Description
Dans la pénombre d’un lieu de passage, les figures surgissent comme des réminiscences. Elles veillent, implorent. Elles ne racontent pas, elles évoquent. Ce sont des corps de silence, des gestes suspendus entre matière et lumière, nés de l’argile, de l’attente, du souffle suspendu d’une voix oubliée.
Agnès Clouet peint ce qui échappe : non pas le récit, mais la rémanence. Inspirée par Redon ou Moreau, elle ne reproduit pas la scène sacrée — elle en prolonge l’écho. Ses visages dérobés, ses halos vacillants, sont des apparitions. Une lumière trouble traverse la toile, comme si chaque image portait en elle sa propre obscurité.
À ses côtés, Marie-Jo Hostache sculpte la présence dans sa plus fine fragilité. Ses figures d’argile veillent, gardent la faille — ce seuil ténu où la matière hésite à se dissoudre. Elles guettent les signes, les souffles, les éclats d’un monde oublié. Ici, l’humanité s’avance sans nom, sans destin, portant en elle la mémoire d’un feu éteint.
Des voix flottent entre les voûtes. On croit entendre Eschyle, Rilke, Hugo. On ne voit plus que des âmes en transit, des suppliants sans dieu, des veilleurs sans horizon. On sent alors dans chaque trace, dans chaque silence, la mémoire d’un monde évanoui – celui où les formes endossaient une âme, celui dont les cieux, peut-être, se sont tus. Entre la terre et l’oubli, il reste un seuil. Et sur ce seuil, l’âme cherche encore à se dire. Nous sommes là, au seuil du visible et de l’invisible, là où l’ombre cherche encore la lumière. Là où la forme se fragmente et où l’âme vacille. Vernissage le 1er juillet de 18h à 21h.
English
In the half-light of a passageway, figures emerge like reminiscences. They watch, implore. They don't tell, they evoke. They are bodies of silence, gestures suspended between matter and light, born of clay, of waiting, of the suspended breath of a forgotten voice…? Agnès Clouet paints what escapes: not narrative, but afterglow. Inspired by Redon or Moreau, she doesn't reproduce the sacred scene? she extends its echo. Her elusive faces and flickering halos are apparitions. A blurred light crosses the canvas, as if each image carried within it its own darkness?
At her side, Marie-Jo Hostache sculpts presence in its finest fragility. Her clay figures stand watch, guarding the rift? that tenuous threshold where matter hesitates to dissolve. They watch for signs, breaths and shards of a forgotten world. Here, humanity advances without name, without destiny, carrying with it the memory of an extinguished fire.
Voices float between the vaults. We think we hear Aeschylus, Rilke, Hugo. All we see now are souls in transit, godless supplicants, horizonless watchers. In every trace, in every silence, we sense the memory of a vanished world… a world where forms took on a soul, a world where the heavens, perhaps, have fallen silent. Between earth and oblivion, there remains a threshold. And on this threshold, the soul still seeks to speak. Here we are, on the threshold between the visible and the invisible, where shadow still seeks light. Where form fragments and the soul wavers. Opening July 1, 6-9pm.
Deutsch
Im Halbdunkel eines Durchgangsortes tauchen die Figuren wie Reminiszenzen auf. Sie wachen und flehen. Sie erzählen nicht, sie beschwören. Es sind Körper der Stille, Gesten, die zwischen Materie und Licht schweben, geboren aus Lehm, aus dem Warten, aus dem schwebenden Atem einer vergessenen Stimme…? Agnès Clouet malt das, was sich entzieht: nicht die Geschichte, sondern die Erinnerung. Inspiriert von Redon oder Moreau, reproduziert sie nicht die heilige Szene, sondern verlängert ihr Echo. Ihre verborgenen Gesichter, ihre flackernden Halos sind Erscheinungen. Ein trübes Licht durchdringt die Leinwand, als ob jedes Bild seine eigene Dunkelheit in sich trüge…"
An seiner Seite modelliert Marie-Jo Hostache die Präsenz in ihrer feinsten Zerbrechlichkeit. Ihre Tonfiguren wachen, bewachen den Spalt, diese zarte Schwelle, an der sich die Materie nur zögerlich auflöst. Sie halten Ausschau nach Zeichen, Atemzügen und Splittern einer vergessenen Welt. Hier schreitet die Menschheit namenlos und schicksalslos voran und trägt die Erinnerung an ein erloschenes Feuer in sich.
Stimmen schweben zwischen den Gewölben. Man glaubt, Aischylos, Rilke und Hugo zu hören. Man sieht nur noch Seelen auf der Durchreise, Bittsteller ohne Gott, Wächter ohne Horizont. In jeder Spur, in jeder Stille spürt man die Erinnerung an eine verschwundene Welt, in der die Formen eine Seele besaßen und der Himmel vielleicht verstummt ist. Zwischen der Erde und dem Vergessen gibt es eine Schwelle. Und auf dieser Schwelle versucht die Seele immer noch, sich selbst zu sagen. Wir befinden uns hier an der Schwelle zwischen dem Sichtbaren und dem Unsichtbaren, wo der Schatten noch nach dem Licht sucht. Dort, wo die Form zersplittert und die Seele schwankt. Vernissage am 1. Juli von 18.00 bis 21.00 Uhr.
