank">Onze vertrouwelijke aflevering van Saint-Brevin émotions brutes kun je hier bekijken
Español
El contexto
En agosto de 1944, los Aliados ganan terreno tras el desembarco de Normandía. El 10 de agosto, llegan a las puertas de Nantes. Las tropas alemanas se repliegan progresivamente hacia Saint-Nazaire, convirtiéndola en una plaza fuerte. La bolsa de Saint-Nazaire empieza a tomar forma.
Los habitantes de Paimboeuf, que habían anticipado el avance aliado y organizado un desfile patriótico, fueron informados por las autoridades militares alemanas de que su ciudad tendría que ser evacuada antes de las 21.00 horas del sábado 12 de agosto, como represalia.
Las familias fueron dispersadas a otros pueblos de los alrededores. La familia Martin se refugió en Vue. Poco a poco, los alemanes se repliegan sobre Saint-Nazaire para formar una bolsa de resistencia. Mientras que la línea estaba claramente definida en el lado norte, era más fluida en el lado sur, hacia Paimboeuf.
Muchos jóvenes y hombres con poco entrenamiento en técnicas de combate se unieron a las FFI y utilizaron la estrategia del hostigamiento para fomentar las deserciones alemanas. Estas deserciones fueron alentadas por la propaganda aliada enviada por aire y por las acciones de las patrullas de las FFI, que animaron a estos soldados a rendirse. 12 de septiembre de 1944
En este contexto, Jean-Léon Rondineau, residente en Frossay y recién reclutado en el 10º batallón de las FFI en Loire-Inférieure (grupo Fourrier de Le Pellerin) se encuentra con Alfred Martin de Paimblot en un café de Vue. Con un tercer hombre, se dirigieron a Paimboeuf, con la esperanza de fomentar las deserciones. Hacia las 14 horas, en Quatre Routes de la Corbinais, en dirección a la Guinerais, se encuentran con dos centinelas alemanes.
Se entabla una discusión. ¿Comprobación de papeles? ¿Intercambio de tabaco? ¿Intimidación y amenazas mutuas? Los tres hombres llegaron a ofrecer a los soldados una barra de pan de medio kilo para animarles a desertar Uno de los dos centinelas era un ruso blanco que empezó a ceder, pero el otro no estaba dispuesto a cambiar de bando. Los ánimos se caldearon Se intercambian disparos. Un alemán y Jean-Léon Rondineau fueron alcanzados. Este último sufrió heridas en los brazos y los muslos, probablemente causadas por la explosión de una granada.
Alfred Martin, a pesar de una herida en la cabeza, corrió a buscar ayuda en las casas de La Trochelais, tras esconder al herido en un bosquecillo. El tercer francés huyó. Por su parte, los alemanes volvieron a sus acantonamientos en busca de ayuda y regresaron en masa.
No tuvieron problemas para encontrar a Jean-Léon Rondineau, que estaba siendo atendido por un socorrista de la Cruz Roja, Léon Fredet, así como a otras personas que se encontraban en el lugar, a las que tomaron como rehenes. Salieron en busca de los otros dos "terroristas".
El capitán Gabriel Krantz, que vivía cerca de Corbinais y hablaba alemán con fluidez, intentó negociar con el Obertleutnant Werner Kretzchmar la liberación de los rehenes.
Kretzchmar no quiso. Sin embargo, cedió cuando sus hombres consiguieron recuperar a Alfred Martin. Liberó a los rehenes, reteniendo sólo a 4 testigos (los señores Jean, jefe de correos de Paimboeuf; Labbé, peón caminero; Eveillard, carpintero; Foucher, marinero) para que presenciaran la ejecución de los dos hombres que había planeado, de acuerdo con las órdenes militares alemanas vigentes. Eran poco después de las 18.00 horas.
Los condenados fueron arrastrados al otro lado de la carretera de Moulin Neuf, hasta un prado donde había un alcornoque. Colocaron una escalera contra el tronco, tres brazas de alambre de enredadera alrededor de la rama principal, un lazo alrededor del cuello de Alfred Martin, que tenía las dos manos atadas a la espalda. Para acallar los gritos de Rondineau, le dispararon en la cabeza. Cuando Alfred Martin se desplomó, el cable se rompió. Una bala también puso fin a su calvario.
Los cadáveres fueron arrojados a un carro y llevados al Loira. Fueron enterrados en un lodazal cercano al río, cerca del pueblo de La Nouveauté, con la prohibición de recuperar los restos.
Las consecuencias del "asunto
Hubo que esperar a la liberación de la zona, el 14 de mayo de 1945, para que los restos fueran exhumados en presencia de una veintena de testigos, entre ellos la familia.
Una gran multitud acompañó los féretros hasta el cementerio de Paimboeuf.
Kretzchmar no escapó a la justicia. Condenado a muerte en un primer juicio celebrado en Angers el 26 de marzo de 1946, apeló y fue juzgado de nuevo el 5 de julio de 1946 ante el tribunal penal de Angers, donde estuvo asistido por un abogado, el Sr. Perrin. Kretzchmar fue condenado a trabajos forzados de por vida.
En cuanto a sus dos víctimas, por orden de 7 de agosto de 1945, el presidente del tribunal civil de Paimb?uf ya había oficializado la fecha y las circunstancias de su ejecución: Alfred Martin, de 35 años, padre de cuatro hijos, antiguo bombero de Paimboeuf y miembro de la Resistencia del grupo Tribouillois, y Jean-Léon Rondineau, de 47 años, miembro de la Resistencia del FTP, habían sido declarados "muertos para Francia". View this post on Instagram A post shared by Saint Brevin émotions brutes (@saint.brevin.tourisme) " target="_blank">Nuestro episodio confidencial de Saint-Brevin émotions brutes puede verse aquí
Italiano
Il contesto
Nell'agosto 1944, gli Alleati guadagnano terreno dopo lo sbarco in Normandia. Il 10 agosto raggiungono le porte di Nantes. Le truppe tedesche si ritirano gradualmente verso Saint-Nazaire, trasformandola in una roccaforte. La sacca di Saint-Nazaire inizia a prendere forma.
