Spectacle – on ne jouait pas à la pétanque dans le ghetto de Varsovie – 16-11-2026 – Épinal

Et si Freud avait été le psy d’Hitler ? Le mal absolu aurait-il pu être évité ? Dans ce seul-en-scène entre stand-up, conférence et confidence, Éric Feldman explore avec humour et gravité l’héritage laissé par la Shoah à sa propre famille. Porté par une écriture sensible et lumineuse, le récit mêle souvenirs, réflexions, figures de la culture yiddish et humour juif. Une autofiction bouleversante qui dépasse l’intime pour interroger notre rapport à la mémoire, à la transmission et à la fragilité de la vie.

What if Freud had been Hitler’s psychiatrist? Could absolute evil have been avoided? In this one-man show—a blend of stand-up comedy, lecture, and personal confessions—Éric Feldman explores, with humor and gravity, the legacy the Holocaust left on his own family. Carried by sensitive and luminous writing, the narrative blends memories, reflections, figures from Yiddish culture, and Jewish humor. A deeply moving work of autofiction that transcends the personal to examine our relationship to memory, the passing down of history, and the fragility of life.

Was wäre, wenn Freud Hitlers Psychiater gewesen wäre? Hätte das absolut Böse vermieden werden können? In diesem Ein-Mann-Stück, das zwischen Stand-up, Vortrag und Vertraulichkeit schwankt, erkundet %C9ric Feldman mit Humor und Ernsthaftigkeit das Erbe, das die Shoah seiner eigenen Familie hinterlassen hat. Getragen von einem einfühlsamen und leuchtenden Schreibstil, verwebt die Erzählung Erinnerungen, Reflexionen, Figuren der jiddischen Kultur und jüdischen Humor miteinander. Eine bewegende autobiografische Erzählung, die über das Intime hinausgeht und unser Verhältnis zur Erinnerung, zur Weitergabe und zur Zerbrechlichkeit des Lebens hinterfragt.

Wat als Freud Hitlers psychiater was geweest? Zou het absolute kwaad dan voorkomen hebben kunnen worden? In deze solovoorstelling, die het midden houdt tussen stand-up, lezing en vertrouwelijk gesprek, verkent %C9ric Feldman met humor en ernst de erfenis die de Shoah aan zijn eigen familie heeft nagelaten. Gedragen door een gevoelige en heldere schrijfstijl, vermengt het verhaal herinneringen, overpeinzingen, figuren uit de Jiddische cultuur en Joodse humor. Een aangrijpende autobiografische roman die het persoonlijke overstijgt en onze relatie tot het geheugen, de overdracht van herinneringen en de kwetsbaarheid van het leven ter discussie stelt.

¿Y si Freud hubiera sido el psiquiatra de Hitler? ¿Se habría podido evitar el mal absoluto? En este monólogo, a medio camino entre el stand-up, la conferencia y la confesión, Éric Feldman explora con humor y seriedad el legado que el Holocausto dejó a su propia familia. Impulsado por una escritura sensible y luminosa, el relato entremezcla recuerdos, reflexiones, figuras de la cultura yiddish y humor judío. Una autoficción conmovedora que trasciende lo íntimo para cuestionar nuestra relación con la memoria, la transmisión y la fragilidad de la vida.

E se Freud fosse stato lo psichiatra di Hitler? Si sarebbe potuto evitare il male assoluto? In questo spettacolo in solitaria, a metà strada tra stand-up, conferenza e confidenza, %C9ric Feldman esplora con umorismo e solennità l’eredità lasciata dalla Shoah alla sua famiglia. Sostenuto da una scrittura sensibile e luminosa, il racconto intreccia ricordi, riflessioni, figure della cultura yiddish e umorismo ebraico. Un’autofiction commovente che va oltre l’intimo per interrogarsi sul nostro rapporto con la memoria, la trasmissione e la fragilità della vita.