Nocturnes – Cyanotypes -Joanna Letchimy – 07-05-2025 – Villeneuve-sur-Yonne

Le jardin s’impose comme métaphore, comme médiateur entre l’artiste et le monde, dans lequel faire rêver et imaginer une présence sensible, en ses formes, ses couleurs, sa douceur, ses aspérités, ses parfums, un monde végétal vers lequel sans cesse les regards se portent, provoquant un sentiment indéfinissable et insaisissable, en une sorte de poésie.

The garden stands out as a metaphor, as a mediator between the artist and the world, in which to dream and imagine a sensitive presence, in its forms, its colours, its softness, its roughness, its fragrances, a plant world towards which our gaze is constantly drawn, provoking an indefinable and elusive feeling, a kind of poetry.

Der Garten drängt sich als Metapher auf, als Vermittler zwischen dem Künstler und der Welt, in dem man eine sensible Präsenz in ihren Formen, Farben, ihrer Weichheit, ihren Unebenheiten und Düften träumen und sich vorstellen kann, eine Pflanzenwelt, zu der unaufhörlich die Blicke wandern und die in einer Art Poesie ein undefinierbares und schwer fassbares Gefühl hervorruft.

De tuin staat op de voorgrond als metafoor, als bemiddelaar tussen de kunstenaar en de wereld, waarin gedroomd en gedacht kan worden over een gevoelige aanwezigheid, in zijn vormen, zijn kleuren, zijn zachtheid, zijn ruwheid, zijn geuren, een plantenwereld waar onze blik voortdurend naar toe getrokken wordt, een ondefinieerbaar en ongrijpbaar gevoel uitlokkend, een soort poëzie.

El jardín destaca como metáfora, como mediador entre el artista y el mundo, en el que soñar e imaginar una presencia sensible, en sus formas, sus colores, su suavidad, su aspereza, sus fragancias, un mundo vegetal hacia el que nuestra mirada se ve constantemente atraída, provocando un sentimiento indefinible e inasible, una especie de poesía.

Il giardino si pone come metafora, come mediatore tra l'artista e il mondo, in cui sognare e immaginare una presenza sensibile, nelle sue forme, nei suoi colori, nella sua morbidezza, nella sua ruvidità, nei suoi profumi, un mondo vegetale verso cui il nostro sguardo è costantemente attratto, provocando un sentimento indefinibile e sfuggente, una sorta di poesia.