Description
Egalement nommée autrefois Saint-Antoine
Epoque : Période classique
Type : Architecture religieuse
Initialement édifiée au XIIème siècle, en période de renaissance médiévale, l'église Saint-Julien fut reconstruite au XVIIème siècle, lors d'une autre époque de restructuration religieuse que traversa l'Eglise.
Elle est située en bordure du quartier de la Cavalerie, où de nombreux nobles, enrichis par le négoce, construisent à la même époque leurs somptueuses demeures. Son architecture mêle curieusement le style gothique tardif au style classique. Dépouillé de la majeure partie de son riche mobilier à la Révolution, l'édifice a encore plus souffert des bombardements de 1944 qui le laissa en ruine. Néanmoins restaurée, Saint-Julien n'est plus aujourd'hui l'église paroissiale qu'elle fût pendant des siècles. On peut encore y accéder à l'occasion des concerts qui s'y tiennent régulièrement. L'église, reconstruite au XVIIème siècle, laisse néanmoins perdurer le style gothique méridional dans l'architecture religieuse arlésienne. Une très belle façade classique avec des éléments de décor baroque (angelots, niches,…) précède la nef gothique. La majeure partie du mobilier, ainsi que les vitraux historiés de Guibert d'Anelle (XIXème) ont disparu sous les bombes. Seul subsiste du XVIIème siècle, le très beau retable du choeur en bois doré, offert par la confrérie du Saint-Sacrement. Le tableau central représentant Saint Julien l'hospitalier (1686), est signé de Louis Parrocel. Il est encadré par La Cène et une Adoration des Mages attribuée à Gabriel d'Aix.
De part et d'autre du choeur, figurent les statues de saint Julien l'Hospitalier, et saint Antoine abbé. Enfin, on peut remarquer, une vierge en marbre dont le dessin serait de Revoil, élève de David, et un chemin de croix peint en 1958 par Guy Renne. Le clocher de l'église compte deux cloches dont l'une, datant de 1691, est l'une des plus anciennes de la ville.
English
Also previously called Saint Antoine
Era: Classical period
Type: Religious architecture
Originally built in the 12th century, during the mediaeval Renaissance, Saint Julien Church was rebuilt in the 17th century during another period of religious restructuring in the Church.
It is located on the boundary of the Cavalerie district, where a number of noblemen built their sumptuous residences during the same period, having made their fortune through trade.
Its architecture is a curious combination of late Gothic and Classical.
Stripped of most of its wonderful furniture during the Revolution, the building suffered again during the 1944 bombings, which left it in ruins.
Saint Julien was restored, but is no longer the parish church that it was for centuries. It can still be visited during the concerts held there on a regular basis.
Site plan of the church
The southern Gothic style of this church, which was rebuilt in the 17th century, can still be seen in its typical Arles religious architecture.
A beautiful Classical façade, with elements of Baroque décor (cherubs, niches, etc.), precedes the Gothic nave.
Most of the furniture, as well as the historiated stained glass windows by Guibert d'Anelle (19th century), disappeared in the bombings.
The only survivor from the 17th century is the beautiful gilded wood altarpiece, a gift from the Brotherhood of the Saint Sacrement. The central painting depicting Saint Julian the Hospitalier (1686) is by Louis Parrocel. On either side of this are The Last Supper and an Adoration of the Magi attributed to Gabriel d'Aix.
On either side of the chancel are statues of Saint Julian the Hospitalier and Saint Antoine, the Abbot. Finally, visitors can see a marble Virgin whose design is attributed to Revoil, a student of David, and a Way of the Cross painted in 1958 by Guy Renne.
The church's bell tower has two bells, one of which, from 1691, is one of the oldest in the town.
Deutsch
Früher auch Saint-Antoine (Heiliger Antonius) genannt
Epoche: Klassizismus
Typ: Religiöse Architektur
Die Kirche Saint-Julien, ursprünglich im 12. Jhd. zur Zeit der mittelalterlichen Renaissance erbaut, wurde im 17. Jhd., in einer neuen Epoche der religiösen Umstrukturierung, wieder aufgebaut.
Sie liegt am Rand des Viertels La Cavalerie, in dem zahlreiche vornehmen Familien, die mit Handel reich geworden waren, in der gleichen Epoche ihre herrschaftlichen Häuser bauen ließen.
