LOCO – 07-02-2026 – Belfort

1834, Saint-Pétersbourg. Nicolas Gogol – considéré aujourd’hui comme un auteur classique de la littérature russe – n’a que 25 ans lorsqu’il écrit Le journal d’un fou. Sous la forme d’un journal intime, un petit fonctionnaire de l’Empire Russe, Poprichtchine détaille sa vie quotidienne, une routine simple entrecoupée de modestes plaisirs solitaires. Au fil des pages, des confidences se dévoilent autour des sentiments qu’il éprouve pour Sophie, la fille de son directeur. Un amour miroir, qui le renvoie à sa misérable condition, et duquel émerge le besoin irrépressible de s’inventer un « autre », un double digne de la belle insaisissable. De cette quête d’identité naissent les premiers signes d’une folie, et, en quelques jours seulement, le voilà devenu Ferdinand VIII, nouveau souverain du Royaume d’Espagne. Enfermé dans sa propre démence, imperméable à la réalité tangible du monde extérieur, Poprichtchine est finalement amené à l’asile par ceux qu’il croit être ses sujets. Fonctionnaire de l’administration pétersbourgeoise, Gogol semble utiliser son personnage comme une marionnette pour expérimenter d’autres rôles, d’autres destins, et offre le terreau parfait pour déployer sur scène les innombrables possibilités qu’offrent la marionnette et le théâtre. Conte absurde, ‘Le Journal d’un fou’ rappelle cette quête du paraître qui n’a pas pris une ride. Ce besoin effréné d’exister, de jouer un rôle dans la société quitte à fantasmer nos vies.

1834, St Petersburg. Nicholas Gogol – now considered one of the classics of Russian literature – was only 25 when he wrote The Diary of a Madman. In the form of a diary, Poprichchin, a minor civil servant in the Russian Empire, details his daily life, a simple routine interspersed with modest solitary pleasures. Over the pages, confidences are revealed about his feelings for Sophie, the daughter of his director. It's a mirror image of his own miserable condition, and from it emerges the irrepressible need to invent an 'other', a worthy double for the elusive beauty. This quest for identity gives rise to the first signs of madness, and in just a few days he becomes Ferdinand VIII, the new sovereign of the Kingdom of Spain. Locked in his own insanity, impervious to the tangible reality of the outside world, Poprichtchine is finally taken to an asylum by those he believes to be his subjects. A civil servant in the Petersburg administration, Gogol seems to use his character as a puppet to experiment with other roles and other destinies, providing the perfect breeding ground for the innumerable possibilities offered by puppetry and theatre. An absurd tale, 'Le Journal d'un fou' (The Diary of a Madman) is a reminder of the quest for appearances that has not aged a day. This unbridled need to exist, to play a role in society, even if it means fantasising about our lives.

1834, Sankt Petersburg. Nicolas Gogol – der heute als klassischer Autor der russischen Literatur gilt – war erst 25 Jahre alt, als er Das Tagebuch eines Wahnsinnigen schrieb. In Form eines Tagebuchs schildert der kleine Beamte Poprichtschin des Russischen Reiches detailliert seinen Alltag, eine einfache Routine, die von bescheidenen einsamen Vergnügungen unterbrochen wird. Im Laufe der Seiten werden Vertraulichkeiten enthüllt, die sich um seine Gefühle für Sophie, die Tochter seines Direktors, drehen. Eine spiegelbildliche Liebe, die ihn auf seine miserable Lage hinweist und aus der das unbändige Bedürfnis hervorgeht, sich einen "Anderen" zu erfinden, einen würdigen Doppelgänger der schwer fassbaren Schönen. Aus dieser Identitätssuche entstehen die ersten Anzeichen eines Wahnsinns, und in nur wenigen Tagen ist er zu Ferdinand VIII. geworden, dem neuen Herrscher des Königreichs Spanien. Eingeschlossen in seinem eigenen Wahnsinn, undurchlässig für die greifbare Realität der Außenwelt, wird Poprichtschin schließlich von denen, die er für seine Untertanen hält, in die Irrenanstalt gebracht. Gogol, ein Beamter der Petersburger Verwaltung, scheint seine Figur wie eine Marionette zu benutzen, um mit anderen Rollen und Schicksalen zu experimentieren, und bietet den perfekten Nährboden, um die unzähligen Möglichkeiten, die Puppen und das Theater bieten, auf der Bühne zu entfalten. Das absurde Märchen "Le Journal d'un fou" erinnert an das Streben nach Schein, das keine einzige Falte gealtert ist. Das zügellose Bedürfnis, zu existieren, eine Rolle in der Gesellschaft zu spielen, selbst wenn es bedeutet, unser Leben zu fantasieren.

