Description
Pendant l’ère baroque en France, certains hommes utilisent leur voix de tête pour chanter la partie de soprano. Alors qu’on a presque oublié aujourd’hui l’existence de ces chanteurs dans le paysage musical français de l’époque, le contre-ténor Arnaud Gluck, la théorbiste Alice Letort et Manon Papasergio s’attachent à faire revivre cette voix du « dessus mué », ou peut-être du castrat français, dans leur programme Le contre-ténor à la française. L’atmosphère intimiste du concert évoque celle d’un salon à la Cour, lorsque l’un de ces chantres exceptionnels, accompagné par les harmonies du théorbe, charmait les courtisans et le roi d’une voix qui « éclate si haut qu'on la tient, presque, sans égal ».
English
During the Baroque era in France, some men used their head voices to sing the soprano part. While the existence of these singers in the French musical landscape of the time has been all but forgotten today, countertenor Arnaud Gluck, theorboist Alice Letort and Manon Papasergio set out to revive this voice of the "muted top", or perhaps of the French castrato, in their program Le contre-ténor à la française. The intimate atmosphere of the concert evokes that of a court salon, when one of these exceptional singers, accompanied by the harmonies of the theorbo, charmed courtiers and the king with a voice that "bursts out so high that it is almost unrivalled".
Deutsch
Während der Barockzeit in Frankreich nutzten einige Männer ihre Kopfstimme, um die Sopranpartie zu singen. Während die Existenz dieser Sänger in der französischen Musiklandschaft dieser Zeit heute fast vergessen ist, versuchen der Countertenor Arnaud Gluck, die Theorbistin Alice Letort und Manon Papasergio in ihrem Programm Le contre-ténor à la française die Stimme des "mué dessus" oder vielleicht des französischen Kastraten wiederzubeleben. Die intime Atmosphäre des Konzerts erinnert an einen Salon am Hof, als einer dieser außergewöhnlichen Sänger, begleitet von den Harmonien der Theorbe, die Höflinge und den König mit einer Stimme verzauberte, die "so hoch bricht, dass man sie fast für unvergleichlich hält".
Dutch
Tijdens de barok in Frankrijk gebruikten sommige mannen hun hoofdstem om de sopraanpartij te zingen. Terwijl het bestaan van deze zangers in het Franse muzikale landschap van die tijd nu zo goed als vergeten is, willen countertenor Arnaud Gluck, theorbeïste Alice Letort en Manon Papasergio in hun programma Le contre-ténor à la française de stem van de "gedempte top", of misschien wel van de Franse castrato, nieuw leven inblazen. De intieme sfeer van het concert doet denken aan een hofsalon, waar een van deze uitzonderlijke zangers, begeleid door de harmonieën van de theorbe, de hovelingen en de koning zou charmeren met een stem die "zo hoog uitbarst dat hij bijna ongeëvenaard is".
Español
Durante la época barroca en Francia, algunos hombres utilizaban la voz de su cabeza para cantar la parte de soprano. Si bien la existencia de estos cantantes en el paisaje musical francés de la época ha caído prácticamente en el olvido, el contratenor Arnaud Gluck, la tiorbista Alice Letort y Manon Papasergio se propusieron revivir la voz de la "cabeza muda", o quizás del castrato francés, en su programa Le contre-ténor à la française. El ambiente íntimo del concierto recuerda a un salón de la corte, cuando uno de estos cantantes excepcionales, acompañado por las armonías de la tiorba, seducía a los cortesanos y al rey con una voz que "estalla tan alto que casi no tiene rival".
Italiano
Durante l'epoca barocca in Francia, alcuni uomini usavano la loro voce di testa per cantare la parte del soprano. Mentre l'esistenza di questi cantanti nel panorama musicale francese dell'epoca è stata ormai quasi dimenticata, il controtenore Arnaud Gluck, la teorboista Alice Letort e Manon Papasergio si propongono di far rivivere la voce del "soprano muto", o forse del castrato francese, nel loro programma Le contre-ténor à la française. L'atmosfera intima del concerto ricorda i salotti di corte, quando uno di questi eccezionali cantanti, accompagnato dalle armonie della tiorba, incantava i cortigiani e il re con una voce che "irrompe così in alto da essere quasi ineguagliabile".