Description
Bettancourt (Bettancuria) appartenait à l’origine aux seigneurs de Saint-Dizier qui donnèrent le tiers des droits seigneuriaux, dans les dernières années du XIIIème siècle, à un seigneur de Chiverny avec la totalité de ceux de Chancenay. Ce petit domaine échu à Amé de Choiseul, par suite de son mariage avec Claude de Chiverny ; mais ce seigneur étant mort sans enfants en 1460, ses héritiers vendirent à Guillaume de Corguilleray, préfet des maréchaux de France qui, en 1500 céda ses droits à René II Duc de Lorraine et de Bar. Le reste de la seigneurie de Bettancourt avait été léguée par le testament d’Edouard de Dampière aux religieux d’Epineuseval qui vendirent leurs droits au roi après la mort du comte. René en obtint encore la Cession, et en 1501 il donna Bettancourt aux chanoines de la collégiale de Joinville pour l’acquit des fondations faites par Ferri II et Yolande d’Anjou, ses père et mère, et par Henri de Lorraine, évêque de Metz, son oncle. La justice avait toujours été réservée au domaine de Saint-Dizier.
English
Bettancourt (Bettancuria) originally belonged to the lords of Saint-Dizier, who in the last years of the 13th century gave a third of their seigniorial rights to a lord of Chiverny, along with the whole of Chancenay. This small estate fell to Amé de Choiseul, following his marriage to Claude de Chiverny; but this lord having died childless in 1460, his heirs sold to Guillaume de Corguilleray, prefect of the marshals of France, who in 1500 ceded his rights to René II, Duke of Lorraine and Bar. The remainder of the seigneury of Bettancourt had been bequeathed by Edouard de Dampière?s will to the monks of Epineuseval, who sold their rights to the king after the count?s death. René again obtained the Cession, and in 1501 he gave Bettancourt to the canons of the collegiate church of Joinville in payment for the foundations made by Ferri II and Yolande d?Anjou, his father and mother, and by Henri de Lorraine, bishop of Metz, his uncle. Justice had always been reserved for the Saint-Dizier estate.
Deutsch
Bettancourt (Bettancuria) gehörte ursprünglich den Herren von Saint-Dizier, die in den letzten Jahren des 13. Jahrhunderts ein Drittel der Herrschaftsrechte an einen Herrn von Chiverny zusammen mit den gesamten Rechten von Chancenay abgaben. Dieser kleine Besitz fiel infolge seiner Heirat mit Claude de Chiverny an Amé de Choiseul. Da dieser Herr jedoch 1460 kinderlos starb, verkauften seine Erben an Guillaume de Corguilleray, Präfekt der Marschälle von Frankreich, der seine Rechte 1500 an René II, Herzog von Lothringen und Bar, abtrat. Der Rest der Herrschaft Bettancourt war durch das Testament von Edouard de Dampière den Ordensleuten von Epineuseval vermacht worden, die ihre Rechte nach dem Tod des Grafen an den König verkauften. René erhielt erneut die Abtretung und übergab Bettancourt 1501 den Kanonikern der Stiftskirche von Joinville für die Stiftungen, die von Ferri II. und Yolande d'Anjou, seinem Vater und seiner Mutter, und von Henri de Lorraine, dem Bischof von Metz, seinem Onkel, gemacht worden waren. Die Gerichtsbarkeit war immer der Domäne von Saint-Dizier vorbehalten gewesen.
Dutch
Bettancourt (Bettancuria) behoorde oorspronkelijk toe aan de heren van Saint-Dizier, die in de laatste jaren van de 13e eeuw een derde van de heerlijkheidsrechten schonken aan een heer van Chiverny, samen met alle rechten van Chancenay. Dit kleine landgoed viel toe aan Amé de Choiseul, als gevolg van zijn huwelijk met Claude de Chiverny; maar omdat deze heer kinderloos stierf in 1460, verkochten zijn erfgenamen het aan Guillaume de Corguilleray, prefect van de maarschalken van Frankrijk, die in 1500 zijn rechten overdroeg aan René II, hertog van Lotharingen en Bar. De rest van de heerlijkheid Bettancourt werd in het testament van Edouard de Dampière nagelaten aan de monniken van Epineuseval, die hun rechten na de dood van de graaf aan de koning verkochten. René verkreeg opnieuw een cessie en in 1501 schonk hij Bettancourt aan de kanunniken van de collegiale kerk van Joinville ter vervulling van de stichtingen van Ferri II en Yolande d'Anjou, zijn vader en moeder, en van Henri de Lorraine, bisschop van Metz, zijn oom. Justitie was altijd al voorbehouden aan het landgoed Saint-Dizier.
Español
Bettancourt (Bettancuria) perteneció originalmente a los señores de Saint-Dizier, que en los últimos años del siglo XIII cedieron un tercio de los derechos señoriales a un señor de Chiverny, junto con todos los de Chancenay. Este pequeño señorío recayó en Amé de Choiseul, a raíz de su matrimonio con Claude de Chiverny; pero como este señor murió sin descendencia en 1460, sus herederos lo vendieron a Guillaume de Corguilleray, prefecto de los mariscales de Francia, quien en 1500 cedió sus derechos a René II, duque de Lorena y Bar. El resto del señorío de Bettancourt había sido legado por testamento de Edouard de Dampière a los monjes de Epineuseval, quienes vendieron sus derechos al rey tras la muerte del conde. René obtuvo de nuevo una cesión, y en 1501 entregó Bettancourt a los canónigos de la colegiata de Joinville en cumplimiento de las fundaciones hechas por Ferri II y Yolande de Anjou, su padre y su madre, y por Henri de Lorraine, obispo de Metz, su tío. La justicia siempre había estado reservada al señorío de Saint-Dizier.
Italiano
Bettancourt (Bettancuria) apparteneva originariamente ai signori di Saint-Dizier, che negli ultimi anni del XIII secolo cedettero un terzo dei diritti signorili a un signore di Chiverny, insieme a tutti quelli di Chancenay. Questa piccola proprietà passò ad Amé de Choiseul, in seguito al suo matrimonio con Claude de Chiverny; ma poiché questo signore morì senza figli nel 1460, i suoi eredi la vendettero a Guillaume de Corguilleray, prefetto dei marescialli di Francia, che nel 1500 cedette i suoi diritti a René II, duca di Lorena e Bar. Il resto della signoria di Bettancourt era stato lasciato in eredità dal testamento di Edouard de Dampière ai monaci di Epineuseval, che vendettero i loro diritti al re dopo la morte del conte. René ottenne nuovamente una cessione e nel 1501 cedette Bettancourt ai canonici della collegiata di Joinville, in adempimento delle fondazioni fatte da Ferri II e Yolande d'Anjou, suo padre e sua madre, e da Henri de Lorraine, vescovo di Metz, suo zio. La giustizia era sempre stata riservata alla tenuta di Saint-Dizier.