Gli abitanti di Paimboeuf, che avevano anticipato l'avanzata alleata e organizzato una parata patriottica, furono informati dalle autorità militari tedesche che la loro città avrebbe dovuto essere evacuata entro le 21.00 di sabato 12 agosto, come rappresaglia.
Le famiglie furono trasferite in altre città dei dintorni. La famiglia Martin trovò rifugio a Vue. A poco a poco, i tedeschi ripiegarono su Saint-Nazaire per formare una sacca di resistenza. Mentre la linea era chiaramente definita sul lato nord, era più fluida sul lato sud, verso Paimboeuf.
Molti giovani e uomini poco addestrati alle tecniche di combattimento si unirono all'FFI e usarono la strategia delle molestie per incoraggiare le diserzioni tedesche. Queste diserzioni erano incoraggiate dalla propaganda alleata diffusa per via aerea e dalle azioni delle pattuglie dell'FFI, che incoraggiavano questi soldati ad arrendersi. 12 settembre 1944
È in questo contesto che Jean-Léon Rondineau, residente a Frossay e appena reclutato nel 10° battaglione FFI della Loire-Inférieure (gruppo Fourrier di Le Pellerin), incontra Alfred Martin di Paimblot in un caffè di Vue. Con un terzo uomo, si diressero verso Paimboeuf, sperando di incoraggiare le diserzioni. Verso le 14:00, a Quatre Routes de la Corbinais verso la Guinerais, incontrarono due sentinelle tedesche.
Ne seguì una discussione. Controllo dei documenti? Scambio di tabacco? Intimidazioni e minacce reciproche? I tre uomini offrirono addirittura ai soldati una pagnotta di due chili per incoraggiarli a disertare! Una delle due sentinelle era un russo bianco che cominciò a cedere, ma l'altro non aveva intenzione di cambiare schieramento. Gli animi si accendono? Vennero scambiati dei colpi. Un tedesco e Jean-Léon Rondineau furono colpiti. Quest'ultimo riportò ferite alle braccia e alle cosce, probabilmente causate dall'esplosione di una granata.
Alfred Martin, nonostante una ferita alla testa, corse a cercare aiuto nelle case di La Trochelais, dopo aver nascosto il ferito in un boschetto. Il terzo francese fuggì. Da parte loro, i tedeschi tornarono ai loro cantoni per cercare aiuto e tornarono in forze.
Non ebbero difficoltà a trovare Jean-Léon Rondineau, che era assistito da un soccorritore della Croce Rossa, Léon Fredet, e altre persone sul posto, che presero in ostaggio. Si misero alla ricerca degli altri due "terroristi".
Il capitano Gabriel Krantz, che viveva nella vicina Corbinais e parlava correntemente il tedesco, cercò di negoziare con l'Obertleutnant Werner Kretzchmar il rilascio degli ostaggi.
Kretzchmar non ne volle sapere. Si arrese, tuttavia, quando i suoi uomini riuscirono a recuperare Alfred Martin. Rilasciò gli ostaggi, mantenendo solo 4 testimoni (i signori Jean, direttore delle poste di Paimboeuf; Labbé, venditore ambulante; Eveillard, falegname; Foucher, marinaio) per assistere all'esecuzione dei due uomini che aveva pianificato, in conformità con gli ordini militari tedeschi vigenti. Erano da poco passate le 18.00.
I condannati furono trascinati dall'altra parte della strada del Moulin Neuf, in un prato dove si trovava un cormo. Una scala fu appoggiata al tronco, tre braccia di filo di vite furono gettate attorno al ramo principale, un cappio attorno al collo di Alfred Martin, che aveva entrambe le mani legate dietro la schiena. Per far tacere le urla di Rondineau, gli fu sparato in testa. Quando Alfred Martin si rovesciò, il filo si spezzò. Un proiettile pose fine anche al suo calvario.
I corpi furono poi gettati su un carro e portati nella Loira. Furono sepolti in una piana di fango vicino al fiume, nei pressi del villaggio di La Nouveauté, con il divieto di recuperare i resti.
Le conseguenze dell'"affare
Solo dopo la liberazione della zona, il 14 maggio 1945, i resti furono riesumati alla presenza di una ventina di testimoni, tra cui la famiglia.
Una grande folla accompagnò le bare al cimitero di Paimboeuf.
Kretzchmar non sfuggì alla giustizia. Condannato a morte in un primo processo ad Angers il 26 marzo 1946, fece appello e fu processato nuovamente il 5 luglio 1946 davanti al tribunale penale di Angers, dove fu assistito da un avvocato, Perrin. Kretzchmar fu condannato ai lavori forzati a vita.
Per quanto riguarda le sue due vittime, con un'ordinanza del 7 agosto 1945, il presidente del tribunale civile di Paimb?uf aveva già ufficializzato la data e le circostanze della loro esecuzione: Alfred Martin, 35 anni, padre di quattro figli, ex pompiere di Paimboeuf e membro della Resistenza del gruppo Tribouillois, e Jean-Léon Rondineau, 47 anni, membro della Resistenza FTP, erano stati dichiarati "morti per la Francia". Visualizza questo post su Instagram Un post condiviso da Saint Brevin émotions brutes (@saint.brevin.tourisme) " target="_blank">La nostra puntata confidenziale di Saint-Brevin émotions brutes è visibile qui