1834, Sint Petersburg. Nicholas Gogol – nu beschouwd als een klassieker in de Russische literatuur – was pas 25 toen hij Het dagboek van een gek schreef. In de vorm van een dagboek beschrijft Poprichchin, een minderjarige ambtenaar in het Russische Rijk, zijn dagelijks leven, een eenvoudige routine afgewisseld met bescheiden, eenzame genoegens. In de loop van de pagina's worden vertrouwelijkheden onthuld over zijn gevoelens voor Sophie, de dochter van zijn directeur. Het is een spiegelliefde die hem zijn ellendige toestand doet beseffen en waaruit de onbedwingbare behoefte voortkomt om een 'ander' uit te vinden, een waardige dubbelganger voor de ongrijpbare schoonheid. Deze zoektocht naar identiteit geeft aanleiding tot de eerste tekenen van waanzin en in slechts een paar dagen wordt hij Ferdinand VIII, de nieuwe vorst van het Koninkrijk Spanje. Opgesloten in zijn eigen waanzin, ongevoelig voor de tastbare realiteit van de buitenwereld, wordt Poprichtchine uiteindelijk naar een gesticht gebracht door degenen die hij als zijn onderdanen beschouwt. Als ambtenaar in de Petersburgse administratie lijkt Gogol zijn personage als marionet te gebruiken om te experimenteren met andere rollen en andere lotsbestemmingen, waarmee hij de perfecte voedingsbodem biedt voor de ontelbare mogelijkheden die poppenspel en theater bieden. Le Journal d'un fou? is een absurde vertelling die herinnert aan de zoektocht naar verschijningen die geen dag ouder is geworden. De ongebreidelde behoefte om te bestaan, om een rol te spelen in de maatschappij, zelfs als dat betekent dat we moeten fantaseren over ons leven.

1834, San Petersburgo. Nicolás Gogol -actualmente considerado un clásico de la literatura rusa- tenía sólo 25 años cuando escribió El diario de un loco. En forma de diario, Poprichchin, un funcionario menor del Imperio ruso, detalla su vida cotidiana, una rutina sencilla entremezclada con placeres modestos y solitarios. A lo largo de las páginas, se revelan confidencias sobre sus sentimientos hacia Sophie, la hija de su director. Es un amor espejo, que le hace darse cuenta de su miserable condición, y del que surge la irreprimible necesidad de inventar un "otro", un doble digno para la esquiva belleza. Esta búsqueda de identidad da lugar a los primeros signos de locura, y en pocos días se convierte en Fernando VIII, nuevo soberano del Reino de España. Encerrado en su propia locura, impermeable a la realidad tangible del mundo exterior, Poprichtchine es finalmente llevado a un manicomio por quienes él cree que son sus súbditos. Funcionario de la administración de Petersburgo, Gogol parece utilizar su personaje de marioneta para experimentar con otros papeles y otros destinos, lo que constituye el caldo de cultivo perfecto para las innumerables posibilidades que ofrecen los títeres y el teatro. Cuento absurdo, Le Journal d?un fou? es un recordatorio de la búsqueda de apariencias que no ha envejecido ni un solo día. La necesidad irrefrenable de existir, de desempeñar un papel en la sociedad, aunque sea fantaseando sobre nuestras vidas.

1834, San Pietroburgo. Nicholas Gogol – oggi considerato un classico della letteratura russa – aveva solo 25 anni quando scrisse Il diario di un pazzo. Sotto forma di diario, Poprichchin, un funzionario minore dell'Impero russo, racconta la sua vita quotidiana, una routine semplice intervallata da modesti piaceri solitari. Nel corso delle pagine, vengono rivelate le confidenze sui suoi sentimenti per Sophie, la figlia del suo direttore. È un amore speculare, che gli fa capire la sua misera condizione e da cui emerge l'insopprimibile bisogno di inventare un "altro", un degno sosia della bellezza sfuggente. Da questa ricerca di identità nascono i primi segni di follia e in pochi giorni diventa Ferdinando VIII, il nuovo sovrano del Regno di Spagna. Chiuso nella sua follia, impermeabile alla realtà tangibile del mondo esterno, Poprichtchine viene infine portato in manicomio da coloro che ritiene suoi sudditi. Funzionario dell'amministrazione di Pietroburgo, Gogol sembra utilizzare il suo personaggio di burattino per sperimentare altri ruoli e altri destini, fornendo il terreno perfetto per le innumerevoli possibilità offerte dalla marionetta e dal teatro. Racconto assurdo, Le Journal d'un fou? è un richiamo alla ricerca dell'apparenza che non è invecchiata di un giorno. Il bisogno sfrenato di esistere, di avere un ruolo nella società, anche a costo di fantasticare sulle nostre vite.