Exposition Sculptures, Lionel Auvergne "Miettes de temps" – 01-03-2025 – Cabriès

Ce sont ces « miettes de temps » qui déterminent l’espace nécessaire à la forme pour s’épanouir, pour penser sa géométrie, pour lui laisser la chance d’une trace, comme celle que semble nous confier un petit météore traversant le ciel étoilé d’un soir d’été. Si son éclat fulgurant, unique à cet instant, semble nous dévoiler quelque faiblesse tant il est éphémère, c’est pourtant ce que lui confèrera toute son originalité dans la mémoire que nous en aurons, certains même esquisseront un vœux sur l’instant. Ces « miettes de temps » participent à mon sens d’un alphabet formel qui me permet de bâtir ma sculpture en prêtant une oreille attentive aux instants rêvés de la forme, un « presque-rien » aurait dit V. Jankélévitch. C’est un matériau que j’utilise au quotidien, il est simple dans sa composition chimique. Il a la vertu de réfléchir la lumière sans excès. Il s’épanouit dans l’espace en refoulant les reflets flatteurs. Ces plâtres, je les côtoie à l’atelier, ils veillent sur mes journées de travail, ce sont les sentinelles de mes émotions. Pour accompagner ce petit peuple immaculé, j’ai sélectionné une série de couleurs sur papier chiffon. Je perçois ces dessins telle une variation lumineuse qui accompagne ma sculpture pour l’entourer d’un chuchotement coloré.

It is these "crumbs of time" that determine the space necessary for the form to blossom, to think out its geometry, to give it the chance to leave a trace, like the one that a small meteor crossing the starry sky on a summer's evening seems to entrust to us. If its dazzling brilliance, unique at the time, seems to reveal some weakness, such is its ephemeral nature, this is nevertheless what will give it its originality in the memory we will have of it, some even sketching a wish at the time. In my opinion, these "crumbs of time" are part of a formal alphabet that enables me to build my sculpture by listening attentively to the dreamed moments of form, an "almost nothing" as V. Jankélévitch would have said. It's a material I use every day, with a simple chemical composition. It has the virtue of reflecting light without excess. It blossoms in space, blocking out flattering reflections. I rub shoulders with these plaster casts in the studio, watching over my working day, they are the sentinels of my emotions. To accompany these immaculate little people, I've selected a series of colors on rag paper. I see these drawings as a luminous variation that accompanies my sculpture, surrounding it with a whisper of color.

Es sind diese "Krümel der Zeit", die den Raum bestimmen, den die Form braucht, um sich zu entfalten, um ihre Geometrie zu durchdenken, um ihr die Chance zu geben, eine Spur zu hinterlassen, wie sie uns ein kleiner Meteor zu hinterlassen scheint, der an einem Sommerabend über den Sternenhimmel fliegt. Sein fulminanter Glanz, der in diesem Moment einzigartig ist, scheint uns eine Schwäche zu offenbaren, da er so vergänglich ist, doch genau das verleiht ihm seine Originalität in der Erinnerung, die wir an ihn haben werden, und einige werden sogar einen Wunsch für den Moment skizzieren. Diese "Krümel der Zeit" sind meiner Meinung nach Teil eines formalen Alphabets, das es mir ermöglicht, meine Skulptur zu bauen, indem ich den geträumten Momenten der Form ein aufmerksames Ohr schenke, ein "Fast-Nichts", wie V. Jankélévitch gesagt hätte. Es ist ein Material, das ich im Alltag verwende, es ist einfach in seiner chemischen Zusammensetzung. Es hat die Tugend, das Licht ohne Übermaß zu reflektieren. Es entfaltet sich im Raum, indem es schmeichelhafte Reflexionen zurückweist. Diese Gipse begegnen mir im Atelier, sie wachen über meine Arbeitstage, sie sind die Wächter meiner Emotionen. Um dieses kleine, makellose Volk zu begleiten, habe ich eine Reihe von Farben auf Lumpenpapier ausgewählt. Ich empfinde diese Zeichnungen wie eine Lichtvariation, die meine Skulptur begleitet und sie mit einem farbigen Flüstern umgibt.