In ihrer Architektur vermischen sich Spätgotik und Klassizismus auf verblüffende Weise.
Das Gebäude, dessen reiches Mobiliar größtenteils zur Zeit der Revolution entfernt wurde, hatte bei den Bombenangriffen 1944 noch mehr gelitten: Es war nur noch eine Ruine.
Saint-Julien konnte dennoch restauriert werden, ist aber heute nicht mehr die Pfarrkirche, die sie jahrhundertelang gewesen war. Heute finden hier regelmäßig Konzerte statt.
Schematischer Grundriss der Kirche
Die im 17. Jhd. wieder aufgebaute Kirche setzt dennoch den Stil der meridionalen Gotik in der religiösen Architektur von Arles fort.
Auf die sehr schöne klassizistische Fassade mit barocken Schmuckelementen (Engel, Nischen…) folgt das gotische Kirchenschiff.
Der größte Teil des Mobiliars sowie die von Guibert d’Anelle verzierten Bleiglasfenster (19.Jhd.) sind bei den Bombenangriffen zerstört worden.
Nur der sehr schöne Retabel aus vergoldetem Holz im Chorraum aus dem 17. Jhd., ein Geschenk der Bruderschaft vom Heiligen Sakrament (Confrérie du Saint-Sacrement), ist noch vorhanden. Das zentrale Gemälde, das den Heiligen Julian (auch: Julian der Arme oder Julian der Gastfreundliche) zeigt (1686), wurde von Louis Parrocel gemalt. Links und rechts davon sehen Sie das Abendmahl und eine Adoration der Heiligen Drei Könige, welche Gabriel d’Aix zugeschrieben werden.
Auf beiden Seiten des Chorraums stehen die Figuren des Heiligen Julius und des Heiligen Antonius, desweiteren eine Jungfrau aus Marmor. Die Zeichnung dafür soll Revoil, ein Schüler von David, angefertigt haben. Außerdem: ein von Guy Renne 1958 gemalter Kreuzweg.
Der Glockenturm der Kirche hat zwei Glocken. Eine stammt von 1691, die andere zählt zu den ältesten der Stadt.
Dutch
Ook bekend als Saint-Antoine
Periode: Klassieke periode
Type : Religieuze architectuur
Oorspronkelijk gebouwd in de 12e eeuw, tijdens een periode van middeleeuwse renaissance, werd de kerk van Saint-Julien herbouwd in de 17e eeuw, tijdens een andere periode van religieuze herstructurering die de kerk doormaakte.
Het ligt aan de rand van de wijk Cavalerie, waar veel edelen, verrijkt door de handel, tegelijkertijd hun weelderige huizen bouwden. De architectuur is een merkwaardige mix van laatgotische en klassieke stijlen. Het gebouw werd tijdens de Revolutie grotendeels ontdaan van zijn rijke inrichting en had nog meer te lijden onder de bombardementen van 1944, die het in puin achterlieten. Toch is Saint-Julien gerestaureerd en niet meer de parochiekerk die het eeuwenlang was. Het is nog steeds toegankelijk voor de concerten die er regelmatig worden gehouden. De kerk, herbouwd in de 17e eeuw, heeft nog steeds de zuidelijke gotische stijl van de religieuze architectuur van Arles. Een zeer mooie klassieke gevel met elementen van barokke decoratie (cherubijnen, nissen, enz.) gaat vooraf aan het gotische schip. De meeste meubels en de glas-in-loodramen van Guibert d'Anelle (19e eeuw) verdwenen onder de bommen. Het enige dat uit de 17e eeuw is overgebleven, is het prachtige vergulde houten altaarstuk in het koor, geschonken door de Broederschap van het Heilig Sacrament. Het centrale schilderij dat Saint Julien l'hospitalier voorstelt (1686), is gesigneerd door Louis Parrocel. Het wordt omlijst door het Laatste Avondmaal en een Aanbidding der Wijzen, toegeschreven aan Gabriel d'Aix.
Aan weerszijden van het koor staan de beelden van Sint Julien l'Hospitalier en Sint Antoine abt. Tenslotte is er een marmeren Maagd waarvan het ontwerp naar verluidt van Revoil is, een leerling van David, en een kruisweg geschilderd in 1958 door Guy Renne. De kerktoren heeft twee klokken, waarvan er één, uit 1691, een van de oudste van de stad is.