Dutch
In het halflicht van een doorgangsplek duiken figuren op als herinneringen. Ze kijken, ze smeken. Ze vertellen niet, ze roepen op. Het zijn lichamen van stilte, gebaren die zweven tussen materie en licht, geboren uit klei, uit wachten, uit de zwevende adem van een vergeten stem…? Agnès Clouet schildert wat ontsnapt: niet het verhaal, maar de nagloed. Geïnspireerd door Redon of Moreau, reproduceert ze niet de heilige scène, maar breidt ze de echo ervan uit. Haar verborgen gezichten, haar flikkerende halo's, zijn verschijningen. Een wazig licht doorkruist het doek, alsof elk beeld zijn eigen duisternis in zich draagt?
Naast haar beeldhouwt Marie-Jo Hostache aanwezigheid in haar fijnste breekbaarheid. Haar kleifiguren houden de wacht, bewaken de scheur? die ijle drempel waar materie aarzelt om op te lossen. Ze letten op de tekens, de ademhalingen, de scherven van een vergeten wereld. Hier gaat de mensheid verder zonder naam, zonder bestemming, met de herinnering aan een gedoofd vuur.
Stemmen zweven tussen de gewelven. Je denkt dat je Aeschylus, Rilke, Hugo kunt horen. Alles wat we nu zien zijn zielen op doorreis, goddeloze smekelingen, wachters zonder horizon. In elk spoor, in elke stilte, voelen we de herinnering aan een verdwenen wereld? De wereld waar vormen een ziel kregen, de wereld waar de hemel, misschien, stil is geworden. Tussen aarde en vergetelheid ligt een drempel. En op die drempel probeert de ziel nog steeds te spreken. Hier zijn we, op de drempel tussen het zichtbare en het onzichtbare, waar de schaduw nog steeds het licht zoekt. Waar de vorm versplintert en de ziel wankelt. Opening op 1 juli, 18.00 – 21.00 uur.
Español
En la penumbra de un lugar de paso, las figuras emergen como reminiscencias. Observan, imploran. No cuentan, evocan. Son cuerpos de silencio, gestos suspendidos entre la materia y la luz, nacidos de la arcilla, de la espera, del aliento suspendido de una voz olvidada…? Agnès Clouet pinta lo que se escapa: no la narración, sino el resplandor. Inspirándose en Redon o Moreau, no reproduce la escena sagrada… prolonga su eco. Sus rostros ocultos, sus halos parpadeantes, son apariciones. Una luz borrosa atraviesa el lienzo, como si cada imagen llevara en sí misma su propia oscuridad?
Junto a ella, Marie-Jo Hostache esculpe la presencia en su más fina fragilidad. Sus figuras de arcilla vigilan la grieta… ese tenue umbral en el que la materia vacila en disolverse. Vigilan las señales, los alientos, los fragmentos de un mundo olvidado. Aquí, la humanidad avanza sin nombre, sin destino, llevando consigo el recuerdo de un fuego apagado.
Las voces flotan entre las bóvedas. Se cree oír a Esquilo, a Rilke, a Hugo. Ahora sólo se ven almas en tránsito, suplicantes sin dios, vigilantes sin horizonte. En cada huella, en cada silencio, sentimos el recuerdo de un mundo desaparecido… el mundo donde las formas adquirían alma, el mundo donde los cielos, tal vez, han enmudecido. Entre la tierra y el olvido, queda un umbral. Y en ese umbral, el alma aún busca hablar. Aquí estamos, en el umbral entre lo visible y lo invisible, donde la sombra aún busca la luz. Donde la forma se fragmenta y el alma vacila. Inauguración el 1 de julio, de 18.00 a 21.00 horas.
Italiano
Nella penombra di un luogo di passaggio, le figure emergono come reminiscenze. Guardano, implorano. Non raccontano, evocano. Sono corpi di silenzio, gesti sospesi tra materia e luce, nati dall'argilla, dall'attesa, dal respiro sospeso di una voce dimenticata…? Agnès Clouet dipinge ciò che sfugge: non il racconto, ma il bagliore. Ispirata da Redon o Moreau, non riproduce la scena sacra, ma ne prolunga l'eco. I suoi volti nascosti, i suoi aloni tremolanti, sono apparizioni. Una luce sfocata attraversa la tela, come se ogni immagine portasse in sé la propria oscurità?
Accanto a lei, Marie-Jo Hostache scolpisce la presenza nella sua più sottile fragilità. Le sue figure di argilla vegliano sulla crepa, quella soglia tenue dove la materia esita a dissolversi. Osservano i segni, i respiri, i frammenti di un mondo dimenticato. Qui l'umanità avanza senza nome, senza destino, portando con sé la memoria di un fuoco spento.
Le voci fluttuano tra le volte. Si pensa di sentire Eschilo, Rilke, Hugo. Tutto ciò che vediamo ora sono anime in transito, supplicanti senza Dio, osservatori senza orizzonte. In ogni traccia, in ogni silenzio, sentiamo la memoria di un mondo scomparso, il mondo in cui le forme assumevano un'anima, il mondo in cui i cieli, forse, hanno taciuto. Tra la terra e l'oblio rimane una soglia. E su quella soglia l'anima cerca ancora di parlare. Siamo qui, sulla soglia tra il visibile e l'invisibile, dove l'ombra cerca ancora la luce. Dove la forma si frammenta e l'anima vacilla. Inaugurazione il 1° luglio, ore 18.00-21.00.