Het zijn deze "kruimels van de tijd" die de ruimte bepalen die de vorm nodig heeft om tot bloei te komen, om zijn geometrie uit te denken, om hem de kans te geven op een spoor, zoals we dat lijken te krijgen van een kleine meteoor die op een zomeravond de sterrenhemel doorkruist. Zijn verblindende schittering, uniek op dat moment, lijkt misschien een zwakte te onthullen, zo vluchtig is het, maar dat is wat het zijn originaliteit geeft in de herinnering die we eraan zullen hebben, en sommigen zullen zelfs een wens schetsen op dat moment. Naar mijn mening maken deze "kruimels van de tijd" deel uit van een formeel alfabet dat mij in staat stelt mijn beeldhouwwerk op te bouwen door aandachtig te luisteren naar de gedroomde momenten van de vorm, een "bijna niets" zoals V. Jankélévitch zou hebben gezegd. Het is een materiaal dat ik elke dag gebruik, met een eenvoudige chemische samenstelling. Het heeft de deugd dat het licht weerkaatst zonder overdaad. Het bloeit op in de ruimte en blokkeert flatterende reflecties. Ik werk met deze gipsen afgietsels in de studio; ze waken over mijn werkdag, ze zijn de schildwachten van mijn emoties. Bij deze smetteloze mensjes heb ik een serie kleuren op lompenpapier gekozen. Ik zie deze tekeningen als een variatie in licht die mijn sculptuur begeleidt en omringt met een fluistering van kleur.

Son estas "migajas de tiempo" las que determinan el espacio necesario para que la forma florezca, para que piense su geometría, para dejarle la posibilidad de una huella, como la que parece regalarnos un pequeño meteoro que cruza el cielo estrellado en una tarde de verano. Su brillo deslumbrante, único en ese momento, puede parecer revelar cierta debilidad, tan efímero es, pero eso es lo que le da su originalidad en el recuerdo que tendremos de él, y algunos incluso esbozarán un deseo en ese momento. En mi opinión, estas "migajas del tiempo" forman parte de un alfabeto formal que me permite construir mi escultura escuchando atentamente los momentos soñados de la forma, un "casi nada" como habría dicho V. Jankélévitch. Es un material que utilizo a diario, con una composición química sencilla. Tiene la virtud de reflejar la luz sin exceso. Florece en el espacio, tapando los reflejos favorecedores. Trabajo con estos moldes de escayola en el estudio; vigilan mi jornada laboral, son los centinelas de mis emociones. Para acompañar a estas personitas inmaculadas, he seleccionado una serie de colores sobre papel de trapo. Veo estos dibujos como una variación de luz que acompaña a mi escultura, rodeándola de un susurro de color.

Sono queste "briciole di tempo" che determinano lo spazio necessario alla forma per sbocciare, per pensare la sua geometria, per lasciarle la possibilità di una traccia, come quella che sembra darci una piccola meteora che attraversa il cielo stellato in una sera d'estate. Il suo splendore abbagliante, unico al momento, può sembrare rivelare qualche debolezza, tanto è effimero, ma è questo che gli conferisce la sua originalità nel ricordo che ne avremo, e alcuni abbozzeranno anche un desiderio in quel momento. A mio avviso, queste "briciole di tempo" fanno parte di un alfabeto formale che mi permette di costruire la mia scultura ascoltando con attenzione i momenti sognati della forma, un "quasi nulla" come avrebbe detto V. Jankélévitch. È un materiale che uso tutti i giorni, con una composizione chimica semplice. Ha la virtù di riflettere la luce senza eccessi. Fiorisce nello spazio, bloccando i riflessi lusinghieri. Lavoro con questi gessi in studio; vegliano sulla mia giornata lavorativa, sono le sentinelle delle mie emozioni. Per accompagnare queste piccole persone immacolate, ho selezionato una serie di colori su carta stracciata. Vedo questi disegni come una variazione di luce che accompagna la mia scultura, circondandola con un sussurro di colore.