Español
Igualmente llamada en otra época Saint-Antoine
Época: Periodo clásico
Tipo: Arquitectura religiosa
Inicialmente edificada en el siglo XII, en periodo de renacimiento medieval, la iglesia Saint-Julien fue reconstruida en el siglo XVII, durante otra época de restauración religiosa por la que pasó la Iglesia.
Está situada al borde del barrio de la Cavalerie, donde numerosos nobles, enriquecidos por los negocios, construyeron en la misma época sus suntuosas residencias.
Su arquitectura mezcla curiosamente el estilo gótico tardío con el estilo clásico.
Desvalijada de la mayor parte de su rico mobiliario en la Revolución, el edificio sufrió aún más los bombardeos de 1944 que la dejaron en ruinas.
Aunque restaurada, Saint-Julien ya no es la iglesia parroquial que fue durante siglos. Todavía se puede acceder con motivo de los conciertos que se celebran allí regularmente.
Plano esquemático de la iglesia
La iglesia, reconstruida en el siglo XVII, deja sin embargo perdurar el estilo gótico meridional en la arquitectura religiosa arlesiana.
Una hermosa fachada clásica con elementos de decoración barroca (angelotes, hornacinas,…) precede a la nave gótica.
La mayor parte del mobiliario, así como las vidrieras historiadas de Guibert d'Anelle (XIX) desparecieron bajo las bombas.
Solo subsiste del siglo XVII, el hermoso retablo del coro de madera dorado, ofrecido por la cofradía del Santo Sacramento. El cuadro central representa a San Julián el Hospitalario (1686), y está firmado por Louis Parrocel. Está enmarcado por la Última cena y una Adoración de los Reyes Magos atribuida a Gabriel d'Aix.
A ambos lados del coro, figuran las estatuas de San Julián el Hospitalario y San Antón Abad. Finalmente, se puede observar una virgen de mármol cuyo diseño correspondería a Revoil, alumno de David, y un Viacrucis pintado en 1958 por Guy Renne.
El campanario de la iglesia cuenta con dos campanas, de las cuales una data de 1691, es una de las más antiguas de la ciudad.
Italiano
Un tempo dedicata a Sant'Antonio.
Epoca: Periodo classico
Tipo: Architettura religiosa
Inizialmente edificata nel XII secolo, in un periodo di rinascita medievale, la chiesa di Saint-Julien fu ricostruita nel XVII secolo, in occasione di un’altra epoca di ristrutturazione religiosa che attraversò la Chiesa.
È situata nelle immediate vicinanze del quartiere della Cavalerie, in cui numerosi nobili, arricchiti dal commercio, costruiscono nella stessa epoca le loro sontuose dimore.
La sua architettura unisce, in maniera curiosa, lo stile gotico tardivo allo stile classico.
Privato della maggior parte del suo ricco mobilio durante la Rivoluzione francese, l’edificio ha sofferto maggiormente dei bombardamenti del 1944 che lo lasciarono in rovina.
Benché restaurata, Saint-Julien oggi non è più la chiesa parrocchiale che fu nel corso dei secoli. È ancora possibile accedervi in occasione dei concerti che vi si tengono con regolarità.
Pianta schematica della chiesa
La chiesa, ricostruita nel XVII secolo, lascia, tuttavia, perdurare lo stile gotico meridionale nell’architettura religiosa arlesiana.
Una bellissima facciata classica con elementi di decoro barocco (angioletti, nicchie, ecc.…) precede la navata gotica.
La maggior parte degli arredi, nonché le vetrate istoriate di Guibert d’Anelle (XIX secolo) sono scomparsi sotto le bombe.
Del XVII secolo rimane soltanto la bellissima pala del coro di legno dorato, offerta dalla confraternita del Saint-Sacrement. Il quadro centrale che rappresenta San Giuliano l’Ospitaliere (1686) è firmato Louis Parrocel. È incorniciato dall’Ultima Cena e da un’Adorazione dei Magi attribuita a Gabriel d’Aix.
Da una parte e dall’altra del coro compaiono le statue di San Giuliano l’Ospitaliere, e di Sant’Antonio Abate. Infine, è possibile osservare una Vergine in marmo, il cui disegno sarebbe di Revoil, allievo di David, ed una via crucis dipinta nel 1958 da Guy Renne.
Il campanile della chiesa conta dieci campane, di cui una, risalente al 1691, rappresenta una delle campane più antiche della città.