Description
On voit même pas la mer se présente comme une enquête : L’intoxiqué essaie de faire comprendre, de revivre un moment charnière de sa vie advenu il y a dix ans.
Il y a dix ans, il (Moi) a donné rendez-vous à Sue Terreur : Sue Terreur c’est sa ville, allégorie drag queen et passive-agressive. Il faut qu’ils parlent. Leur conversation comme leur promenade n’aura rien d’agréable : leurs pas ravivent les souvenirs nuls, les angoisses au cœur, les fantômes sortent sur le pas des portes.
Déambulation poétique, triste et drôle, drôle et triste, la pièce se fait plongée au fond du paysage pour comprendre ce que sont devenues les rues qui nous ont vu grandir, saisir enfin qui se cache dans les murs, se réconcilier avec nos villes d’enfance, ou alors non, et c’est ok aussi. Tout public. Durée: 50min
Texte et mise en rue : Clément Blanchard
Avec : Louise Barrier, Marius Esculier, Clément Blanchard
Dramaturgie de l’espace, accessoires et régie : Louise Bielow
Création musicale : Salma Blanchard
Costumes : DNMADE Mode Gabriel Peri Présenté dans le cadre des 20 ans du vide-grenier de Lanzac (organisé par Cieurac anim’)
Buvette et petite restauration sur place (par Cieurac anim')
Parkings disponible sur place
English
On voit même pas la mer is presented as an investigation: L?intoxiqué tries to make people understand, to relive a pivotal moment in his life that happened ten years ago.
Ten years ago, he (Moi) made an appointment with Sue Terreur: Sue Terreur is his town, a passive-aggressive drag queen allegory. They have to talk. Their conversation, like their walk, will be anything but pleasant: their footsteps revive empty memories, anguish in their hearts, ghosts emerge on doorsteps.
A poetic stroll, sad and funny, funny and sad, the play plunges deep into the landscape to understand what has become of the streets that saw us grow up, to finally grasp who is hiding in the walls, to reconcile with our childhood towns, or not, and that's ok too. All audiences. Running time: 50min
Text and direction: Clément Blanchard
With : Louise Barrier, Marius Esculier, Clément Blanchard
Space dramaturgy, props and stage management: Louise Bielow
Musical creation: Salma Blanchard
Costumes: DNMADE Mode Gabriel Peri Presented as part of the 20th anniversary of the Lanzac garage sale (organized by Cieurac anim?)
Refreshments and snacks on site (by Cieurac anim')
Parking available on site
Deutsch
On voit même pas la mer ist wie eine Untersuchung: Der Intoxikierte versucht, einen Wendepunkt in seinem Leben, der zehn Jahre zurückliegt, verständlich zu machen und wiederzubeleben.
Vor zehn Jahren hat er (Ich) sich mit Sue Terreur verabredet: Sue Terreur ist seine Stadt, ein passiv-aggressives Drag-Queen-Allegorie. Sie müssen miteinander reden. Sowohl ihr Gespräch als auch ihr Spaziergang werden nicht angenehm sein: Ihre Schritte wecken die nichtigen Erinnerungen, die Ängste im Herzen, die Geister treten auf die Türschwelle.
Ein poetischer Spaziergang, traurig und lustig, witzig und traurig, das Stück taucht tief in die Landschaft ein, um zu verstehen, was aus den Straßen geworden ist, in denen wir aufgewachsen sind, um endlich zu begreifen, wer sich in den Mauern verbirgt, um sich mit den Städten unserer Kindheit zu versöhnen, oder eben nicht, und das ist auch okay. Für alle Altersgruppen. Dauer: 50 Minuten
Text und Regie: Clément Blanchard
Mit: Louise Barrier, Marius Esculier, Clément Blanchard
Raumdramaturgie, Requisiten und Regie: Louise Bielow
Musikalische Gestaltung: Salma Blanchard
Kostüme: DNMADE Mode Gabriel Peri Vorgestellt im Rahmen des 20-jährigen Jubiläums des Flohmarkts in Lanzac (organisiert von Cieurac anim?)
Getränke und kleine Snacks vor Ort (von Cieurac anim')
Parkplätze vor Ort verfügbar
Dutch
On voit même pas la mer (We kunnen zelfs de zee niet zien) neemt de vorm aan van een onderzoek: L?intoxiqué probeert mensen te laten begrijpen, een cruciaal moment in zijn leven te herbeleven dat tien jaar geleden plaatsvond.
