Sepctacle musical – Jonasz au Grenier – 19-12-2025 – Gujan-Mestras

Un soir de pluie, dans le grenier-atelier d’une costumière, trois mannequins de celluloïd prennent vie comme ils le font sans doute depuis toujours entre les douze coups de minuit et le lever du jour, quand les humains sont endormis. Animés du désir intense de vibrer au diapason de ces émotions humaines dont ils sont chaque jour les témoins muets, ces mannequins à la jeunesse éternelle ont entre leurs mains un trésor découvert récemment et que chaque nuit il leur tarde de redécouvrir comme on rejoue en boucle une pièce de théâtre : le journal intime de l’ancien propriétaire, un homme, un créateur, un musicien. Au rythme de ce journal intime, ils vont chanter l’amour, les rêves, les voyages, l’enfance, le temps qui passe et l’espoir d’une nouvelle vie, avant de retrouver leur docilité d’objet inerte lorsque le jour inondera le grenier de ses premiers rayons…

One rainy evening, in a costume designer?s attic workshop, three celluloid mannequins come to life, as they probably always have between the stroke of midnight and sunrise, when humans are asleep. Driven by an intense desire to vibrate in tune with the human emotions they mutely witness every day, these eternally youthful mannequins hold a recently discovered treasure in their hands that they long to rediscover every night, like replaying a play over and over again: the diary of its former owner, a man, a creator, a musician. To the rhythm of this diary, they will sing of love, dreams, travels, childhood, the passage of time and the hope of a new life, before returning to the docility of inert objects when daylight floods the attic with its first rays?

An einem regnerischen Abend erwachen im Dachgeschoss der Werkstatt einer Kostümbildnerin drei Zelluloidpuppen zum Leben, wie sie es wahrscheinlich schon immer zwischen Mitternacht und Sonnenaufgang taten, wenn die Menschen schliefen. Diese ewig jungen Schaufensterpuppen, die von dem starken Wunsch beseelt sind, mit den menschlichen Emotionen, deren stumme Zeugen sie jeden Tag sind, mitzuschwingen, halten einen kürzlich entdeckten Schatz in ihren Händen, den sie jede Nacht wiederentdecken wollen, wie ein Theaterstück, das immer und immer wieder gespielt wird: das Tagebuch des früheren Besitzers, eines Mannes, eines Schöpfers, eines Musikers. Im Rhythmus dieses Tagebuchs singen sie von Liebe, Träumen, Reisen, der Kindheit, der vergehenden Zeit und der Hoffnung auf ein neues Leben, bevor sie wieder zu leblosen Objekten werden, wenn der Tag den Dachboden mit seinen ersten Strahlen überflutet

Op een regenachtige avond, op de zolder van een kostuummakerij, komen drie etalagepoppen tot leven, zoals ze waarschijnlijk altijd al hebben gedaan, tussen middernacht en zonsopgang, als de mensen slapen. Gedreven door een intens verlangen om te vibreren in harmonie met de menselijke emoties waarvan ze elke dag getuige zijn, houden deze eeuwig jeugdige etalagepoppen een recent ontdekte schat in hun handen die ze elke nacht opnieuw willen ontdekken, alsof ze een toneelstuk steeds opnieuw spelen: het dagboek van de vorige eigenaar, een man, een schepper, een muzikant. Op het ritme van dit dagboek zingen ze over liefde, dromen, reizen, kindertijd, het verstrijken van de tijd en de hoop op een nieuw leven, voordat ze terugkeren naar de volgzaamheid van inerte objecten wanneer het daglicht de zolder overspoelt met zijn eerste stralen?

Una tarde lluviosa, en el desván del taller de un fabricante de disfraces, tres maniquíes de celuloide cobran vida, como probablemente han hecho siempre, entre la medianoche y el amanecer, cuando los humanos duermen. Impulsados por un intenso deseo de vibrar en sintonía con las emociones humanas de las que son testigos cada día, estos maniquíes eternamente jóvenes tienen en sus manos un tesoro recién descubierto que ansían redescubrir cada noche, como si repitieran una y otra vez una obra de teatro: el diario de su antiguo propietario, un hombre, un creador, un músico. Al ritmo de este diario, cantarán al amor, a los sueños, a los viajes, a la infancia, al paso del tiempo y a la esperanza de una nueva vida, antes de volver a la docilidad de los objetos inertes cuando la luz del día inunde el desván con sus primeros rayos?

In una sera di pioggia, nel laboratorio di un costumista in soffitta, tre manichini di celluloide prendono vita, come probabilmente hanno sempre fatto, tra lo scoccare della mezzanotte e l'alba, quando gli uomini dormono. Spinti da un intenso desiderio di vibrare in sintonia con le emozioni umane di cui sono testimoni ogni giorno, questi manichini eternamente giovani tengono tra le mani un tesoro appena scoperto che desiderano riscoprire ogni notte, come se stessero ripetendo un'opera teatrale: il diario del suo vecchio proprietario, un uomo, un creatore, un musicista. Al ritmo di questo diario, canteranno l'amore, i sogni, i viaggi, l'infanzia, il tempo che passa e la speranza di una nuova vita, prima di tornare alla docilità di oggetti inerti quando la luce del giorno inonda la soffitta con i suoi primi raggi?