Tien jaar geleden maakte hij (Moi) een afspraak om Sue Terreur te ontmoeten: Sue Terreur is zijn stad, een drag queen en passief-agressieve allegorie. Ze moeten praten. Hun gesprek zal, net als hun wandeling, allesbehalve aangenaam zijn: hun voetstappen roepen herinneringen op aan het verleden, angst in hun hart, spoken duiken op voor hun deur.
Een poëtische wandeling, droevig en grappig, grappig en droevig, het stuk duikt diep in het landschap om te begrijpen wat er geworden is van de straten waar we opgroeiden, om eindelijk te begrijpen wie zich binnen de muren verbergt, om ons te verzoenen met onze jeugdsteden, of niet, en dat is ook OK. Voor alle doelgroepen. Duur: 50min
Geschreven en geregisseerd door: Clément Blanchard
Uitgevoerd door Louise Barrier, Marius Esculier, Clément Blanchard
Ruimtedramaturgie, rekwisieten en regie: Louise Bielow
Muzikale creatie: Salma Blanchard
Kostuums: DNMADE Mode Gabriel Peri Gepresenteerd in het kader van de 20e verjaardag van de Lanzac garageverkoop (georganiseerd door Cieurac Anim?)
Versnaperingen en snacks ter plaatse (georganiseerd door Cieurac anim')
Parkeren op het terrein
Español
On voit même pas la mer (Ni siquiera vemos el mar) adopta la forma de una investigación: L'intoxiqué intenta hacer comprender, revivir un momento crucial de su vida que ocurrió hace diez años.
Hace diez años, él (Moi) concertó una cita para encontrarse con Sue Terreur: Sue Terreur es su ciudad, una drag queen y alegoría pasivo-agresiva. Tienen que hablar. Su conversación, como su paseo, será de todo menos agradable: sus pasos reviven recuerdos del pasado, angustias en sus corazones, fantasmas emergen a sus puertas.
Paseo poético, triste y divertido, divertido y triste, la obra se sumerge en el paisaje para comprender qué ha sido de las calles que nos vieron crecer, para comprender por fin quién se esconde entre los muros, para reconciliarnos con nuestros pueblos de infancia, o no, y eso también está bien. Todos los públicos. Duración: 50min
Guión y dirección: Clément Blanchard
Intérpretes Louise Barrier, Marius Esculier, Clément Blanchard
Dramaturgia espacial, atrezzo y dirección escénica: Louise Bielow
Creación musical: Salma Blanchard
Vestuario: DNMADE Mode Gabriel Peri Presentado en el marco del 20º aniversario del mercadillo de Lanzac (organizado por Cieurac Anim?)
Refrescos y tentempiés in situ (organizados por Cieurac anim')
Aparcamiento in situ
Italiano
On voit même pas la mer (Non vediamo nemmeno il mare) prende la forma di un'inchiesta: L'intoxiqué cerca di far capire, di rivivere un momento cruciale della sua vita, avvenuto dieci anni fa.
Dieci anni fa, lui (Moi) ha preso un appuntamento per incontrare Sue Terreur: Sue Terreur è la sua città, una drag queen e un'allegoria passivo-aggressiva. Devono parlare. La loro conversazione, come la loro passeggiata, sarà tutt'altro che piacevole: i loro passi fanno rivivere i ricordi del passato, l'angoscia nei loro cuori, i fantasmi emergono sulla soglia di casa.
Passeggiata poetica, triste e divertente, buffa e triste, la pièce si immerge nel paesaggio per capire cosa ne è stato delle strade che ci hanno visto crescere, per cogliere finalmente chi si nasconde tra i muri, per riconciliarci con le nostre città d'infanzia, oppure no, e va bene anche così. Per tutti i tipi di pubblico. Durata: 50 minuti
Scritto e diretto da: Clément Blanchard
Interpretato da Louise Barrier, Marius Esculier, Clément Blanchard
Drammaturgia dello spazio, oggetti di scena e gestione del palco: Louise Bielow
Creazione musicale: Salma Blanchard
Costumi: DNMADE Mode Gabriel Peri Presentato nell'ambito del 20° anniversario del mercatino di Lanzac (organizzato da Cieurac Anim?)
Rinfreschi e spuntini sul posto (a cura di Cieurac anim')
Parcheggio disponibile sul posto